Een Hondenleven

Was me aan afvragen of dit kon naar aanleiding van de topic mensenvrienden van echomira.

Mij is bij meerdere van mijn eigen honden iets opgevallen. Namelijk dat ze met directe familieleden soms veel gemakkelijker zijn dan met vrienden en vreemden.

Guus en Bas adoreren mijn moeder en vinden het geen enkel probleem als zij tijdelijk hun baasje is. Dat is nog wel te verklaren doordat ze al hun hele leven de vaste oppas is eens per jaar.

Eva had geen enkel issue met mijn zus. Die kuste haar zelfs op haar slaapplaats op haar kop. Iets dat ze nooit zou toelaten van een vreemde. Mijn zus deed het ineens en ze was er volledig ok mee.

Wuilus liet niemand binnen maar had met mijn moeder en zus geen enkel probleem. En nog raarder, met alle zussen van mijn moeder had ze geen enkel probleem. Ze blafte niet eens. Leek wel alsof ze wist dat dat familie was.

Hoe denken jullie daarover? Mensen die familie zijn hebben uiteraard een overeenkomst in uitstraling maar ook in lichaamsgeur. Zou een hond kunnen inschatten dat familieleden van de baas vaak gewoon in orde zijn?

Ik vermoed van wel. Dat omdat mijn vrienden helemaal niet direct maatjes met mijn honden zijn. Itt familie.

Nu snap ik dat er zat honden zijn die een hekel hebben aan een familielid. En zat super sociale honden zullen geen ander gedrag vertonen.

Maar vooral Eva en Wuilus hebben mij verbaasd. Waarom kon mijn zus Eva een kus op haar kop geven terwijl ze op een slaapplaats lag. Dat kon niemand behalve wij. En waarom kon mijn moeder die Wuilus vrijwel nooit zag gewoon mijn huis inlopen en haar uitlaten? Dat kon niemand. En ook op een familievakantie was Wuilus ok met alle zussen van mijn moeder. Die kregen allemaal een vrolijke begroeting en een warm welkom terwijl geen enkele andere persoon man of vrouw zonder veel gedoe binnen kon komen.

Volgens mij ruiken sommige honden dat een broer of zus van de baas dermate veel overeenkomsten met de baas heeft dat ze dat automatisch goedkeuren.

Herkennen jullie hier iets in?

Denk zelf dat het vaak ligt aan hoe je eigen band is, en je gevoel erbij en dat de honden daardoor relaxter reageren.

blondie schreef: 23 okt 2026, 12:09 Denk zelf dat het vaak ligt aan hoe je eigen band is, en je gevoel erbij en dat de honden daardoor relaxter reageren.

Dat zeker ook. Maar dat verklaart niet alles want mijn toen beste vriend die Eva vrijwel elke week zag en elke dag rook omdat hij onder ons huis was elke dag was redelijk prima en kon op bezoek komen. Maar als die zijn kopje van tafel pakte greep ze hem alsnog en kon hij naar de ehbo met een paar gaten in zijn hand. En ze beet vrouwen net zo snel als mannen maar mijn zus kon dan ineens heel vertrouwd bij afscheid haar kop vastpakken en een kus op haar kop geven. Ja vraag me niet hoe het zover kon komen want ze was volledig op de hoogte en deed dat gewoon ineens. Te snel om in te grijpen. Maar Eva was er dus volledig akkoord mee en mijn zus zei dat de dat aanvoelde ...... Was echt een enorm risico. Maargoed.

Dus soms was mijn gevoel niet voldoende. En ik heb bij sommige tantes dus zussen van mijn moeder eerder een geïrriteerd gevoel dan een fijn gevoel. Van Wuilus waren de tantes allemaal hartstikke welkom. Soms dacht ik dat ze dacht dat ze mijn moeder waren ofzo.

Honden kunnen natuurlijk alles ruiken.

Ik zie/ervaarde het anders.
Ik had eerder een andere reactie neergezet maar te gedetailleerd. Dus weggehaald.

