Een Hondenleven

Hebben jullie dat eens meegemaakt? Ik mag afkloppen, hartverzakkingen gehad ja maar nooit echt kwijt-kwijt.
Ik volg nu een pagina waar ze via drones zoekgeraakte honden weer terug vinden. Sommigen liggen ergens op takken te knauwen, andere rennen als een dolle zoekende rond, weer andere vertrouwen helemaal niks meer, en sommigen hebben het bijna opgegeven. De blijheid als ze hun mens weer zien

https://www.facebook.com/dronetohome

Ik heb het gelukkig nog nooit meegemaakt, maar zou peentjes zweten als het mij zou gebeuren.

Die drones zijn wel echt een uitkomst dan.
Mo-yi is een keer een heel dicht bos in gerend, ik hoorde iets ritselen en weg was ze. Gossamme zeg..rustig blijven, roepen, fluiten maar niks. Gelukkig liep ik samen met iemand, ik wilde niet van mn plek weg maar wel zoeken..toen is zij met dr hond naar een kruising verderop gelopen om te kijken of ze al uit het bosje was en kon ik blijven staan. Duurde uuuren..nee kwartier misschien...toen kwam ze doodleuk halverweg dat bos terug op ons looppad...helemaal blij en bijna trots; zag je dat? ik had hem BIJNA!!" De scenarios die door mn hoofd flitsten..
Genoeg honden die echt kwijt lopen..het gebeurd best vaak.

Ik probeer er altijd een beetje rekening mee te houden dat ik mn auto op een open, zichtbare plek zet. Lichtblauw auto'tje, valt wel op. Mo is ook gek op autorijden, en mn auto is echt haar tweede mand/veilige plek. Ik heb dan scenarios in mn hoofd dat mochten we elkaar kwijt raken dat ze dan de auto opzoekt.

Ik ben er nooit èèn kwijt geraakt.
Wel een keer gehad dat Dex schrok van een blaf van een andere hond. Dat hij weg rende en gelijk door naar huis. Toen had ik al een hart verzakking dus ik hoop het nooit mee te maken.

Het lijkt mij ook vreselijk. Vijf minuten uit beeld vind ik al niet fijn.

Ik ben gelukkig nooit mijn honden echt kwijt geweest. Ik heb Jack wel een keer op moeten halen uit een restaurant en een keer bij het vogelasiel. In het restaurant zag ik hem (vanuit de verte) naar binnen rennen, dus niet echt kwijt en bij het vogelasiel hielden ze hem buiten vast terwijl ze mij belden omdat mijn mobiele nummer op zijn tuig staat. Als hij los was geweest was hij wel terug gekomen verwacht ik want ik liep aan de andere kant van het gebouw.

Nola is als pup een keer kwijt geweest bij schoondochter. Ik liep net met Shira in een ander park daar in de buurt en werd in paniek gebeld. Dus Shira in de auto gegooid en die kant op gereden. Ze was ondertussen al weer gevonden maar ook daar was Nola vastgehouden door iemand waardoor ze niet meer terug kon naar schoondochter. Op zich natuurlijk wel goed als iemand een pup in paniek ziet rennen maar aan de andere kant kunnen ze dan niet meer terug naar hun baas.

Bobbie is één keer zonder dat ik het zag een andere afslag ingegaan omdat hij daar een teefje rook die hij erg leuk vond. Ik helemaal in paniek want was hij nou de andere kant op of toch teruggelopen? Ik denk dat het toch wel een half uurtje duurde. Ik had al een berichtje geplaatst op een Facebook groep hier in de buurt.
Uiteindelijk kwam het baasje van dat teefje samen met Bobbie mijn kant op, maar ze kwam echt van de andere kant van het bos af. Hij was met een noodvaart aan komen stormen.
Dan weet je niet of je nou boos of blij moet zijn. Maar vooral opluchting.
De dagen daarna bleef ik hem in de gaten houden maar dit heeft hij gelukkig niet meer gedaan.

Sonja is mij een keer weggevlogen in het bos.

Denk ree of konijn.

