Een Hondenleven

Het is half 8 's ochtends, onder het zachte dekbed liggen twee meiden te slapen. Eentje wordt onrustig en begint te rennen in haar droom, de ander ligt onverstoord te snurken en gaapt, als antwoord op de actie nabij. Nu is het moment, we zijn er bijna, klapperen de voetjes onder het dekbed vandaan. Ze praten in hun slaap, ze sidderen, tot ik ze voorzichtig wek.

Dames, komen jullie opstaan? En dat is een vraag die alleen maar resulteert in zuchten, en kreunen, en gapen. En vooral doorslapen.

Zinodo schreef: 22 sep 2021, 23:23 Heeey dat ben ik

Omschrijf je vriendin als hond

Hylos schreef: 23 sep 2021, 00:04

Tigris schreef: 22 sep 2021, 23:21 Het is half 8 's ochtends, onder het zachte dekbed liggen twee meiden te slapen. Eentje wordt onrustig en begint te rennen in haar droom, de ander ligt onverstoord te snurken en gaapt, als antwoord op de actie nabij. Nu is het moment, we zijn er bijna, klapperen de voetjes onder het dekbed vandaan. Ze praten in hun slaap, ze sidderen, tot ik ze voorzichtig wek.

Dames, komen jullie opstaan? En dat is een vraag die alleen maar resulteert in zuchten, en kreunen, en gapen. En vooral doorslapen.

Je moet een boek schrijven!

Jij ook.

omschrijving; Een Diva die haar personeel ( mij ) goed heeft getraind. Zo heeft ze mij in de waan dat ze mn beste vriendin is en we ook alles samen doen..als ik wil wandelen wil zij mee, wel gezellig hoor natuurlijk en ze is niet veeleisend, soms houdt zij voet bij stuk welke kant we opgaan maar ik krijg ook weleens mn zin. Qua eten is ze ook niet veeleisend eigenlijk, aangezien mijn kookkunsten niet verdergaan als een ei koken, kan ik haar vlees gewoon rauw in dr bak gooien en ze eet het met smaak en is er altijd blij mee ( handig!). Ze is een KEI in dingen terugvinden..dingen of mensen dat maakt haar niet uit, "ze heeft er een neusje voor"om zo te zeggen. Daarentegen heeft ze mij niet zo hoog staan met die skills...als we met de auto de oprijlaan thuis weer oprijden dan prijst ze mij de lucht in..alsof ze dat heel knap vindt van me dat ik, ondanks mn waardeloze neus, dan toch steeds ons huis weer weet te vinden.
Ze maakt zich nergens druk om, alles komt goed is haar motto. Ze is wel een heel stuk socialer als ik..ze ziet het als haar taak om buurtjes te begroeten "want je dag begint pas goed als de Diva je begroet"
Haar diva-gedrag uit zich dan weer in haar eisen van dagelijkse hoofdmassages, en dagellijks een verse wortel..al eet ze niet als een Diva, ze cruncht er op los, en als ze boert of een scheet laat zegt ze geen sorry maar probeert ze het in mijn schoenen te schuiven als ik er iets van zeg.

Jippie! Een nieuwe dag is aangebroken! Het leven is mooi, het is geweldig, het is een speeltuin van plezier!
Hij springt uit bed, rekt zich uit en huppelt naar buiten. De zon schijnt! En daar zijn zijn vrienden ook, zo gezellig! Hij springt en rent om Amy heen, maar die kijkt alsof ze nog niet helemaal wakker is en is nog niet echt over te halen tot een spel. Dan maar naar zijn vrienden bij de buren, de pups die al bij het hek staan te kwispelen. 'Hallo! Wat een mooie dag weer hè? Leuk dat jullie er ook weer zijn!' blaft hij. Konden ze maar samen spelen, maar dat is wat lastig met zo'n hek ertussen.
Rent daar nou wat in de verte? Hup, erheen, op volle snelheid natuurlijk. Zo lekker, even flink rennen! Hij weet niet meer waar hij naartoe rende, maar hij rent nog even door, nóg een rondje en nog een. Hé, daar ligt een speel! Hup, die gaat ook mee, hij gooit de speel in de lucht, vangt hem weer op, maakt een paar bokkensprongen en rent nog wat rondjes. Carpe diem!

