Een Hondenleven

Zinodo schreef: 24 okt 2022, 09:51 Gaaf om te zien. Maar al die platbekken krijg ik plaatsvervangend hoofdpijn van. En tandpijn, allejezus, alsof iemand al die tanden erin heeft staan schieten, iedere tand zijn eigen kant op.

Loraine schreef: 24 okt 2022, 11:45 Ik zie het verschil in bijtkracht etc hier dagelijks: Mahdu krijgt kleinere/dunnere snacks want hij krijgt ze gewoon niet zo goed weggekauwd.
En zijn kiezen staan schots en scheef, puur omdat hij net zoveel elementen in zijn bekkie heeft als een hond met een normale snuitlengte maar niet de ruimte om ze netjes op een rijtje kwijt te kunnen.
Daarnaast heeft hij minder uithoudingsvermogen en moet tijdens wandelingen langer dan ong 20 minuten even pauzeren tussendoor, vooral als hij aangelijnd is omdat hij zich dan wat loopt op te fokken, los kan hij zelf zijn tempo bepalen en houdt hij het langer vol.
Hij lost dat handig op door auto's te gaan kijken onderweg maar als je een beetje observeert zie je dat hij ff op adem moet komen.
Oh en bij warmer/benauwd weer wordt ff naar het uitlaatveld en weer terug al een uitdaging, das nog geen 10 minuten bij elkaar als ze vlot klaar zijn.
In de praktijk betekent het dat we rond deze tijd vh jaar de activiteiten opbouwen, in het voorjaar weer afbouwen en in de warme periodes vnl 's nachts en rond zonsopkomst wandelen en overdag zoveel mogelijk binnen blijven.

Dívka daarentegen heeft grotere/hardere snacks vrij vlot weggekauwd, eet haar bak leeg in een derde vd tijd die Mahdu erover doet, rent en vliegt bij wijze van spreken met 40°c nog bijna onverminderd heen en weer in de volle zon, heeft zelden pauze nodig tussendoor etc.
En met haar zie ik de dierenarts 1x per jaar (voor de gezondheidscontrole en titerbepaling/entingen), de keren dat ze extra meegaat is puur voor het wegen en de gezelligheid.

En met deze verschillen is het voor mij extra duidelijk dat hoe grappig en leuk Mahdu ook is en hoe knettergek ik ook met hem ben, hij mijn eerste en laatste kortsnuit is.
Hij is altijd vrolijk, een enorme grapjas en mijn grote vriendje maar ik zie heel duidelijk hoe zijn koppie hem in de weg zit en dat wil ik in de toekomst niet weer.

Célie schreef: 24 okt 2022, 13:04

Loraine schreef: 24 okt 2022, 11:45 Ik zie het verschil in bijtkracht etc hier dagelijks: Mahdu krijgt kleinere/dunnere snacks want hij krijgt ze gewoon niet zo goed weggekauwd.
En zijn kiezen staan schots en scheef, puur omdat hij net zoveel elementen in zijn bekkie heeft als een hond met een normale snuitlengte maar niet de ruimte om ze netjes op een rijtje kwijt te kunnen.
Daarnaast heeft hij minder uithoudingsvermogen en moet tijdens wandelingen langer dan ong 20 minuten even pauzeren tussendoor, vooral als hij aangelijnd is omdat hij zich dan wat loopt op te fokken, los kan hij zelf zijn tempo bepalen en houdt hij het langer vol.
Hij lost dat handig op door auto's te gaan kijken onderweg maar als je een beetje observeert zie je dat hij ff op adem moet komen.
Oh en bij warmer/benauwd weer wordt ff naar het uitlaatveld en weer terug al een uitdaging, das nog geen 10 minuten bij elkaar als ze vlot klaar zijn.
In de praktijk betekent het dat we rond deze tijd vh jaar de activiteiten opbouwen, in het voorjaar weer afbouwen en in de warme periodes vnl 's nachts en rond zonsopkomst wandelen en overdag zoveel mogelijk binnen blijven.

Dívka daarentegen heeft grotere/hardere snacks vrij vlot weggekauwd, eet haar bak leeg in een derde vd tijd die Mahdu erover doet, rent en vliegt bij wijze van spreken met 40°c nog bijna onverminderd heen en weer in de volle zon, heeft zelden pauze nodig tussendoor etc.
En met haar zie ik de dierenarts 1x per jaar (voor de gezondheidscontrole en titerbepaling/entingen), de keren dat ze extra meegaat is puur voor het wegen en de gezelligheid.

