Een Hondenleven

Bij mij in de buurt wonen nogal wat honden. Dat er daarom vaak geblaf klinkt hier en daar, ook van de mijne, is logisch en vind ik geen probleem. Maar nu heeft een achterbuurman sinds driekwart jaar een podenco die letterlijk vanaf het moment dat hij weggaat om te werken, om 7 uur ´s ochtends, tot ´s middags als hij thuiskomt continu huilt en blaft. Enerzijds vind ik het vervelend omdat ik er elke ochtend wakker van word (ik slaap aan de achterkant van het huis), maar ik vind het ook ontzettend zielig.
Tot nu toe wist ik niet zeker van wie de hond was, hoewel ik al vermoedde dat het de podenca was. Maar vanochtend had ik het gehad, dus liep langs de huizen om te horen vanuit welke patio het nou kwam. Toevallig stonden daar twee mannen uit de buurt te praten en ik vroeg of zij wisten van wie de hond was. Bleek ze inderdaad de podenco van de zoon van één van die mannen te zijn. Die vertelde dat ze niet in huis zat, maar aan een ketting van wel (!) 20 meter in de patio, wat me onwaarschijnlijk lijkt want die patio is niet zo groot. Toen ik aangaf dat het nogal vervelend begon te worden, maakte hij wat van die bewegingen dat hij ook niet wist wat hij eraan kon doen.
Ergens zit het me niet lekker dat ik er wat van gezegd heb, stel dat de hond gestraft wordt, of dat ik gezeik krijg met de buren. Ik blijf hier toch altijd ´die buitenlandse´.

Ik kan me goed in je situatie verplaatsen, want heb al verschillende keren zoiets meegemaakt. Toen ik nog studeerde woonden er twee in de wijk die dat ook deden : één herder van een marktkramer - die dus altijd héél vroeg begon want die mensen waren heel vroeg weg - en één van een jager die zijn hond alleen had voor die paar keer per jaar dat hij er wat mee deed en verder zat die in de kennel.
Janken, blaffen, huilen, echt non stop, gek werd ik ervan.

En dan later, toen ik een leuk huis met leuke grote tuin had : directe buren met 3 Tervuerens die con-ti-nu blaften bij elke molecule beweging en/of geluid die zich bij mij in huis of in de tuin afspeelde. Zelfs als ik in huis bewoog op een plaats waar het door het raam te zien was stonden ze met z'n drieën naar me te blaffen en de buren zeiden er niks van, nooit, en zouden het nooit doen ook. Die honden zaten ook altijd buiten, tot 11 uur 's avonds, en zelfs als er zo laat iets bij mij in de tuin gebeurde (bv. hooi dat gelost werd) dan lieten die mensen hen rustig een uur naar me blaffen om ze dan binnen te halen wanneer wij klaar waren .

Ik kan jou geen nuttig advies geven want ik ben finaal verhuisd.

Een van mijn buren vindt me niet meer zo aardig nadat ik om half 2 's nachts boos aan de deur heb gestaan (werd genegeerd) en vervolgens naast zijn achtertuin heb gebruld dat hij zijn hond nú naar binnen moest halen.
Hij had hem de tuin in gedaan voor een laatste plas en dat mormel heeft meer dan een half uur non stop staan blaffen tot 5 minuten nadat ik pissig daarheen gelopen was omdat de betreffende buur hem niet te pakken kreeg.
Overdag vind ik het al storend genoeg, 's nachts wil ik rust en al helemaal als het getetter boven het geluid van mijn koptelefoon uit komt met het volume zo ongeveer op max, meewegend dat ik ±70% gehoorverlies heb, dus dan heb je het niet over een zacht blafje maar keihard getetter.

Inge O schreef: 28 aug 2022, 11:25 Ik kan me goed in je situatie verplaatsen, want heb al verschillende keren zoiets meegemaakt. Toen ik nog studeerde woonden er twee in de wijk die dat ook deden : één herder van een marktkramer - die dus altijd héél vroeg begon want die mensen waren heel vroeg weg - en één van een jager die zijn hond alleen had voor die paar keer per jaar dat hij er wat mee deed en verder zat die in de kennel.
Janken, blaffen, huilen, echt non stop, gek werd ik ervan.

En dan later, toen ik een leuk huis met leuke grote tuin had : directe buren met 3 Tervuerens die con-ti-nu blaften bij elke molecule beweging en/of geluid die zich bij mij in huis of in de tuin afspeelde. Zelfs als ik in huis bewoog op een plaats waar het door het raam te zien was stonden ze met z'n drieën naar me te blaffen en de buren zeiden er niks van, nooit, en zouden het nooit doen ook. Die honden zaten ook altijd buiten, tot 11 uur 's avonds, en zelfs als er zo laat iets bij mij in de tuin gebeurde (bv. hooi dat gelost werd) dan lieten die mensen hen rustig een uur naar me blaffen om ze dan binnen te halen wanneer wij klaar waren .

Ik kan jou geen nuttig advies geven want ik ben finaal verhuisd.

Jammer. Heb je het wel eens aangekaart?

Hylos schreef: 28 aug 2022, 11:53 Ik heb dat eens gehad met nieuwe buren, ik woonde toen in een rijtjeswoning.
Hun hond blafte ontzettend veel en aangezien het een Duitse dog was, was dat nogal luid.
Ik heb ze toen via Facebook een berichtje gestuurd. Gewoon de situatie uitgelegd en gezegd dat ik het sneu vond voor de hond, dat ze het misschien zelf niet wisten en dat ik ze graag wilde helpen als dat nodig was.
Daarna was het meteen klaar. Geen idee wat ze er aan hebben gedaan maar ze wisten het inderdaad niet.

Nu is het in Spanje geloof ik wat gebruikelijker om honden maar te laten krijsen of buiten aan een ketting te binden.
Dus hoe snel ze zoiets sneu gaan vinden..
Misschien is daar een harde aanpak wel nodig, maar dat zou ik zelf niet kunnen.

In Spanje is het verboden om een hond permanent aan de ketting te hebben, wat niet wegneemt dat het nog steeds veel voorkomt. Maar ik wil niet dreigen met de politie, dat werkt meestal averechts. Hopelijk wist hij het inderdaad ook niet en gaat er nu wat aan doen, op een positieve manier.

Alfilillo schreef: 28 aug 2022, 11:39 Jammer. Heb je het wel eens aangekaart?

Niet in de zin dat ik zei dat het moest stoppen, maar ze wisten absoluut wel dat ik er veel last van had : ik had om die reden ook al over de hele lengte van de tuin op eigen kosten een hoge schutting geplaatst, maar dat veranderde weinig aan de zaak.
Als mensen hun 3 honden om 11u 's avonds een uur laten blaffen op 2 meter van waar je aan het werk bent en hen geen seconde vroeger binnenhalen dan dat je daar zelf weg bent weet je sowieso dat ze het inlevingsvermogen van een ééncellige hebben. Alle overleg is dan zinloos en leidt tot ruzie, iets waar ik nog harder de pest aan heb dan aan geblaf.
Verhuizen was voor mij dus de betere optie.