Een Hondenleven

Ik wist dat er nog ergens dia's waren van het Ruiterkamp in Wateringen waar ik geweest ben in 1985 en die bleken bij mijn vader te liggen. Meegenomen en laten digitaliseren.
Zo leuk om terug te zien! Ik was toen 14 jaar.
Normaal gesproken vond ik het helemaal niks om weg van huis te gaan (nog steeds niet). Zeker niet naar dit soort georganiseerde kampen, maar deze week heb ik het enorm naar mijn zin gehad.
Ook wel spannend, want ik reed al wel maar op een pony. Niet op een paard. Dat is toch wel even wat anders.

In principe had iedereen de hele week een vast paard, maar ik heb er 3 gehad.
Eerst Peter, een erg rustig (lees: niet vooruit te branden) paard.
Maar tijdens de eerste buitenrit wilde een van de meisjes ruilen omdat ze haar paard eng vond. Dit meisje was eigenlijk te jong en te klein voor paarden, maar ze was samen met haar zus en wilde ook samen blijven. Ze hadden haar Schanulleke gegeven, want dat was het kleinste paard op stal. Dat wilde ze ook met alle geweld. Maar dat was wel een pittig paardje en daar kwam ze al snel achter.
Dus onderweg ruilen met die van mij. Toen maakte het ineens niet meer uit dat Peter echt geen klein paard was.
Weer op de manege vonden ze Schanulleke niet geschikt voor mij (ik ook niet) en kreeg ik Fire toegewezen.

Wat een schitterend paard, maar ook de grootste van stal en zeker in de bak nogal voorwaarts. In de stal een enorme sacherijn. Zijn halster om zien te krijgen was een uitdaging.
Maar het bleek uiteindelijk een erg fijn paard en ik heb ontzettend veel plezier met hem gehad.
Wel uit mijn rijbroek gescheurd met opstijgen.

Die week was zo leuk dat ik later met 2 meiden nog terug geweest ben bij één van de meisjes. Het waren alle 3 Hagenezen, 2 ervan waren nichtjes. Super gezellige week gehad!
Ik sprak vloeiend Haags na die week. Plat Haags uiteraard, niet de kak variant.
In de herfstvakantie daarna zijn ze een week bij mij geweest. Ze vielen met hun neus in de boter, want we gingen naar de Zuidlaardermarkt en hebben daar Vienna mijn paard gekocht. De ultieme droom voor stadsmeisjes natuurlijk.

Op een rijtje voor de foto toen onze ouder ons weer op kwamen halen. Ik ben de derde van rechts.


Peter, niet het meest florissante paard. Hij was ook al wat ouder volgens mij


Fire, schitterend paard. Die had ik wel mee willen nemen




De bak daar was helemaal in western stijl


Ook dia's uit 1985 een wedstrijd in Vollenhove met mijn pony Wendy.
Haar moeder was een Welsh, haar vader een kruising Arabier x Engels Volbloed.
Een mooie pony, maar helaas geen fijn karakter. Dat maakte dat wedstrijden en lessen niet altijd even leuk was.
Wedstrijden vond ik sowieso niet echt fantastisch. Het was niet echt mijn type volk zeg maar (dan druk ik me nog voorzichtig uit).
Er werd ook erg op ons neergekeken omdat we niet met een dikke mercedes met een splinternieuwe trailer aan kwamen. En niet de blitse aanverwante spullen en kleding hadden die anderen hadden.
Wel deden we goed mee. Iedere wedstrijd die ik gereden heb, vielen we wel in de prijzen.

Ze was wel mooi








Parade rijden met de prijsuitreiking was helemaal doodeng. Twee andere pony's moesten ons insluiten om te voorkomen dat Wendy alles en iedereen om zich heen zou slaan. Niet echt ontspannen zeg maar. Het is aan haar oorstand ook duidelijk te zien.

Mooi dat er beelden zijn bij zulke fijne herinneringen.

Altijd leuk om terug te zien, die plaatjes uit de oude doos.

Wat leuk zo'n terugblik op een fijne herinnering

Leuk die herinneringen

Ik heb het bij IJslanders gehouden in mijn tienertijd.
Ook mee op trektocht geweest op de Veluwe.
Een eigen paard/pony heb ik nooit gehad.

ranetje schreef: 26 apr 2023, 21:10 Leuk die herinneringen

Ik heb het bij IJslanders gehouden in mijn tienertijd.
Ook mee op trektocht geweest op de Veluwe.
Een eigen paard/pony heb ik nooit gehad.

Ik had niks te kiezen. Mijn opa had een Welsh uit gekocht uit Engeland en één van de veulens daarvan was Wendy, de schimmel op de foto's.
Daar moest het mee gebeuren. Ik nog nooit gereden en de schimmel was helemaal groen, maar dat maakte mijn vader niks uit. Hij beleerde vroeger jonge hengsten (toen braken ze ze nog gewoon), dus ik moest dit ook kunnen.
Echt niet leuk.
Rodeo was er niks bij. Zo verschrikkelijk vaak eraf gevallen en dan moest ik plat blijven liggen, want ze sloeg na.
Meestal moest ik rijdend langs de weg naar de les 5 km verderop. Doodeng, want verkeersmak was ze natuurlijk ook niet en als er een auto langs kwam sprong ze richting de weg. Ik heb echt doodsangsten uitgestaan.

Het paard was een verademing, wat een lief en rustig dier Zij raakte vrij snel geblesseerd. Een hoefbeenbreuk. Die is wel genezen, maar zo mocht alleen nog recreatief gereden worden. Stiekem was ik daar zo blij mee!

Ik had het geluk dat ik op een boerderij woonde. Kosten van stalling en weidegang waren er niet. Het paard had ik zelf voor gespaard en kon ik samen met de opbrengst van de verkoop van de schimmel betalen.
Qua voer was het ook niet spannend. Ik kijk tegenwoordig vol verbazing naar wat de paarden van nu allemaal voorgeschoteld krijgen
Die van mij aten gras en geplette haver, in de winter aangevuld met voederbieten. Het paard kreeg er wel een beetje biks bij. Dat was het. Deden ze het prima op.

Geweldig.
Mooie herinneringen toch?

Honden aten vroeger ook gewoon mee uit de pot en die deden het eigenlijk ook best goed over het algemeen ...

ranetje schreef: 28 apr 2023, 16:23 Geweldig.
Mooie herinneringen toch?

Nou nee, niet echt dus.
Alleen aan het paard.

Gretha schreef: 28 apr 2023, 16:50

ranetje schreef: 28 apr 2023, 16:23 Geweldig.
Mooie herinneringen toch?

Nou nee, niet echt dus.
Alleen aan het paard.

Je bent wel heel gebleven (min of meer)
Dat is een hele prestatie.

Achteraf vind ik zulke herinneringen meestal wel leuk.
Achteraf hé?