Pagina 4 van 4
Re: Macho 26-05-2009 - 11-10-2022
Geplaatst: 18 okt 2022, 07:54
door SuzanneS
Heel veel sterkte!
Re: Macho 26-05-2009 - 11-10-2022
Geplaatst: 18 okt 2022, 08:00
door Senna03
Ach die lieve Macho..Hij deed me altijd denken aan mijn Milo. Heel veel sterkte met dit verlies.
Hij heeft een prachtig leven gehad bij jou.
Re: Macho 26-05-2009 - 11-10-2022
Geplaatst: 18 okt 2022, 08:32
door kloesje
Bedankt allemaal voor de lieve woorden. Vanmiddag haal ik hem weer op, dan is hij weer een beetje thuis. Ondanks hij er nooit meer zal zijn.
Het doet bij vlagen zo ontzettend veel pijn, mijn eerste hondje... mijn maatje... en dan ook nog zo'n topper.
Echt ongekend rijk ben ik, dat we zoveel jaren samen hebben gehad.
Re: Macho 26-05-2009 - 11-10-2022
Geplaatst: 21 okt 2022, 14:15
door HillieS
Heel veel sterkte!
Re: Macho 26-05-2009 - 11-10-2022
Geplaatst: 21 okt 2022, 20:35
door Budkes
kloesje schreef: 18 okt 2022, 08:32
Bedankt allemaal voor de lieve woorden. Vanmiddag haal ik hem weer op, dan is hij weer een beetje thuis. Ondanks hij er nooit meer zal zijn.
Het doet bij vlagen zo ontzettend veel pijn, mijn eerste hondje... mijn maatje... en dan ook nog zo'n topper.
Echt ongekend rijk ben ik, dat we zoveel jaren samen hebben gehad.
Zo herkenbaar, zoals je in een eerdere post ook zei, ik mis hem naast me op de bank.
Ik kan daar nu al van wakker liggen, dat Pery die nu naast me op de leuning van de bank ligt er op en gegeven moment niet meer zal zijn. En hij wordt 14 dus dat moment komt steeds dichterbij. Hoe dankbaar je ook mag zijn met het zo lang samen zijn, de pijn van het femis is gewoon zo enorm groot..

Re: Macho 26-05-2009 - 11-10-2022
Geplaatst: 21 okt 2022, 21:12
door kloesje
Budkes schreef: 21 okt 2022, 20:35
kloesje schreef: 18 okt 2022, 08:32
Bedankt allemaal voor de lieve woorden. Vanmiddag haal ik hem weer op, dan is hij weer een beetje thuis. Ondanks hij er nooit meer zal zijn.
Het doet bij vlagen zo ontzettend veel pijn, mijn eerste hondje... mijn maatje... en dan ook nog zo'n topper.
Echt ongekend rijk ben ik, dat we zoveel jaren samen hebben gehad.
Zo herkenbaar, zoals je in een eerdere post ook zei, ik mis hem naast me op de bank.
Ik kan daar nu al van wakker liggen, dat Pery die nu naast me op de leuning van de bank ligt er op en gegeven moment niet meer zal zijn. En hij wordt 14 dus dat moment komt steeds dichterbij. Hoe dankbaar je ook mag zijn met het zo lang samen zijn, de pijn van het gemis is gewoon zo enorm groot..
Ja precies dat.
Vandaag voorzichtig aan zijn mand gesnuffeld, hij ruikt echt nog naar hem
Aan de andere kant merk ik ook meer stabiliteit, de honden nu hebben allemaal dezelfde energie, je hoeft geen rekening meer te houden met het oude hondje. De dingen gaan door, ik denk veel aan hem, hij heeft me zoveel geleerd