Idolaat van pa, of van de broer van mijn vriend, maakte niet dat ze daar niet ook feller op in konden gaan.
En nu Chara, daar kun je ook niet zomaar alles mee eerlijk gezegd, is een hond die best wel eigen grenzen weet aan te geven, waarschuwt en wellicht niet schroomt dat als een vreemde, of wijzelf, die aangegeven grens toch over gaan niet schroomt om waarschuwing kracht bij te zetten.

Dus bij sommige mensen binnen mijn eigen gezin zag ik wel degelijk direct wat herkenning en wat betere acceptatie, maar niet per definitie dat het was om een gen overeenkomst of dat we zelfde bloed door aderen hebben stromen.

Maar wellicht zijn er andere mensen die het wel anders ervaren binnen eigen familie in combi met honden die van aard wat selectief zijn, en dan bij familie die af en toe voorbij komen zichtbaar anders zijn.

Geen van mijn honden of katten lieten zien dat ze familie herkenden of daar beter mee om konden gaan. Je was leuk of niet. Over het algemeen vonden en vinden ze iedereen wel aardig.
Daar zijn ze reuze eensgezind in. Er waren mensen die ze eigenlijk allemaal oninteressant vonden, of je nou eten gaf of niet. Die worden beleefd begroet, eten wordt aangenomen en dan gaan ze hun eigen ding weer doen.

Mijn honden zijn en waren ook allemaal heel gek op mijn zus, en ook mijn wat minder makkelijke of toegankelijke honden waren eigenlijk meteen heel vertrouwd met haar. Ik denk dat dat komt omdat mijn zus op mij lijkt qua gedrag, stem, lichaamshouding, etc. Zij gaat van nature op dezelfde manier om met honden als ik, dus dat maakt het voor mijn honden voorspelbaar en vertrouwd, wat bij honden als Amoz en Arlo een belangrijke factor is/was om zich bij iemand op het gemak te voelen.
Met andere familieleden heb ik nooit gemerkt dat mijn honden anders reageren dan op vreemden of niet bloedverwanten, daarbij is de reactie van mijn honden echt afhankelijk van hoe ze zich gedragen.

Denk ook dat het aan de band ligt en het gedrag van de mensen zelf.
Mijn zus is bang van honden, voornamelijk grote honden ,dus onze groters hebben en houden wij altijd weg bij haar als ze ze eng vind.
Maar in het verleden heb ik een mastino gehad die zo super lief was dat zelfs mijn zus er dol op was.

Maar de Fila's heeft ze altijd eng gevonden, ook Abra die toch ook echt super vriendelijk was.
Haar zoon heeft een Blue Bay sheperd ( prachtig beest overigens) en die kent ze van pup af aan natuurlijk en dat gaat ook goed.
Is ook een hele zachtaardige hond.


Mijn broer was absoluut niet bang van honden maar ik merkte niet echt aan onze honden dat ze meer dol op hem waren dan bijvoorbeeld Rens die geen familie was.
Wel is Roland dol op mijn dochter en schoonzoon maar die hebben een behoorlijke reis met hem gemaakt dus misschien zit het daarin?

Rio was dol op Jan zijn moeder , echt super dol en zij knuffelde samen wat af . Dat was echt leuk om te zien , ze hadden echt een hele speciale en hechte band.
Dus ja het komt wel voor maar naar mijn idee toch ook heel veel door het gedrag wat de personen laten zien.

En misschien ook de mate waarin ze ze zien al onze honden waren dol op de kleinkinderen, ook de Fila's , maar die kwamen ook heel veel over de vloer en logeerde regelmatig bij ons.
Nu doen de oudere dat niet meer , logeren , en wellicht maakt dat ook verschil.

Het kan natuurlijk dat het niks met familieverband te maken heeft. Een hond is ook van nature niet dol op zijn eigen verwanten al zag ik laatst een filmpje van asielhonden. Moeder en dochter die elkaar al maanden niet gezien hadden. Die waren instant dikke vrienden terwijl de moederhond verder niet sociaal was met honden.

Voor zover ik kan zien wel, maar niet alle familie. Ze heeft wel haar favorieten terwijl ze verder echt een allemansvriend is maar je ziet net dat extra beetje meer.