En met deze verschillen is het voor mij extra duidelijk dat hoe grappig en leuk Mahdu ook is en hoe knettergek ik ook met hem ben, hij mijn eerste en laatste kortsnuit is.
Hij is altijd vrolijk, een enorme grapjas en mijn grote vriendje maar ik zie heel duidelijk hoe zijn koppie hem in de weg zit en dat wil ik in de toekomst niet weer.

Nou dat hun bijtkracht slechter is merk ik echt niet hoor, Ushi bijt gewoon hele hertenpoten, mergpijpen enz kapot en de franse hadden daar ook geen enkel probleem mee (met kauwen) die barfden ook hele konijnen en ribben en kippenkarkassen enz. al die andere dingen wat je opnoemt dat merkte ik wel bij de franse.

Loraine schreef: 24 okt 2022, 13:26 Mahdu krijgt ze uiteindelijk wel weggeknaagd maar doet er gewoon een stuk langer over ondanks dat hij hard zijn best doet.
Barfen kan hij ook prima, maar wel op een langzamer tempo omdat hij gewoon wat meer moeite moet doen om dingen op te knagen.
Het ging dan ook puur om de vergelijking tussen mijn kortsnuit tegenover mijn normaalsnuit, wat de verschillen zijn in hun functioneren die ik opmerk.

Bullen hebben over het algemeen veel meer spiermassa op die hasses dan een Shih Tzu he en zijn van oorsprong ook gefokt op die krachtige kaken ivm de functie die ze vroeger hadden, waar de Shih Tzu's altijd gezelschapshondjes/schootwarmers zijn geweest.

Zinodo schreef: 24 okt 2022, 13:33

Célie schreef: 24 okt 2022, 13:09 Die bordercollie met die hersentumor, ook gewoon een heel stuk van z'n schedel weggevreten.

Weet je hoe lang ze hem ermee moesten hebben laten lopen. Hoe dat eruit moest zien, hoe dat moest voelen. Het idee alleen al.

Tamara/Bayko schreef: 24 okt 2022, 14:32 Ik had die Papillon schedel graag wat uitgebreider kunnen bestuderen. Iemand toevallig eentje in de aanbieding?

Erg interessant dit.

Célie schreef: 24 okt 2022, 15:19

Zinodo schreef: 24 okt 2022, 13:33

Célie schreef: 24 okt 2022, 13:09 Die bordercollie met die hersentumor, ook gewoon een heel stuk van z'n schedel weggevreten.

Weet je hoe lang ze hem ermee moesten hebben laten lopen. Hoe dat eruit moest zien, hoe dat moest voelen. Het idee alleen al.

Je weet het nooit je laat een hond die niks meer kan van de pijn toch ook niet maar doorgaan (lijkt mij).

Tamara/Bayko schreef: 24 okt 2022, 16:04

Célie schreef: 24 okt 2022, 15:19

Zinodo schreef: 24 okt 2022, 13:33

Weet je hoe lang ze hem ermee moesten hebben laten lopen. Hoe dat eruit moest zien, hoe dat moest voelen. Het idee alleen al.

Je weet het nooit je laat een hond die niks meer kan van de pijn toch ook niet maar doorgaan (lijkt mij).

Ik heb helaas een dergelijke situatie van behoorlijk dichtbij meegemaakt en kan je zeggen dat er dus wel degelijk mensen zijn die hun hond die inderdaad nauwelijks nog iets kon door de pijn en de schade die aangericht was in de schedel toch nog heel heel heel erg lang laten doorgaan. De lijdensweg die deze hond, toevallig ook een border collie, heeft moeten ondergaan omdat de eigenaren haar belangen en welzijn niet boven die van henzelf wilden/konden stellen was verschrikkelijk. Ik heb al aardig wat honden zien aftakelen door ouderdom en/of ziekte dus ben best wel wat gewend, maar van het laatste (anderhalf) jaar van dit hondje heb ik nog regelmatig nachtmerries. Het was vreselijk. Helaas waren de eigenaren niet eerder bereid de knoop door te hakken, ook al kregen ze van allerlei hondenliefhebbers (waaronder een dierenarts) subtiele en uiteindelijk ook minder subtiele hints dat het de allerhoogste tijd was. Het heeft veel te lang geduurd. Dus ja, zulke mensen bestaan.

Persistence schreef: 24 okt 2022, 23:22 Interessant om te zien. Had de rottweilerschedel veel ronder verwacht eigenlijk.