Lucca ligt in bed te woelen. Het is nog donker, het huis is nog stil, maar ze is klaarwakker. De reden is overduidelijk. Honger.

Lucca weet ook wel dat ze nu sterk moet zijn. Haar dieet vol moet houden. Voor je het weet komt er elk jaar een kilo of twee bij en dan is ze straks zwaar obees terwijl ze in de bloei van haar leven zou moeten zijn. En haar heupen worden wel echt een beetje breed.

Maar die honger...

Ze kan toch gewoon iets gezonds pakken? Iets om de ergste honger te stillen. Dan kan ze daarna weer in slaap vallen en 's ochtends gewoon aan haar afgemeten verstandige ontbijt.

Ze staat op en loopt naar de keuken. In de fruitschaal liggen een paar appels en een banaan. Fruitsuikers zijn toch ook niet al te gezond. Ze ziet een aubergine, een courgette en dan... valt haar oog op het pakje stroopwafels dat meneer de avond ervoor had meegenomen van het benzinestation.

Een stroopwafel zou wel helpen tegen de hongerklop. En hoe erg is nou één stroopwafel?

Hij smaakt heerlijk. Ze eet er nog een. En nog een. En voor ze het weet ligt ze voldaan weer in bed. De lege verpakkingen en een paar kruimels zijn alles wat resteert. Haar huisgenoten gaan niet blij zijn. Maar het was het waard.

Morgen is er weer een dag voor het dieet. Soms moet je zondigen. En anders gaat ze morgen wel een keer sporten. Of overmorgen. Of volgende week.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal

Lothian schreef: 23 sep 2021, 11:16 Lucca ligt in bed te woelen. Het is nog donker, het huis is nog stil, maar ze is klaarwakker. De reden is overduidelijk. Honger.

Lucca weet ook wel dat ze nu sterk moet zijn. Haar dieet vol moet houden. Voor je het weet komt er elk jaar een kilo of twee bij en dan is ze straks zwaar obees terwijl ze in de bloei van haar leven zou moeten zijn. En haar heupen worden wel echt een beetje breed.

Maar die honger...

Ze kan toch gewoon iets gezonds pakken? Iets om de ergste honger te stillen. Dan kan ze daarna weer in slaap vallen en 's ochtends gewoon aan haar afgemeten verstandige ontbijt.

Ze staat op en loopt naar de keuken. In de fruitschaal liggen een paar appels en een banaan. Fruitsuikers zijn toch ook niet al te gezond. Ze ziet een aubergine, een courgette en dan... valt haar oog op het pakje stroopwafels dat meneer de avond ervoor had meegenomen van het benzinestation.

Een stroopwafel zou wel helpen tegen de hongerklop. En hoe erg is nou één stroopwafel?

Hij smaakt heerlijk. Ze eet er nog een. En nog een. En voor ze het weet ligt ze voldaan weer in bed. De lege verpakkingen en een paar kruimels zijn alles wat resteert. Haar huisgenoten gaan niet blij zijn. Maar het was het waard.

Morgen is er weer een dag voor het dieet. Soms moet je zondigen. En anders gaat ze morgen wel een keer sporten. Of overmorgen. Of volgende week.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal

Geweldig!!!

Dalí werkt al jaren in de ongediertebestrijding. Eerst parttime, maar met de nieuwe de beperkingen in het gebruik van gif ziet hij dat er steeds meer vraag is naar zijn natuurlijke, gifvrije methodes. Snel. Humaan. Ambachtelijk. En zo maakt hij opeens toch wel vele extra uren per week, terwijl de jaren al beginnen te tellen en hij juist aan het overwegen was nog rustiger aan te gaan doen.

