Een Hondenleven

Mila
Wat een mooi in memoriam. Heel veel sterkte

Heel veel sterkte

Wat heb je dat mooi geschreven haar levensverhaal.

Heel veel sterkte...

Wou mooi levenslijn.

Gecondoleerd.

Mila was voor mij het Forum Icoon.

Ach, heel veel sterkte

Wat een prachtige omschrijving van het leven met Mila. Wat kon ze toch poseren.

De onsterfelijke, onoverwinnelijke koningin Mila is toch sterfelijk. Wat was ze bijzonder, Diana. Wat waren jullie bijzonder.

Gecondoleerd en heel veel sterkte

Heel veel sterkte met het verlies van Mila
Wat hebben jullie mooi samen door het leven gewandeld.

Heel veel sterkte
Wat zal je haar missen

Het is inmiddels een maand geleden dat Mila overleed. Het zit nog niet in mijn systeem dat ze er niet meer is, elke dag heb ik nog wel een keer een moment dat ik haar vanuit mijn ooghoek denk te zien liggen of lopen, dat ik denk dat het Mila is als ik een neus onder mijn arm voel, dat ik elke deur voorzichtig open omdat Mila pal achter elke deur ging liggen, dat ik snel naar huis wil als ik weg ben omdat ik Mila niet meer te lang alleen wilde laten, dat ik haar denk te horen of ineens opspring omdat ik denk dat ze misschien de trap op wil en hulp nodig heeft.
Ik heb compleet vrede met het moment waarop ze is gegaan en de manier waarop, maar ik mis haar wel enorm. Haar gekkigheidjes en rare fratsen, alle geluiden die ze de hele dag door maakte, al die kleine dagelijkse momentjes samen die zo lang een vaste gewoonte waren en ook de dingen waar ik wel eens flink van moest zuchten, zoals dat ze áltijd in de weg stond en voor mijn voeten liep bij het schoonmaken, ik altijd heel stiekem moest doen met de vliegenmepper omdat ze uit haar stekker ging van vliegenmeppen, ik allerlei woorden niet kon gebruiken omdat zij daar sterk op reageerde ... Alles is nog steeds raar en leeg zonder haar, alsof het helemaal niet klopt.

De andere honden zijn inmiddels wel weer gewend aan de nieuwe situatie en gaan weer hun gewone gang.
Amy is ruim een week erg timide geweest nadat Mila overleed. Zij had de minst hechte band met Mila van al mijn honden, maar ja, voor Amy is Mila er altijd geweest, blijkbaar hakt het er dan toch in als die stabiele factor wegvalt. Amy reageert ook altijd wel erg sterk om mijn emoties, dus dat zal zeker ook meegespeeld hebben. Pas na ongeveer anderhalve week speelde ze voor het eerst weer met Fayah, wat ze normaliter een paar keer per dag doen (en Fayah had echt haar best gedaan om Amy zover te krijgen).
Fayah was bang toen ze Mila overleden in de kamer zag liggen en raakte volledig in paniek toen later de mensen van het crematorium Mila meenamen. Ook ging ze de eerste dagen heel vaak bij de lege mand van Mila kijken. Maar zij was wel weer vlotter zichzelf dan Amy.
Arlo heeft nergens last van gehad; hij merkte natuurlijk wel dat alles even anders was dan anders, maar dat had geen invloed op zijn gemoed en hij ging gewoon zijn normale, vrolijke, ongecompliceerde gangetje.
In de dynamiek tussen de drie is er ook niets veranderd gelukkig, ze gaan alle drie heel vriendschappelijk, respectvol en gelijkwaardig met elkaar om.

Mijn gekke, vrolijke Mila

Wat een heerlijk filmpje van Mila

Je reacties en gewoontes zijn ingesleten, het zijn reflexen geworden.
Voor mij heel herkenbaar.
Dat verander je niet zomaar ineens omdat ze er niet meer is.

