Re: Meeko de pup - 12 weken en strandfoto’s!
Geplaatst: 10 dec 2021, 15:43
Ja, herkenbaar, bij Mila moet ik het samen spelen, trainen of wat dan ook ook altijd heel duidelijk beëindigen met 'klaar'. Maar dat snapte ze gelukkig als jonge hond al heel snel en goed. Als je daar heel consequent in bent en je zegt het steeds op momenten dat je ook echt niet snel zelf de fout in zult gaan omdat je bijvoorbeeld even aan het werk gaat achter de computer, gaat douchen of wat huishoudelijke klusjes gaat doen, weet de hond ook heel snel dat er dan bij jou echt even niets te halen of te beleven valt als het woord 'klaar' is gevallen. Ik ben ook minder vaak ballen mee gaan nemen op wandeling, zodat ze dat niet constant ook verwachtte. Vaak spelen we op een vaste plek even wat samen, om het daarna weer duidelijk te beëindigen en na een paar keer wist ze dan wel dat er de verdere wandeling niets meer te verwachten viel.Soof schreef: 10 dec 2021, 14:13 Ik ben Diana wel niet, maar zoals je weet () is Rex ook zo. Altijd. Het meest met hardlopen of op de hondenschool, maar ook bij wandelingen. Bij Rex werkt het goed om al het 'samen dingen doen' ook weer af te sluiten, dus als we tijdens een wandeling samen wat dan ook gedaan hebben is het daarna 'klaar'. Dat zeg ik dan ook, en dan ben ik ook écht klaar, dus laat je niet verleiden om alsnog door te gaan. Praktisch voorbeeld; speel met Rex met stok, Rex klaar, Rex blijft om je heen drentelen en stok voor je voeten werpen. Mijn zeer gewaardeerde echtgenoot zegt dan eerst 'klaar', maar laat zich vervolgens overtuigen om toch nog even te spelen. Gevolg; Rex trekt zich geen donder aan van zijn 'klaar'. Bij mij is het echt klaar. Kun je nog vijf keer die stok voor mn voeten werpen, stap ik gewoon overheen.
![]()
Daarnaast hebben hij en ik een soort 'manier' waardoor hij weet dat er niet ge-entertaind (meer) wordt en dat ie zichzelf moet vermaken tijdens het lopen, maar ik weet eigenlijk niet hoe ik hem dat aangeleerd heb. Als ie zo om me heen blijft drentelen en steeds kijkt van 'watgaanwedoen' dan doe ik een soort 'hop hop' met mn hand tegen zn kont en zeg er iets bij en dan weet hij dat ie van mij verder effe niks hoeft te verwachten. Maar nogmaals, ik weet niet hoe ie dat geleerd heeft dus je hebt hier geen fluit aan.![]()
![]()
Los daarvan; Rex blijft zo hoor. Hij doet gewoon het aller-allerliefst iets samen. Hij heeft wel geleerd dat de wereld nu eenmaal niet zo in elkaar steekt dat dat de hele dag kan en dat accepteert ie min of meer. De ene keer meer dan de andere keer. Aan de andere kant, dat is nu juist ook wat ik zo leuk aan hem vind.![]()
Haar ongeduld in het algemeen is ook deels vanzelf minder geworden met het volwassen worden, veel oefenen met impulscontrole en belonen voor rust. Als jonge hond kon ze nog geen seconde rustig wachten als ik tijdens de wandeling even stilstond om met iemand te praten bijvoorbeeld, dan werd het meteen blaffen en springen, maar door in allerlei situaties rustig wachten, zitten of liggen te belonen, ging dat ook in die situaties vanzelf beter.
Net als Veertje heb ik haar als pup geregeld brokjes laten zoeken met daarbij de woorden: goed zo, ga maar snuffelen. Dat 'ga maar snuffelen' kon ik later ook in allerlei andere omstandigheden gebruiken. En vooral zelf niets doen als ze rustig snuffelde; als ik in beweging bleef, was zij steeds bang om mij kwijt te raken, dus nam ze ook niet de tijd om rustig te snuffelen.
Edit: Het is wel een groot contrast, want om Amy's aandacht erbij te houden, moet ik juist onvoorspelbaar zijn en op onverwachte momenten met allerlei leuks en verrassends komen. Zodat ze niet weet wat er voor leuks er precies gaat komen, dus ook niet de afweging gaat maken dat ze de beloning op dat moment niet zo interessant vindt (ze weet immers niet wat de beloning gaat zijn, het kan gewoon een brokje zijn, maar ook een berg brokjes, een extra lekkere snack, spel, speuren, brokjes verstopt in een boom, etc.). Dat moet ik met Mila dus júist niet doen, want dan loopt ze de hele wandeling verwachtingsvol naast mij