Het bleek een uitkomst om een stagiair aan te nemen. Taro is enthousiast, sociaal en gedreven. Hij fleurt elke werkdag op met zijn jeugdige energie en flauwe grappen. Bovendien heeft Dalí hem het vak nauwelijks uit hoeven leggen. Het lijkt Taro in het bloed te zitten. Hij heeft een neusje voor het vinden van de grootste nesten en gangenstelsels en geeft niet op totdat hij zijn doel bereikt heeft en het ongedierte gevangen is. Schouder aan schouder werken ze door. En als Dalí even pauze wil nemen vindt Taro het niet erg om toch nog net even dat laatste hol uit te werken. Zelfs overuren vindt hij geen probleem. Het is heerlijk samenwerken.

Maar langzaamaan bekruipt Dalí een gevoel van twijfel. Er lijkt... een randje aan Taro te zitten. Een duistere kant die niet opvalt als je zijn vrolijke lach en sprankelende ogen ziet.

Dalí weet dat zijn werk niet vriendelijk is. Dat hij muizen, ratten en mollen doodt, terwijl die beestjes er ook niks aan kunnen doen dat ze te dicht bij mensen wonen. Hij vindt het dan ook belangrijk dat het doden snel gebeurt. Schoon. Geen leed.

Maar hij heeft nu al een paar keer gezien dat Taro een muis niet direct doodde, maar er nog lange tijd mee speelde. Hij zag hem laatst zelfs een levende muis in de lucht gooien als een lappenpop.

Is zijn voorbeeldige stagiair... een sadist?

edit iew, ik schreef stagiair verkeerd.

Nu stop ik hoor

Ik zou wel willen maar zo kan ik helaas niet schrijven. Dus ik lees jullie geweldige verhalen wel

Lothian schreef: 23 sep 2021, 12:35 Nu stop ik hoor

Nee ga door, dit is de perfecte blurb. Ik wil weten hoe het afloopt!!

Lothian schreef: 23 sep 2021, 12:33 Dalí werkt al jaren in de ongediertebestrijding. Eerst parttime, maar met de nieuwe de beperkingen in het gebruik van gif ziet hij dat er steeds meer vraag is naar zijn natuurlijke, gifvrije methodes. Snel. Humaan. Ambachtelijk. En zo maakt hij opeens toch wel vele extra uren per week, terwijl de jaren al beginnen te tellen en hij juist aan het overwegen was nog rustiger aan te gaan doen.

Het bleek een uitkomst om een stagiair aan te nemen. Taro is enthousiast, sociaal en gedreven. Hij fleurt elke werkdag op met zijn jeugdige energie en flauwe grappen. Bovendien heeft Dalí hem het vak nauwelijks uit hoeven leggen. Het lijkt Taro in het bloed te zitten. Hij heeft een neusje voor het vinden van de grootste nesten en gangenstelsels en geeft niet op totdat hij zijn doel bereikt heeft en het ongedierte gevangen is. Schouder aan schouder werken ze door. En als Dalí even pauze wil nemen vindt Taro het niet erg om toch nog net even dat laatste hol uit te werken. Zelfs overuren vindt hij geen probleem. Het is heerlijk samenwerken.

Maar langzaamaan bekruipt Dalí een gevoel van twijfel. Er lijkt... een randje aan Taro te zitten. Een duistere kant die niet opvalt als je zijn vrolijke lach en sprankelende ogen ziet.

Dalí weet dat zijn werk niet vriendelijk is. Dat hij muizen, ratten en mollen doodt, terwijl die beestjes er ook niks aan kunnen doen dat ze te dicht bij mensen wonen. Hij vindt het dan ook belangrijk dat het doden snel gebeurt. Schoon. Geen leed.

Maar hij heeft nu al een paar keer gezien dat Taro een muis niet direct doodde, maar er nog lange tijd mee speelde. Hij zag hem laatst zelfs een levende muis in de lucht gooien als een lappenpop.

Is zijn voorbeeldige stagiair... een sadist?

edit iew, ik schreef stagiair verkeerd.

Hahaha, spannend!

Dalí let de weken daarna extra op. Taro is gezellig als altijd. Iedereen wordt joviaal begroet, en naar nieuwe zakencontacten is hij vriendelijk en beleefd. Ook met het management lijkt hij een goede band op te bouwen. Hij brengt soms zelfs de pauzes met hun door en ze lijken bijzonder door hem gecharmeerd te zijn.

