Een Hondenleven

Kian is ruim 12 (de setter).
Hij is in zijn koppie nog een jonge god maar natuurlijk wel echt een oude hond.
Een tijdje geleden viel echt op dat zijn achterhand stukken slechter werd. Geen bespiering meer, met regelmaat uitglijden (dat komt echt doordat hij nogal ongecontroleerd lomp kan doen).

Maar nu, sinds een paar weken valt op dat hij minder uitglijdt hij staat weer meer op zijn achterpoten (al was het maar om de aanrecht leeg te jatten), hij voelt weer wat meer “gevuld” op zijn heupen en met plassen staat hij stabiel waarbij eerst het standje niet vol kon houden.

Er is naar ons weten niks veranderd. Dezelfde rondjes, hetzelfde voer, hetzelfde spel en hetzelfde voer.

Ik vraag me af hoe dit dan kan.
Ik ben er superblij mee, maar snap niet zo goed waar zo’n oudere hond deze fysieke verbetering door laat zien.

Pijn en stijfheid kan enorm schommelen. Artrose, lage-rugproblemen en spierpijn kunnen perioden hebben waarin een hond veel minder belast. Als dat spontaan wat rustiger wordt, gaat hij zijn achterhand weer meer gebruiken. En meer gebruiken is meer spieractiviteit en is weer wat kracht.