Een Hondenleven

Een duitse herder. Altana’s Mystique.

Ch. Altana’s Mystique was a legendary female German Shepherd Dog who holds the historic distinction of being the top-winning show dog of all time in American Kennel Club (AKC) history.
Bred in Alberta, Canada by Maureen Charlton, Mystique dominated the dog show circuit in the early 1990s under the handling of professional handler James (Jimmy) Moses.

Key Achievements & Legacy

• Record-Breaking Wins: Over a remarkably brief 30-month career, she secured an unprecedented 275 Best in Show (BIS) titles and 30 Best in Specialty Show (BISS) wins.
• Single-Year Record: She set a towering single-year record by winning 119 Best in Shows in just one year.
• Guinness World Record: Her massive volume of victories earned her a spot in the Guinness Book of World Records as the top winning dog of all breeds.

Profile & Personality

Despite her unmatched ring presence, Mystique had a surprisingly complex personality compared to typical champion show dogs.

Bijzonder is dat het een angsthaas was. Er moest altijd een vast vriendje (een Corgi) mee naar de show om haar te steunen.

Despite her unmatched ring presence, Mystique had a surprisingly complex personality compared to typical champion show dogs.

Me rug op.
Show heeft niks/nul/geen zak met karakter te maken.
Je pleurt er misschien een keer een bloedlijer uit maar als het over een leuk karakter ging wonnen er echt andere honden dan de correcte modelletjes.

En keurmeesters hebben ook gewoon helemaal geen verstand van (ras)hondengedrag. Die willen aangepaste showhondjes maar een herder hoort helemaal niet flegmatisch op een handtatstelijke vreemdleing te reageren. Die moet willen omlopen, aanstaren en blaffen bij onraad.
Pas nadat je een werkhond als medaillevehikel gaat zien wil je een herder die de wereld negeert.

Een "massive amount of victories" zegt trouwens alleen maar iets over de eigenaar. Twee keer de clubmatch winnen in het land van oorsprong lijkt me zat. Hoef je niet nog 63 keer ergens in Saudi BIS te halen. Dat is gewoon handjeklap in het circuitje. Niks mis mee maar het zegt geen reet over de hond. Dat is gewoon de circle jerk van hobbypro's waarbij eigenlijk elke goede hond goed genoeg is.
Er is er altijd een de mooiste maar hij wordt niet nog mooier na 3 lintjes.

Maar goed, we zijn weer thuis, haal het amerikaanse geschreeuw er uit en het klopt weer.

Ik heb niks met shows, maar dat hele competitie gebeuren vind ik niks. Veel fokkers wel, want die hollen voortdurend achter kampioenen aan. Die titels zeggen mij weinig, behalve dat de honden mooi zijn/goede werkers zijn, maar over het karakter en de verdere gezondheid zegt het helemaal niets.

Er is toch geen ruk meer aan? De klassen zijn zo klein geworden, anderhalve man en een paardenkop. Tenminste bij de leonbergers Loop die shows maar af. Showen is ongelofelijk duur geworden, er komt niets meer, vroeger ging je nog om honden te bekijken of mensen te ontmoeten met dezelfde hobby, de hond.
Jaren 90 en begin 2000 hele grote klassen, was toen nog echt competitie. Volg het wel een beetje, voor de lol. Sommigen ken ik al bijna 40 jaar.
Sophie was allang kampioen voordat ze de leeftijd had. Daarna gelijk gestopt. Ook haar kinderen deden het heel goed. heel af en toe uitgebracht, vond er niet zo veel meer aan.
Beste honden zitten thuis, zei iemand en dat klopt. Voor de fokkerij, is het echt niks van waarde, heb ik altijd al gevonden.

Nanna schreef: 26 okt 2026, 22:51 Bijzonder is dat het een angsthaas was. Er moest altijd een vast vriendje (een Corgi) mee naar de show om haar te steunen.

Dat vind ik best wel kwalijk. Dat je dus gaat lopen showen met een hond die het eigenlijk best wel eng vindt en gaat fokken met een hond die deze angst vermoedelijk ook overdraagt op de nakomelingen.