Maar Dalí begint daar doorheen te kijken. De tekenen zijn klein, maar overduidelijk. Na het gespeel met de levende muis ziet Dalí Taro nu ook een mol zo behandelen. Vangen, loslaten. En net toen de mol dacht weer veilig weg te kruipen werd hij weer gevangen. Eindeloos, en stressvol. Het is geen werk dat goed uitgevoerd moet worden voor Taro. Het is een spel.

Tijdens de lunchpauzes ziet hij hoe Taro hun collega Lucca (van Recycling & Upgrading, en op een streng dieet) tergt met zijn smakelijke lunch. Nonchalant laat hij het bord vol lekkernijen voor haar neus staan terwijl hij zelf charmant rondloopt en met iedereen een praatje maakt. En als hij haar naar zijn bord ziet kijken maakt hij daar steevast een luide opmerking over die iedereen in de kantine kan horen.

Kleine dingen beginnen te verdwijnen. Dingen die je niet direct mist maar op een kwade dag op misgrijpt. Dalí kan niet bewijzen dat het Taro is maar hij weet het eigenlijk wel zeker. Net iets te vaak vindt hij die spullen dan weer in de buurt van Taro terug.

En de manier waarop Taro anderen speels begroet. Hij pakt ze vast. Lollig en vrolijk maar soms net iets te hard. Klemmend om hun pols. Het voelt benauwend. Soms grijpt hij anderen zelfs bij de strot. Lachend. Geintje toch! Hahaha, ouwe jongen! Klap op de schouder.

Dalí voelt zich compleet onveilig. Hoe kan het dat niemand anders dit ziet?!

Ook dit is allemaal gebaseerd op waargebeurde verhalen

Wat kunnen jullie toch leuk schrijven zeg

Klik, de riem is los. Onmiddelijk ruik ik wat daar bij de bosjes. Ik ren erop af, is het wat ik denk, wat ik hoop....? Ergens hoor ik geroep, maar ik heb een DOEL. JAAA, daar zit een KAT, een zwarte KAHAAAATTTTTTTT!!!! Ik gil de longen uit mijn lijf terwijl ik hem achterna ga. Boven mij worden deuren geopend en komen mensen op hun balkon kijken naar mij. Publiek, kijk eens hoe hard ik ga! JAAAAAAA poesjepoesje ren maar want ik kom je achterna en ik klim ook gewoon in die boom. HIEEEEEEEEEERRRR POESJE KOM HIERRRRRRRRRRRR, ik krijs van plezier, dit is waar ik voor geboren ben! Daar komt baasje boos aan maar ik heb nu geen tijd, dat snapt ze toch wel. YES poes springt uit boom, tijd voor de achtervolging, over het parkeerterrein. De mensen op de balkons verraden waar ik zit. Zigzaggend tussen de auto's, hé daar komt broer met baasje weer, rakelings ren ik erlangs en voel handen in mijn vacht maar ik ontsnap want moet hard rennen. Links, rechts, flikflakkend door de andere bosjes heen op het grote grasveld want dat voelt zo lekker onder mijn pootjes. Maar die kat, die kat....waar is die gebleven? Nog even terug naar de bosjes naar de andere flats, hé daar zet iemand een boodschappentas neer en daar zit altijd lekkers in, ik duik erin. Een meneer gilt en ik voel een ruk aan mijn tuig en daar is kwade baas die me schuimbekkend vraagt ik nou nooit eens kan luisteren. Ik vraag me af of ze geen rabiesenting heeft gehad. Ik mag niet eens mee snuffelen en wordt meegesleurd naar huis. Onderweg kijk ik nog wel goed of ik de kat nog zie maar ik 'moet het niet in mijn hoofd halen'. Nu mag ik nooit meer los en moet ik weer aan de flex. Geeft niks, die bijt ik toch zo door haha.

