Een Hondenleven

Ik ben gezegend met een hond die van nature niet erg vocaal is. Hij blaft vrij zelden, eigenlijk alleen als er iemand aanbelt. Op straat blaft hij nooit. In de tuin zelden.

Nu vraag ik me af of honden zoals hij, die normaliter weinig blaffen, dit vaker zouden gaan doen als ze in aanraking komen met een opvangsituatie of asiel waar veel honden regelmatig blaffen.
Ik kan me voorstellen dat het een vrij stressvolle situatie is en bij stress zou een hond eerder kunnen gaan blaffen.
Ik kan me voorstellen dat het een vorm van sociaal blaffen kan zijn, het reageren op het blaffen van andere honden.
Ik kan me voorstellen dat er bepaalde situaties zijn waardoor er veel opwinding ontstaat - het personeel van het asiel komt eten brengen - waardoor de een niet onder wil doen voor de ander.

Of is het een kwestie van: je haalt je hond er weer uit vandaan en het is alsof hij het blaffen weer is verleerd?

ecco gaat elk jaar een week in pension als wij naar Schiermonnikoog gaan. we willen hem niet mee nemen ivm jachtgedrag. ik merk niet dat hij overmatig is gaan blaffen. hij blaft alleen als de bel gaat meer niet.

Die ervaring heb ik wel met onze 2e hond(heel lang gelden)
Was echt een schat voor mens en dier, ontliep conflicten op de hei. Hij was zelden tot nooit vocaal, maar na zijn 1e keer pension voor een midweek, haalden we hem totaal schor weer op, wel meteen een ander pension gekocht, dat ging gelukkig veel beter.

Zelf geen ervaring met pension voor mijn honden maar Mahdutje is wel een flink stuk meer gaan blaffen sinds Dívka erbij is.
Zij is natuurlijk wel een tetterbek pur sang, maar als ik hem voorheen 2x per dag een kef hoorde geven was dat veel.
Dus ja, ik kan me wel voorstellen dat het invloed kan hebben wanneer je hond in pension ofzo zit en daar tussen andere blaffende honden zit.

thom schreef: 03 jan 2025, 19:04 Die ervaring heb ik wel met onze 2e hond(heel lang gelden)
Was echt een schat voor mens en dier, ontliep conflicten op de hei. Hij was zelden tot nooit vocaal, maar na zijn 1e keer pension voor een midweek, haalden we hem totaal schor weer op, wel meteen een ander pension gekocht, dat ging gelukkig veel beter.

Helemaal schor zelfs Dat is wel een negatieve ervaring geweest.

Ik denk dat het niet per se zo hoeft te zijn. Brego gaat dan niet naar een pension, maar wel naar mijn ouders met twee blaffende honden. Als de bel gaat dan blaffen zij en hij staat gewoon erbij te kijken. Thuis ook daar niks in veranderd.

Rosanne schreef: 03 jan 2025, 19:14 Ik denk dat het niet per se zo hoeft te zijn. Brego gaat dan niet naar een pension, maar wel naar mijn ouders met twee blaffende honden. Als de bel gaat dan blaffen zij en hij staat gewoon erbij te kijken. Thuis ook daar niks in veranderd.

Reageert Brego in zijn eigen huis wel op de bel? Of ook niet tot amper?

CatnDog schreef: 03 jan 2025, 19:09

thom schreef: 03 jan 2025, 19:04 Die ervaring heb ik wel met onze 2e hond(heel lang gelden)
Was echt een schat voor mens en dier, ontliep conflicten op de hei. Hij was zelden tot nooit vocaal, maar na zijn 1e keer pension voor een midweek, haalden we hem totaal schor weer op, wel meteen een ander pension gekocht, dat ging gelukkig veel beter.

Helemaal schor zelfs Dat is wel een negatieve ervaring geweest.

Vandaar ook meteen een ander pension gezocht en daar vond hij het geweldig leuk en kwam ook niet schor terug.

