Hernia
Geplaatst: 25 sep 2026, 23:48
Ruim 14 dagen nadat ik Bruno heb moeten laten inslapen heb ik vanmiddag Gwennie helaas ook moeten laten inslapen. Heel triest, ze is maar twee weken bevriend geweest met haar nieuwe vriendinnetje Elke.
Eergisten ging ik met mijn hondjes wandelen waarbij Gwennie aangaf niet verder te willen. Ik heb haar naar huis gedragen en er verder geen aandacht aan geschonken. Toe ze in haar mandje ging liggen begon ze te piepen en te kreunen wat naar mijn idee op pijn duidde.
Ik kon gelijk bij de dierenarts terecht waarbij niets geconstateerd werd. Ik kreeg wel pijnstillers mee. In de avonduren merkte ik dat ze met haar achterpootjes begon te slepen. De volgende ochtend belde ik weer met de dierenarts en gaf aan dat haar achterlijf inmiddels verlamd was.
Haar voorstel was om met spoed een emery scan te laten maken waarna mogelijk direct daarna een operatie zou plaatsvinden door de neuroloog. Ik heb vervolgens de fokker van Gwennie gebeld en via haar kwam ik bij een andere dierenarts terecht voor een second opinion. Tevens heeft zij zich gespecialiseerd in de orthomanuele therapie met ervaring bij hernia. De prognose die zij stelde was zeer somber bij hernia fase 4/5. Aangezien het hondje niet meer zelfstandig kon plassen is er een catheter ingebracht. Ik zou morgen, zaterdag dus teruggaan voor verdere behandeling.
Vanmorgen heb ik in overleg met haar besloten dat ik van verdere behandeling afzie en Gwennie laat inslapen. Dat laatste is dan ook gebeurd vanmiddag om half vier.
Vreselijk, ik ben er helemaal kapot van en Elke weet ook niet waar ze het zoeken moet. Twee hondjes moeten laten inslapen in een halve maand tijd is voor mij dan ook teveel van het goede.
Desondanks ben ik blij dat ik het heb laten doen want als ik haar half verlamd over de vloer zag kruipen schoten de tranen me in de ogen. Mijn enige troost is dat ik haar een verdere lijdensweg bespaard heb.
Eergisten ging ik met mijn hondjes wandelen waarbij Gwennie aangaf niet verder te willen. Ik heb haar naar huis gedragen en er verder geen aandacht aan geschonken. Toe ze in haar mandje ging liggen begon ze te piepen en te kreunen wat naar mijn idee op pijn duidde.
Ik kon gelijk bij de dierenarts terecht waarbij niets geconstateerd werd. Ik kreeg wel pijnstillers mee. In de avonduren merkte ik dat ze met haar achterpootjes begon te slepen. De volgende ochtend belde ik weer met de dierenarts en gaf aan dat haar achterlijf inmiddels verlamd was.
Haar voorstel was om met spoed een emery scan te laten maken waarna mogelijk direct daarna een operatie zou plaatsvinden door de neuroloog. Ik heb vervolgens de fokker van Gwennie gebeld en via haar kwam ik bij een andere dierenarts terecht voor een second opinion. Tevens heeft zij zich gespecialiseerd in de orthomanuele therapie met ervaring bij hernia. De prognose die zij stelde was zeer somber bij hernia fase 4/5. Aangezien het hondje niet meer zelfstandig kon plassen is er een catheter ingebracht. Ik zou morgen, zaterdag dus teruggaan voor verdere behandeling.
Vanmorgen heb ik in overleg met haar besloten dat ik van verdere behandeling afzie en Gwennie laat inslapen. Dat laatste is dan ook gebeurd vanmiddag om half vier.
Vreselijk, ik ben er helemaal kapot van en Elke weet ook niet waar ze het zoeken moet. Twee hondjes moeten laten inslapen in een halve maand tijd is voor mij dan ook teveel van het goede.
Desondanks ben ik blij dat ik het heb laten doen want als ik haar half verlamd over de vloer zag kruipen schoten de tranen me in de ogen. Mijn enige troost is dat ik haar een verdere lijdensweg bespaard heb.
veel sterkte om alles te verwerken