Yes, we zijn weer bij de hondentraining, daar wordt ik zo blij van. Deze keer mag ik naar binnen, de mini-me (sheltie) is er al. Dit keer gaat de muziek aan en ik zie gezicht van het baasje betrekken, ik snap het niet want anders houdt ze wel van muziek. Mini-me mag eerst, op muziek, draaien, weaven, buigen, pootjes op. Ik wordt ZO blij hiervan dat ik mijn staart er zowat af kwispel en ik niet kan ophouden met geluiden maken. Wanneer mag ik?? Ja, wij zijn aan de beurt! Wat? Baasje zegt: ik ga niet op muziek. Maar ik wel! Kom op, ik wil! Vooruit Billy Elliot zegt ze, maar ik weet niet wie dat is, maakt me ook niet uit als ik al maar mag. Hop tussen benen door, baasje doet rare dingen met benen maar ik ren erachteraan, tussendoor, en nog een keer, leukleukleuk! De muziek stopt, met rood hoofd gaat baasje weer zitten.
#mannenkunnenookdansen

Freule Jente van Hier tot Ginder rekt zich gapend uit in haar bed. Ze werd net wakker doordat het dienstmeisje de slaapkamer binnen kwam met een dienblad. Daarop staat het lievelingsontbijt van de Freule, gepocheerde eitjes op toast. Goedemorgen Freule, heeft u goed geslapen? vraagt het dienstmeisje terwijl ze het blad met eten naast het bed neerzet. Hmmm, mompelt de Freule terwijl ze kritisch naar haar ontbijt kijkt. Zonder het te proeven of er ook maar aan te ruiken weet ze al dat ze vandaag helemaal geen zin heeft in gepocheerde eitjes. Wát?! snuift de Freule, Dát eet ik niet! Ik ben van adel!! En met een nuffig gezicht en een wapperhandje dat een "wegwezen!" beweging maakt stuurt ze het ontbijt terug naar de keuken. Terwijl het dienstmeisje met een vertwijfeld gezicht de slaapkamer uitloopt draait de Freule zich nog eens lekker om in bed. Zó! Dat zal haar personeel leren!

Heerlijke verhalen!

Arme Dali... ik leef echt met hem mee hoor!

De mist hangt dik en laag. Met een uitgekiende precisie worden er blaadjes en stengels geroken. De meisjes nemen de tijd om te overdenken. Eentje steekt haar neus in de lucht. De ander kijkt rond. Een duif scharrelt in de boomtoppen en door zijn onhandig gelummel valt er een beukenootje op de grond. De geur van natte aarde, vermolmd blad, paardenkastanjes. Er is iets, iets heerlijks en verslavend en prikkelend dat over de grond van het bos is geweest. Ze volgen het spoor alsof ze een sappige spaghetti bolognesesliert naar binnen slurpen. Over stenen, langs de kardinaalsmuts, door de brandnetels loopt het. Maar dat geurtje stopt precies bij een boom en gaat daar omhoog...

De meiden kijken elkaar aan. Het zou toch niet dat ze die ene achtervolgen? Soms vertelden de jongens en de meisjes elkaar allerlei maffe verhalen, een soort bosverhalen. Over glimmende blauwe torren, over gekke paddestoelen, en ja over geiten met takken groeiend op hun kop (geloof jij het?!) En over De Ene die Verschijnt en Verdwijnt. Ze moeten even giechelen, en willen zich laven aan het water uit het bee- EEKHOORN

EEKHOORN EEKHOORN EEKHOORN

Gillend rennen de meisjes verdwaasd om een stronk. Het ding, die ene! In een flits! Zag je dat?! Ze hadden hem al vaker gezien, en geroken. Vreemd klein neusje, aanstellerig uitgedoste staart, niet veel soeps om te zien eigenlijk. Maar die geur was heerlijk. Als versgebakken brood met gesmolten roomboter erop. En nu was hij er in een rosse flits en nu was hij weer weg!

Met open monden en tongetjes uit wordt nog enige tijd in de hemel gestaard. Glazig. Ze maken elkaar maar weer wijs dat het ding niet bestaat. Dat ze iets anders op het spoor waren. Luistert iedereen: De Eekhoorn Bestaat Niet.

