Een Hondenleven

Dog show

Next year, when Dog Show time comes round, we would like to see a wholly new brand of showmanship introduced into the show venues.

We were horribly bored by the judging last week—all that business of standing around a ring, hour after hour, brushing a dog’s hair the wrong way and jacking his tail up with the palm of your hand.

Who cares, anyway? Only a handful of fanciers know about a dog’s points, and besides, conformation and ring manners are piffling qualities in a dog, revealing little about the animal’s character, exploits, or temper.

A dog should be made to work for his ribbon, each breed in his own wise. Pointers should have to point, Shepherds should be required to herd a band of sheep from the east goal to the west goal. Poodles should be required to jump through a paper hoop, not just follow Mrs. Sherman Hoyt around the ring. English bull terriers should be made to count up to ten, retrievers retrieve rubber ducks, Scotties chew up old shoes. Greyhounds should be put over the high hurdles. Sled dogs should race with a little anti-toxin, while St. Bernards carry brandy to anyone in the audience who feels weak, preferably us.

In de windhonden rensport (baan en coursing) zijn de internationale wedstrijden verdeeld in 2 klassen: de CACIL en de CSS. Bij de CACIL klasse moet de hond bepaalde show resultaten behaald hebben, bij de CSS klasse niet. Wil je dat je hond een officieel internationaal kampioenschap wint, moet je wel deelnemen aan de CACIL klasse, anders kom je niet verder dan een Cup. Bij de coursings zijn de CACIL klassen groter dan bij het baanrennen. De klassen zijn in het leven geroepen om de sporthonden minder af te laten wijken van de showhonden.

Op zich heb ik hier geen moeite mee, mits het ook zou gelden voor de showhonden. De sporthonden zijn fit for function, de showhonden steeds minder. Bij de wereldhondenshow kon de winnende Afghaan alleen maar hoog huppelend door de ring. Er zat totaal geen voorwaartse drive meer in, het gangwerk zoals beschreven in de rasstandaard geldt kennelijk niet meer. Mijn Aislynn is een ouderwets type showhond, ze doet 8 seconden langer over een afstand van 350 meter in vergelijking tot een ren Afghaan. Het moderne show type gaat nog trager, als ze de baan al rond komen. Een show Grey is te zwaar om nog iets te presteren op de baan en te log om mee te kunnen doen bij de coursing. Een show whippet komt niet verder dan de C finale bij het baanrennen (als ze dat al redden), bij de coursing leggen de meesten het af op snelheid en drive.

Ik ben dus voor een fit-for-function test om bij een show een kampioenstitel te kunnen winnen.