Pas als het wegvalt merk je hoe vaak je toch met je hond bezig bent
Ik heb dat al als Bertus maar een paar uurtjes bij de trimster is dan voel ik me helemaal verloren

Jeetje. Knappe lieve Mila is niet meer wat een gemis. Veel sterkte ook al is het even geleden

Wat een vrolijk kind op het filmpje. En zo rond springend/verend. Ze was natuurlijk toen ook nog wat jonger, toen was Amos er ook nog.
Ik zeg ook altijd 'neem maar mee' als Zeno een stokje heeft Al hopen ze er natuurlijk op dat je non-stop blijft gooien/vragen.

Wat interessant om te lezen hoe verschillend je honden op haar dood reageerden. Arme Fayah halemaal in paniek (dat lijkt me heel moeilijk om te zien), Arlo heel chill en Amy bedeesd. Ik ben heel blij dat de dynamiek in je roedel gelijk is gebleven. Het zijn ook niet zulke 'sterke' types zoals Mila.
En natuurlijk mis je haar en denk je haar vanuit je ooghoek te zien en heb je nog steeds het gevoel dat 'er iets niet klopt/ontbreekt'. Het is ook nog maar zo kort geleden.

Smoushond schreef: 01 dec 2025, 13:41 Pas als het wegvalt merk je hoe vaak je toch met je hond bezig bent
Ik heb dat al als Bertus maar een paar uurtjes bij de trimster is dan voel ik me helemaal verloren

Dat was ook de laatste tijd nog wat meer omdat ze écht oud was. En dus ook meer hulp en zorg nodig had. Nou ja, op zich viel dat ook nog best mee, het was eigenlijk vooral het trappetje op en af tillen (maar dat wel minstens 10 keer per dag) en soms maakte ze me 's nachts wakker omdat ze moest plassen. Het was meer de zorg in mijn hoofd: gaat het goed, is ze nog wel blij, hoe loopt ze, hoe voelt ze zich; ik hield haar gewoon de hele dag meer in de gaten.

CatnDog schreef: 01 dec 2025, 14:15 Wat een vrolijk kind op het filmpje. En zo rond springend/verend. Ze was natuurlijk toen ook nog wat jonger, toen was Amos er ook nog.
Ik zeg ook altijd 'neem maar mee' als Zeno een stokje heeft Al hopen ze er natuurlijk op dat je non-stop blijft gooien/vragen.

Wat interessant om te lezen hoe verschillend je honden op haar dood reageerden. Arme Fayah halemaal in paniek (dat lijkt me heel moeilijk om te zien), Arlo heel chill en Amy bedeesd. Ik ben heel blij dat de dynamiek in je roedel gelijk is gebleven. Het zijn ook niet zulke 'sterke' types zoals Mila.
En natuurlijk mis je haar en denk je haar vanuit je ooghoek te zien en heb je nog steeds het gevoel dat 'er iets niet klopt/ontbreekt'. Het is ook nog maar zo kort geleden.

Dit was wel echt Mila ten voeten uit: altijd erg blij met zichzelf Maar ook altijd met een schuin oog naar mij: jij bent toch wel net zo blij met mij als ikzelf?

Het was inderdaad moeilijk om Fayah zo in paniek te zien, zij is ook helemaal niet zo'n paniekvogel, dus dat had ik niet echt verwacht.
Amy wilde ook niet snuffelen aan Mila's dode lichaam: die kwam de kamer in rennen toen de dierenarts weg was en maakte meteen rechtsomkeert toen ze Mila zag liggen. Fayah durfde er ook niet bij in de buurt te komen; alleen Arlo heeft wel even gesnuffeld.
Heel anders dan hoe ze eerder gereageerd hebben toen mijn katten overleden: toen hebben ze allemaal wel gesnuffeld en zijn ze ook meerdere keren teruggegaan om te kijken en te snuffelen, allemaal heel behoedzaam en voorzichtig.

Amy, Arlo en Fayah zijn alle drie inderdaad heel zacht en gaan alle confrontaties uit de weg, dus ik had ook niet verwacht dat er in hun verhouding iets zou veranderen als Mila weg zou vallen. Dat bleek eigenlijk al wel toen Mila te oud was om nog echt haar punten te maken: het respect voor haar bleef onveranderd en er was ook geen andere hond die dacht: ik ga misbruik maken van die situatie om dat stokje over te nemen. Ze zijn daar gewoon niet zo mee bezig en hebben liever vrienden dan onderdanen