Heeft in mijn ervaring meer te maken met stress. Asielen waarbij meer aandacht is voor stress minimaliseren wordt er veel minder geblaft. Bij pensions zie je dat ook. Hoe meer stress, hoe meer er geblaft wordt.

Daarbij is de context anders dan thuis. Dus het is niet zo dat als ze het ergens anders doen ze het thuis ook doen. Eevee blaft bij een oppasadres meer omdat de hele roedel daar vaker blaft, bij ander oppasadres blaft ze zelden. Op beide plekken komt ze als pup en is voor haar een tweede thuis. Bij het ene oppasadres staat ze gerust op tafel en springt meteen op de bank terwijl ze bij het andere oppasadres meteen bij de voeten gaat liggen ipv ook maar proberen op de bank te springen. Allemaal context.

Ik denk dat het bestaat maar de meeste normaal ontwikkelde dieren gaan snel weer terug naar hun eigen aard als de druk er af is.

Er zijn trouwens ook zat honden in zo'n krijsend asiel die er niet aan meedoen.
Mijn eerste hond, Dapper, liet zich de pis niet lauwen. Die zat op zijn gangetje blaffers in zijn eigen kennel te kijken van "eindelijk, je bent er om me op te halen. Zullen we?"

Hier pensiongangers.
Kian blaft in pension meer dan thuis.

Eenmaal thuis blaffen ze beiden niet meer. Of ja, hun normale hoeveelheid.

CatnDog schreef: 03 jan 2025, 19:19

Rosanne schreef: 03 jan 2025, 19:14 Ik denk dat het niet per se zo hoeft te zijn. Brego gaat dan niet naar een pension, maar wel naar mijn ouders met twee blaffende honden. Als de bel gaat dan blaffen zij en hij staat gewoon erbij te kijken. Thuis ook daar niks in veranderd.

Reageert Brego in zijn eigen huis wel op de bel? Of ook niet tot amper?

Helemaal niet eigenlijk. Ook niet als de buurhonden af gaan. Hij haalt het wel weer in als hij buiten aan het spelen is. Of als hij vindt dat ik genoeg met iemand heb staan praten. Dat is dan wel weer anders.

Ik kan me er niks bij voorstellen omdat er vaak een reden is om te blaffen. Verlatingsangst in een pension? En geef ze eens ongelijk. Of de andere blaffende honden. Guus blaft nooit als er niks is om af te dwingen. Dus die blaft alleen naar en bij mensen als er chaos is. Bas blaft helemaal nooit en geen van mijn eerdere honden die lang of minder lang in een asiel zaten waren blaffers. Een hond is gewoon reactief met geblaf of niet. En in een pension blaffen is absoluut iets anders dan thuis wat mij betreft.

Een hond blaft vast veel in een asiel of pension omdat alles daar blaft. Maar als het geen blaffer is doet hij het daar waarschijnlijk ook niet of nauwelijks. En een hond die non stop blaft om aandacht in een asiel kan eenmaal thuis doodstil worden. Zegt volgens mij echt niks dus.

Denk dat het helemaal afhankelijk is van de situatie.

Toen ik 30 jaar geleden mijn honden eens in een pension bracht, kwamen ze schor en vermoeid thuis. Teveel opwinding en stress. Dat waren andere tijden. Daarna nooit meer mijn honden naar pension gebracht, ik had mijn bekomst ervan.

Hier bivakkeren regelmatig logeerhonden, tot een max van 7. Dus komt het wel eens voor dat incl. mijn honden er 10 rondlopen. Wel "exclusief" voor Spaanse wegwerphonden, die zo fijn sociaal met elkaar zijn . Ze lopen hier vrij rond op het erf en binnenshuis, ik maak geen gebruik van kennels of andere opsluiterij. De enige wakerd is hier Merlijntje, die naarmate zijn kudde toeneemt, wat meer hoedt en (dus) blaft. Machtig vind hij het, lekker aan het werk. De logeerhonden gaan daar niet in mee. Puur instinct, het is niet nodig, de mastin biedt bescherming en rust. Geen reden tot opwinding of andere flauwekul. Ik houd ervan om te zitten kijken naar subtiele signalen van zo'n club onderling
Rashond of verantwoorde DNA-kruising hoef ik niet als logeerhond, omdat ze qua hondentaal vrij ver afstaan van mijn eigen honden.