Als rottweiler kwam ze bruin van de modder terug en ik was 10 jaar ouder.

Nog niet echt meegemaakt gelukkig. Ik zou vooral vrezen voor de schade die zou kunnen gebeuren met dieren/honden/mensen die ze zouden tegenkomen. Zeker Treskor zou niet gelukkig worden van vreemde mensen die hem grijpen (van bekende ook niet )

Runar ging vroeger wel eens op uitstap wanneer ik met de paarden bezig, maar goed, die ging vooral zijn neus achterna gok ik, die is altijd al gek geweest op snuffelen. (en water, in de Ardennen kon ik hem altijd vinden in het water )

1x een hond echt kwijt geraakt en dat was nog niet eens een hond van mijzelf. was een maltezer en het had gesneeuwd. geen goede combi. uiteindelijk terug gevonden toen hij zich vast had gelopen in de bramenstruiken op het boetterrein op scheveningen. we zijn hem zeker 2 uur kwijt geweest. drukke weg naar scheveningen afgezet omdat hij midden op de weg liep.

laatst onze ouwe twinkel weg. 12 jaar en doof. liep achter mij en zo was ze weg. nergens te vinden. uiteindelijk naar de auto gelopen en daar was een man die haar aangelijnd had. ze was mij dus ook kwijt en was naar de auto gelopen. die krijgt nu de gps tracker om als we lange wandelingen gaan maken.

Ik heb het een keer meegemaakt zonder dat ik er zelf bij was: ik was in Spanje en Amy werd (gelukkig maar heel zacht) aangereden bij de oppas en rende in paniek weg: onvindbaar. Ze heeft toen zelf de weg terug naar mijn huis gevonden, waar een andere oppas was met Mila en Amoz. Ze is in totaal een paar uur vermist geweest, zenuwslopend was dat terwijl ik zelf zo ver weg was en helemaal niets kon doen, behalve mensen optrommelen die hielpen met zoeken.
Ik hoop nooit meer zoiets mee te maken.

Ik ben twee keer een hond (teckel) kwijt geweest.
Een keer op het strand. Die heb ik gelukkig met hulp van mijn ander hond die getraind was op zweet weer teruggevonden in de duinen aan de andere kant van de doorgaande weg onder een stacaravan waar hij een vossenhol aan het uitgraven was.
Iemand had gezien waar hij tegen het duin op was gelopen en ik heb mijn andere teckel daar op kunnen zetten met zoek opdracht.
De andere teckel was een keer verdwenen op een reeënspoor en was door iemand vastgenomen.
Ik kon hem na twee uur weer overnemen.
De langste uren van mijn leven.

Kodi kwam in de opvang bij ons 6 jaar geleden. Vanuit Rotterdam. Stukje gewandeld niks aan hand , we komen thuis ik klap door knie tegen deur hij schrikt en poef daar ging hij over het hek

De eerste zichtmelding was op de 70 km ringweg daar liep hij. Onbenaarderbaar. Totale paniek.
Waar is onze angel. Facebook alles lichte ik in en er kwam een speurhond . Die vond speur . En daar stond ie ineens achter me maar ook weer niet te pakken . Overal mensen op zoek was echt hartverwarmend. Vele telefoontjes later liep hij na 3 uur vlakbij ons huis. Waar hij net 2 uurtjes woonde.....mich was bij hek dat durfde hij niet. Weer weg rennen maar daar stond de zoekhond....en die vond ie leuk . Die zijn mijn huis binnengelopen en zo hadden we hem na 4 uur terug. 60 wegen auto's en onbekende omgeving ....mijn 11e opvanger de eerste die ontsnapte....hartverzakking.

Leo en yuno van dre zijn weleens op jacht geweest maar wel terug na half uurtje maar dat duurt ook eeuwen....

Echo is een keer kwijt geweest. Helemaal niet lang. Paar minuten maar ik wist niet welke kant zij op was en andersom en onderweg naar huis is er een provinciale weg.
Gelukkig kwam ze in de verte weer aangerend.

Preventie is beter. Gewoon fucking goed op je hond letten en zelf geen rare onbegrijpelijke manoeuvres maken die de boel in de war schoppen.

