Reactie vanuit herinneringen
Geplaatst: 17 feb 2025, 11:36
Weet even geen ander onderwerp te noemen.
Voor mijn gevoel zijn veel honden zeer flexibel, en wordt ook terecht vaak gezegd dat honden bij de dag leven en in het heden staan.
Gelukkig maar, want dat is de reden dat redelijk veel herplaatsers vaak weer een goed huis vinden waar ze hun draai en zichzelf weer kunnen vinden.
Gisteren met een wandeling gebeurde er iets waardoor Glory blijkbaar dusdanig terug in een herinnerig leek te schieten, dat ik plots weer het hondje tevoorschijn zag komen die ze moest zijn geweest als pup. En op momenten toen wij haar net hadden met een maand of 9.
Gelukkig merkte ik het op, en kon haar overhalen naar mij toe te komen want ze leek wel even een black out te hebben en dan is haar instinct toch nog steeds vluchten zo leek het wel. (ook ineens weer enorme angst voor passerende mensen..)
Ze kroop bijna in me en haar hart ging enorm tekeer, maar na een vijftal minuten was ze weer "geland". Ik twijfelde nog even om haar aan te lijnen, maar Chara riep ik erbij, en ook Moos kwam haar ophalen waarop ze toch wel weer vrij rap haar staartje in de lucht deed en weer oprende.
Wel iets regelmatiger checkte ze zelf bij mij in (tikkie tegen mijn hand en een kus en dan ging ze weer)
Bij mijn eerste hond heb ik ook eens zoiets ervaren, plots een situatiegebonden iets wat blijkbaar zo'n heftige herrinnering leek te geven dat het besef dat ze in andere omgeving + een andere baas hebben die anders reageert even compleet vergeten.
Ik vond dat toen ook best heftig om te zien, pure angst.
Herkennen mensen dit?
Reden dat ik het zo neertik is omdat ik het na zoveel jaar met Glory eigenlijk niet had zien aankomen. Maakte wel dat ik tegen mijn vriend het wel vertelde, want het blijft toch wel een ding blijkbaar, had er niet aan moeten denken dat ze het hazenpad had genomen in duin..
Of in geval van de reactie van Finn, of bij Chara soms nu ook nog wel kan angst ook nog eens omslaan in angstagressie omdat die laatste twee meer in zich hebben om bij onbegrip dan maar hun tanden te gaan gebruiken als hun lichaamstaal genegeerd wordt/werd.
Voor mijn gevoel zijn veel honden zeer flexibel, en wordt ook terecht vaak gezegd dat honden bij de dag leven en in het heden staan.
Gelukkig maar, want dat is de reden dat redelijk veel herplaatsers vaak weer een goed huis vinden waar ze hun draai en zichzelf weer kunnen vinden.
Gisteren met een wandeling gebeurde er iets waardoor Glory blijkbaar dusdanig terug in een herinnerig leek te schieten, dat ik plots weer het hondje tevoorschijn zag komen die ze moest zijn geweest als pup. En op momenten toen wij haar net hadden met een maand of 9.
Gelukkig merkte ik het op, en kon haar overhalen naar mij toe te komen want ze leek wel even een black out te hebben en dan is haar instinct toch nog steeds vluchten zo leek het wel. (ook ineens weer enorme angst voor passerende mensen..)
Ze kroop bijna in me en haar hart ging enorm tekeer, maar na een vijftal minuten was ze weer "geland". Ik twijfelde nog even om haar aan te lijnen, maar Chara riep ik erbij, en ook Moos kwam haar ophalen waarop ze toch wel weer vrij rap haar staartje in de lucht deed en weer oprende.
Wel iets regelmatiger checkte ze zelf bij mij in (tikkie tegen mijn hand en een kus en dan ging ze weer)
Bij mijn eerste hond heb ik ook eens zoiets ervaren, plots een situatiegebonden iets wat blijkbaar zo'n heftige herrinnering leek te geven dat het besef dat ze in andere omgeving + een andere baas hebben die anders reageert even compleet vergeten.
Ik vond dat toen ook best heftig om te zien, pure angst.
Herkennen mensen dit?
Reden dat ik het zo neertik is omdat ik het na zoveel jaar met Glory eigenlijk niet had zien aankomen. Maakte wel dat ik tegen mijn vriend het wel vertelde, want het blijft toch wel een ding blijkbaar, had er niet aan moeten denken dat ze het hazenpad had genomen in duin..
Of in geval van de reactie van Finn, of bij Chara soms nu ook nog wel kan angst ook nog eens omslaan in angstagressie omdat die laatste twee meer in zich hebben om bij onbegrip dan maar hun tanden te gaan gebruiken als hun lichaamstaal genegeerd wordt/werd.