Honden kunnen prima het verschil maken tussen dagopvang/pension waar het wel kan/mag en thuis waar er niet geblaft hoeft te worden
Perry is opgegroeid op m'n werk, dagopvang voor honden. Daar kon hij tijdens spelen nog wel eens flink tetteren of mee gaan in de opwinding
Thuis is hij gelukkig heel stil en blaft hij zelden

Mo-yi heeft nooit geblaft naar of tegen iets. Wel "oehwoeh't "ze dan, maar dat is altijd in een blije modus.
In aanzet tot spel kan er een blaf nog uitkomen, verder alleen een oehwoe die je hoort, vrij melodieus ook en kort, niet dat het doorgaat. Eeen opvang of asiel kent ze niet dus ik zou dat met haar niet weten, al denk ik dat ze er de hond niet voor is om te gaan blaffen, ik denk dat ze er wel opgewonden van wordt en veel in speelmodus zou gaan uitdagen. Ik kan me wel voorstellen dat honden die wel snel blaffen daar wel sneller met elkaar erin meegaan.

Ko krijst bij dre. Gezellig blaffen met kenzi , piepen. Huilen in de tuin.
Hier thuis huilt hij alleen als de tussendeur dicht is en blaffen ho maar.
Ja bij onraad of deurbel.
Ko is gewoon meer blafferig in gezelschap

Hewi schreef: 04 jan 2025, 10:32 Hier thuis huilt hij alleen als de tussendeur dicht

Mira geeft één schorre " HEUJ!"
Buiten blaffen ze door het hek tegen langswandelende honden. Verder niet.

Als ik het toe zou staan zouden ze het erg leuk vinden om de hele dag te schreeuwen in de oren van minder brutale honden want die moet dan rennen.

EchoMira schreef: 04 jan 2025, 10:34

Hewi schreef: 04 jan 2025, 10:32 Hier thuis huilt hij alleen als de tussendeur dicht

Mira geeft één schorre " HEUJ!"
Buiten blaffen ze door het hek tegen langswandelende honden. Verder niet.

Als ik het toe zou staan zouden ze het erg leuk vinden om de hele dag te schreeuwen in de oren van minder brutale honden want die moet dan rennen.

Ko blaft niet tegen andere honden hooguit bij spelen misschien een keer ggggrrrrrr. Maar oh wee als ik ga werken en hij kan niet in de bijkeuken omdat ik toevallig de deur heb gesloten ?

Zoek dekking. Een ambulance is er niks bij

Als ik jullie reacties zo lees krijg ik wel een positieve indruk.
Niet zozeer van alle pension-situaties (zeker niet in oudere tijden), maar meer dat honden context-gebonden reageren.
Ik hoef dus niet bang te zijn dat ik Zeno na een verblijf in een blaf-locatie 'verpest' weer naar huis zou nemen.

Susam schreef: 04 jan 2025, 07:13 Onze eerste hond Duno blafte nooit, we hadden hem een jaar toen er opeens een geluidje uitkwam en dat heeft ie daarna nooit meer gedaan.

Dit is heel erg herkenbaar. Toen Zeno een jaar oud was, kwam er bij hem ook voor het eerst een 'hoestje' uit. Ik dacht: wat was dat nou?!
Niet dat hij daarna nooit meer een geluid heeft gemaakt. Dat wel. Het is eigenlijk nog vergelijkbaar. Voordat er een blaf uitkomt, komt er meestal eerst een bedaard voor-hoestje. Als ik daarop inspeel, kan ik een daarop mogelijk volgende blaf voorkomen.