Hein is ook een keer achter wat reeen aangegaan. Niet ver en niet gevaarlijk daar maar voor mensen niet toegankelijk. En het was donker aan het worden. Een januarinacht buiten blijven zaten we niet op te wachten.
Kwam ook gewoon weer terug. Van de andere kant natuurlijk.

Bobbey is een keertje weg geweest. Gelukkig maar heel kort,maar wat schrik je dan.
Het was een hete zomerdag en we hadden de ramen en deuren open gezet. En toen opeens was hij er niet meer… Snel op zoek in de wijk, en een paar staten verderop zat hij in de tuin bij een hond die volgens hem lekker rook.
Al met al binnen 10 minuten terug, maar dat gevoel van ‘ hij is er niet ‘ ‘ het huis is leeg’ , dat was best schrikken. Voorheen nooit honden gehad die op eigen houtje weg wilde.
De deuren bleven de rest van de zomer dicht.

Oh, zou ik zomaar vergeten. Bobbie is nog een keer zoek geweest. Dat heeft wel een paar uur geduurd. Hij is altijd bij Peter in de winkel. Veel klanten nemen snoepjes mee en letten op dat hij niet de straat op loopt. Hoe het kon gebeuren weet ik niet maar ik kreeg een telefoontje dat hij al een tijdje weg was. Peter had de winkel al dicht gehad om te zoeken, niet te vinden. Dus ik naar huis, half uur rijden. Bijna thuis weer een belletje dat een klant dacht hem gezien te hebben in de buurt van het losloopgebied waar ik altijd wandel (op 5 minuten lopen van huis).
Ik draai daar de straat in, parkeer en zet mijn motor af. Nog voor ik goed en wel uit de auto was stond hij al naast me. Helemaal hieper en blij dat hij mij gevonden had

Ik ben Froo een keer kwijt geweest. Had het vuil buitengezet en toen was ik weer naar binnen gegaan. Kwartier later besefte ik dat het wel heel stil was. Froo geroepen, maar geen gehoor dus paniek in de tent, want ik wist dat ze dan mee naar buiten gelopen moest zijn (deed ze normaal echt niet) en mijn tuin was niet afgesloten. Dus ik zag haar al helemaal weg zijn. Toen ik de deur opendeed zat het schaapje voor de deur sip te kijken omdat ik haar buitengesloten had. Sindsdien kijk ik daar echt enorm mee uit.

Tijdens het wandelen ben ik nog nooit een hond kwijt geweest. Wel zowel Froo als Aloy die als pup beide één keer in paniek ergens van weggerend zijn. Froo wilde naar huis lopen want het was in de straat, maar ze bedacht zich uiteindelijk en rende heel hard terug mijn armen in. Aloy was in de duinen dus die had geen idee waar ze heen moest rennen (ze zat aan de lijn trouwens, maar toen ze schrok gaf ze zo’n harde ruk dat die knapte ), die ging gewoon volle vaart vooruit, maar toen ik haar riep bleef ze staan en gingen de hersens weer werken en kwam zij ook terug. Tegenwoordig loopt Froo niet meer los dus ik ben ook niet meer bang om haar kwijt te raken. Aloy loopt met een Tractive.

Mijn honden kwijtraken is wel echt een nachtmerrie die ik heb. Ik ben ook heel kieskeurig over waar Aloy los mag, en als ik haar een keer wat schrikkerig vind blijft ze vast. Ze heeft een flex aan de scootmobiel dus ze redt zichzelf ook wel als ze een keer niet losloopt.

Ik ben Zeno gelukkig nog nooit kwijt-kwijt geweest. Wel een keer een halve minuut tot een minuut (lang was het niet) uit het oog verloren en dat kwam omdat ik een afslag had genomen en Zeno blijkbaar aan de andere kant van de bosjes was gaan lopen, waardoor hij mij niet meer kon zien. Hij was toen een stukje teruggelopen naar waar we daarvoor waren. Dus ik had hem heel snel weer gevonden.
Over het algemeen houd ik hem wel goed in de gaten en hij mij ook wel. Dus de kans dat we elkaar kwijt raken is vrij klein.

