Ach, mensen hebben zo hun prioriteiten.
Hier in de buurt hebben we zo'n weekhartig typetje, die zich er graag op laat voorstaan honden te redden. Het is maar goed dat manlief er de rem op gooit, ze zou eindigen als een soort hoarder. Maar goed, naast hun 2 rescues , kwam er een opvanghond. Het dier had geen enkel besef van huiselijk leven, na 5 jaar asiel. En wat bleek het toch een 'knuffelkont' te zijn, eens hij binnen was. Op haar manier probeerde ze de hond aan de man te brengen. Met kleffe, kwezelige foto's. Ik zag alleen maar een claimende onzekere hond.
We hebben het er ook over gehad, ik vroeg haar toch wat afstand te nemen van de hond. Maar nee, dat ging niet, want hij was zo lief.
Ondertussen was er al wel 'the-once-in-your-lifetime' vakantie geboekt. En kwam er een emotionele oproep voor opvang van die opvanghond. Vreemd vond ik het, waarom kon hij niet meeliften in het logeeradres van haar eigen honden?
Dit weekend zijn ze teruggekomen van die fantastische vakantie, de opvanghond hoeft niet meer terug te keren. Want hij zit nu op een betere plek. Hij werd toch wel steeds lastiger, met grommen naar manlief, zoon en eigen honden. Terwijl zij uitgebreid met hem kon knuffen op de bank.
De opvanghond mocht wieberen, want die vakantie en de relatie met manlief was toch net iets belangrijker
Ben benieuwd naar haar volgende 'projectje'
Eigenlijk had ik dit moeten plaatsen in het ergernissentopic, maar ik vond het wel enigszins vergelijkbaar met die prachtige husky. Je mag wieberen omdat het even niet uitkomt of omdat jezelf er niet de moeite voor wil nemen