Susam schreef: 04 jan 2025, 16:59

CatnDog schreef: 04 jan 2025, 16:57

Susam schreef: 04 jan 2025, 07:13 Onze eerste hond Duno blafte nooit, we hadden hem een jaar toen er opeens een geluidje uitkwam en dat heeft ie daarna nooit meer gedaan.

Dit is heel erg herkenbaar. Toen Zeno een jaar oud was, kwam er bij hem ook voor het eerst een 'hoestje' uit. Ik dacht: wat was dat nou?!
Niet dat hij daarna nooit meer een geluid heeft gemaakt. Dat wel. Het is eigenlijk nog vergelijkbaar. Voordat er een blaf uitkomt, komt er meestal eerst een bedaard voor-hoestje. Als ik daarop inspeel, kan ik een daarop mogelijk volgende blaf voorkomen.

zalig he?! Het is heel gek, een hond die gewoon nooit blaft, kwam gewoon niks uit, geen zuchtjes geen pufjes, gewoon geen geluid!

Jouw Duno was wel een wonderkind, hoor.

Sommige honden hebben heel erg de neiging mee te blaffen met andere honden, andere honden hebben dat niet of veel minder. Sommige honden blaffen snel, ook in een relatief rustige thuissituatie, andere veel minder. Maar als een hond in een pension veel blaft, neemt hij dat gedrag zeker niet automatisch ook mee naar huis, de kans is veel groter dat de hond daar weer in zijn normale patroon en blafgedrag vervalt.

Ik heb hier een Fayah Lawaaia (zeer vocale collie die snel blaft en behoorlijk waaks is) en een Mila die niet veel blaft en totaal niet waaks is. Zelfde ras, zelfde opvoeding, beide nooit in een pension gezeten, totaal andere uitkomst
Amy blaft weinig (heeft een paar maanden in een asiel gezeten), Amoz blafte nog minder (heeft 6 jaar in een asiel gezeten), Arlo blaft bij elk moment van opwinding, vooral bij het spelen, rennen en als ik thuiskom (heeft 4 jaar in een asiel gezeten), Taartje blafte alleen als ze iets van mij wilde (heeft 8 jaar in een asiel gezeten). Daar kan ik dus niet echt conclusies aan verbinden.

Susam schreef: 04 jan 2025, 17:30

CatnDog schreef: 04 jan 2025, 17:11

Susam schreef: 04 jan 2025, 16:59

zalig he?! Het is heel gek, een hond die gewoon nooit blaft, kwam gewoon niks uit, geen zuchtjes geen pufjes, gewoon geen geluid!

Jouw Duno was wel een wonderkind, hoor.

Duno (bijnaam Tiny Tunes) was een kruising Labrador Golden Retriever en was compleet gestoord, met 7 hebben mijn ouders hem uit asiel gehad met een rapport van een deskundige dat hij een beetje mesjogge was. Hij beet alles en iedereen behalve ons. Postbode, hai hap. Bouwvakker.... oh kom maar hondje, mij heeft nog nooit een hond gebeten, hap. Wel allemaal nog niet eens blauwe plekjes, maar evengoed! Het was een fantastisch beest met enorme gebruiksaanwijzing, maar als eerste familie hond had het niet beter kunnen gaan. Hij heeft in ieder geval de toon gezet!

Wat heerlijk dat hij bij jullie op zijn plek was. Overigens wel dapper dat jullie die stap met hem aandurfden. Met zo'n omschrijving verwacht je niet dat een asiel hem in een gezin zou plaatsen.

Piiri is dól op blaffen, ze doet het thuis weinig, maar dat komt omdat ze uiteraard niet mag.
Toen ze op logement was, had ze door dat het wél mocht (of kon tenminste ) dus ze kwam hees terug, de keer erop heb ik haar teletac meegegeven

Ze blaffen allemaal wel en het mag wel eens, maar na 3x heb ik het wel gehoord dus dan graag terug bek toe. Treskor heeft soms lastige dagen en dan krijgt hij ook zijn TT om, dan gromt en snuift hij in de plaats