Elkaar plagend en giechelend lopen ze terug naar de beschaving. Zou de bloemist weer die gravy bones hebben? Dat moesten ze toch even gaan vragen.

‘s Morgens vroeg. De deur naar de tuin gaat open en Csikasz kwijt zich meteen met honderd kilometer per uur en een viswijvenstem aan haar BT. Belangrijke Taak. De tuin vrijhouden van die smerige duiven. O, ze hoort ze wel als ze nog in de slaapkamer ligt. Dan staan ze geluiden te maken of ze staan te braken in de dakgoot. Pure haat.
Maar ja, het mensdom kan maar niet zo de deur uitrennen blijkbaar. Dat moet eerst wassen, aankleden en God Forbid lippenstift opdoen. De enige lippenstift die zij interessant vindt komt uit de schacht van Beer de Sint Bernard. Ze likt er weleens aan.
Een delicatesse!
Daarna even orde op zaken stellen in het bos en de verhoudingen met Rozi en Panni testen. Dan weer op huus an en aan het vlees. Welverdiend. Dan vlijt ze haar dreadlockreet heel sexy op de leuning van de bank. Kijken of pappa het ziet.

_Tiny_ schreef: 23 sep 2021, 17:48 Freule Jente van Hier tot Ginder rekt zich gapend uit in haar bed. Ze werd net wakker doordat het dienstmeisje de slaapkamer binnen kwam met een dienblad. Daarop staat het lievelingsontbijt van de Freule, gepocheerde eitjes op toast. Goedemorgen Freule, heeft u goed geslapen? vraagt het dienstmeisje terwijl ze het blad met eten naast het bed neerzet. Hmmm, mompelt de Freule terwijl ze kritisch naar haar ontbijt kijkt. Zonder het te proeven of er ook maar aan te ruiken weet ze al dat ze vandaag helemaal geen zin heeft in gepocheerde eitjes. Wát?! snuift de Freule, Dát eet ik niet! Ik ben van adel!! En met een nuffig gezicht en een wapperhandje dat een "wegwezen!" beweging maakt stuurt ze het ontbijt terug naar de keuken. Terwijl het dienstmeisje met een vertwijfeld gezicht de slaapkamer uitloopt draait de Freule zich nog eens lekker om in bed. Zó! Dat zal haar personeel leren!

geweldig.

Nou meid moet je kijken, mijn nagels zijn gedaan. Daarna door naar de kapper, alleen de puntjes deze keer. Chauffeur was precies op tijd om mij naar huis te rijden na de afspraak. Allemaal vreselijk vermoeiend natuurlijk dus ik heb meteen maar even een powernap gedaan toen ik weer thuis was. Daarna een snackje en wat lummelen op de deurmat.

's Avonds na het eten, mogen Oscar en zijn kleine zusje Billie nog even buiten spelen. Mama had gezegd: " Gaan jullie even in de tuin spelen? Dan kan ik rustig met tante Sjaan bellen." Nou, dat laat Oscar zich geen twee keer zeggen. Want ook al is Billie nog maar een kleuter en is hij al een grote jongen, Billie is toevallig wel zijn aller coolste zus!. Billie heeft namelijk altijd de meest leuke en stoutste plannetjes. Nu ook weer. Kijk eens wat die deugniet doet!? Ze trekt de planten uit de bloembak. Modder, blaadjes en stengels vliegen in het rond. Nu rent Billie met een plant in haar bek uitdagend door de tuin. Pak me dan als je kan! Jaaa dat kan Oscar wel. Vrolijk rent hij achter Billie aan. Oh kijk! Nu heeft hij de plant te pakken en is Billie de jager. Wat hebben de kinders een pret!
In de tuin staat ook nog een grote, roze plastic schelp met een bodempje water. Mama is vergeten de schelp leeg te gooien en het water is intussen groen en slijmerig geworden. Oscar ziet de schelp en roept Billie kijk eens wat ik durf! Plons! Pardoes in het vieze groene water. Billie volgt meteen zijn voorbeeld en nu springen ze om de beurt van het groene slijmwater in de zwarte modder en weer terug. Na een poosje staat Oscar stil en bekijkt hijgend het resultaat. Zijn poten hebben nu een onbestemde kleur, zijn flanken zijn groenig en hij ruikt lekkerder dan ooit. Als hij naar Billie kijkt ziet hij lange, groene prutslierten uit haar weelderige haardos druipen. Oscar slaat zichzelf gierend van het lachen op de knietjes.
Plotseling gaat de tuindeur open. Mama roept: " Binnenkomen, douchen, pyjama'tjes aan en naar bed, viespeuken!"
"Aaah toe nou mam, nog even" ,pruttelen Oscar en Billie. Maar Mama is onverbiddelijk. Het is mooi geweest!