Ik was Alfil eergisteren kwijt. Lily had een gat in een muur ontdekt waar ze allebei ingegaan waren. Bleek een enorm afgesloten picnicterrein te zijn bij mij in de buurt. Daar was flink gebarbecued tijdens pasen, dus voor de honden een walhalla. Ik roepen, af en toe zag ik Alfil, maar op een gegeven moment kwam Lily en door mijn geroep vond ze het gat in de muur meteen. Alfil zag ik inmiddels helemaal niet meer en bovendien begon het al donker te worden. Lily thuis afgezet en met de auto naar de ingang van het terrein gegaan. Nergens een plek kunnen vinden om het terrein op te kunnen, maar gelukkig was de ruimte onder een van de toegangshekken wat groter. Gelukkig ben ik Klein en dun en kon me er net onderdoor persen. Het was inmiddels pikdonker en Alfil kwam niet op mijn geroep af. Gelukkig vond ik hem na een tijdje zoeken. Helemaal geblokkeerd. Zucht. Mezelf en Alfil onder het hek doorgeperst en opgelucht weer naar huis.

Helaas wel.
Achteraf vind ik dat ik andere keuzes had moeten maken/risico’s had kunnen vermijden maar misschien was het dan evengoed gebeurd. Mijn Uma is eens 15 dagen weg geweest. Ik kan me niet eens veel meer van die periode herinneren, ik leefde in een waas en het was denk ik ook wel traumatisch te noemen. Vooral voor haar, ze kwam graatmager terug. Ik voel me er vandaag de dag nog steeds vreselijk om en ze is al 3 jaar dood.

Mijn opvanger is bij de oppas eens weggelopen. Heel goede losloper en toen aangereden door een fiets en op de hol gegaan. Hij kwam zo aanrennen toen hij me zag.
Manu is als jonge hond eens een kippenhok aan de andere kant van de berg in Frankrijk ingedoken. Die kon ik de volgende ochtend bij het asiel weer ophalen en een tientje voor elke kip betalen.

Ik ben blij met een herdertype nu, die zit ongeveer aan me vastgeplakt. En ik ben wijzer en voorzichtiger geworden.

Oh ja, het verhaal van Uma herinner ik me nog. 15 dagen! Wat een verschrikking, daar verbleken een paar minuten of uren bij. En wat een geluk dat ze uiteindelijk gevonden werd.

Ik ben Lou 3 keer kwijt geraakt.
1 keer toen ze ruim een maand bij me was. 1e keer los in volledig omheind gebied, maar na een paar knallen vond ze toch ergens een opening en weg was ze. 80wegen, spoorwegovergangen, dwars door het centrum van Deurne. Volledig in paniek. Uiteindelijk is ze klem gelopen/gereden door politie en een vrouw met kattenvoer en konden ze haar pakken.
2 jaar later achter een ree aan in het bos. Ze had zich zo kapot gelopen dat ze ergens neergestort was en mensen haar naar de parkeerplaats hebben gedragen en toen, met leesbril, haar penning konden lezen en mij hebben gebeld. Ze was 3 kwartier kwijt.
En 2 maanden terug, we gingen struinen op de hei vlakbij huis. Normaal blijft ze dan bij me, maar ze had een spoor in haar neus en ineens was ze foetsie tussen alle hei en riet met haar,.op dat moment, schutkleur. Ik had al hulptroepen ingeschakeld na een kwartier zoeken en net toen ik een speurhond in wilde gaan zetten nog eens 20 minuten later, kwam ze tevoorschijn. Waarschijnlijk zat ze ergens vast, want haar tuigje zat niet meer goed en een schram achter haar voorpoot.

De 1e vermissing was ik in paniek, want zij was in paniek. 2e keer was ik het eerste half uur relaxt en daarna kreeg ik het wel benauwd. De 3e keer was ik verrassend rustig; super bekend gebied, geen paniek bij Lou en het duurde nog 4 uur voor het donker zou worden.