Het is 6 uur. De hanen kraaien maar in huis is nog alles stil. Guus is niet gek op stilte. Zijn vriendin Bas is juist dol op rust en stilte dus die ligt in diepe slaap in haar bedje. Elk moment komt de krant. Dat weet Guus. Dat zal de trigger zijn om echt op te kunnen staan. Guus wacht... klaarwakker maar net in staat zich te beheersen. De auto komt. Opstaan en schreeuwen. Wakker worden iedereen!!!! Niemand reageert. Elke dag hetzelfde.

Zuchtend gaat Guus weer liggen. Hoor ik de trap? Een deur? Jaaaaa!!!! Opwinding en vocale ondersteuning. Jaaaa! De trap. Guus raakt zo opgewonden dat hij rondjes gaat draaien om zijn as. Baasje, baasje. De deur van de kamer gaat open en vanaf dat moment is het de bedoeling dat alles zo gaat als Guus wil. De deur naar de tuin moet open. Als het baasje onderweg is snel rondjes om zijn benen draaien. Hard tegen de deur springen want dan gaat alles sneller. Is daar iemand buiten? Effe flink roepen! Halloooo. Is daar iemand? Niemand dus nu honger! Als ik snel om de benen van de baas heen ren lijkt alles sneller te gaan. Staat er al wat op de aanrecht? Die lul gaat toch niet eerst koffie zetten hé? Jeetje mina....ik wacht verdomme al de hele nacht. Eten! Jaaaaa.....hap! Weg. Snel naar buiten. Kat? Nee....vogels....helaas. Baas aan de koffie. Saaaaaaiiiii. Ik ga gewoon voor de deur zitten wachten op de andere baas. Misschien krijg ik dan yoghurt.

En al die tijd is Bas zo lief rustig en geduldig.

Langzaam wordt het licht en Shira wordt wakker. Iedereen slaapt nog ziet ze, maar ze weet hoe ze daar verandering in kan brengen. Een beetje gaan piepen naast pappa's hoofd, ha dat heeft effect. Pappa doet met een suffig hoofd zijn kleding en schoenen aan en strompelt naar de trap.

Shira denkt oeh de trap. Vroeger ging ik daar zo af, met twee treden tegelijk. Maar die trap is eigenlijk best eng, dat ik dat niet eerder heb gezien. Wit met zwart en hij draait rond. Nee daar ga ik niet vanaf zonder mamma.

Mamma dacht nog een beetje uit te slapen, maar kan op een gegeven moment het oorverdovende gejammer om hulp niet meer negeren. He, he eindelijk. Nu durf ik de trap wel af. Heel voorzichtig en onder aanmoediging bereikt Shira de begane grond.

Maar Jack is nog boven en doet alles wat grote zus Shira doet na. Dus na even te hebben gekeken hoe Shira naar beneden gaat komt er een oorverdovend geluid van een in de steek gelaten husky van boven. Na wat aanmoediging komt ook Jack naar beneden.

Pappa heeft ondertussen een sjekkie gedraaid en lijkt nog niet goed wakker. Shira zegt "we moeten hem even helpen wakker worden vanmorgen Jack. Als we onze riemen aan hebben en de deur open gaat dan stormen we naar buiten". Zo gezegd, zo gedaan. Het sjekkie ligt op de grond en pappa bijna ook, maar hij is tenminste wel goed wakker nu.