We hebben het er veel over gehad en we willen niet tot het gaatje gaan.
Een rustig afscheid en hem samen begraven.
Natuurlijk zijn we ontzettend verdrietig dat het zover is maar dat maakt de situatie niet anders. Hij redt het nu nog net maar we hebben geen behoefte om te wachten tot hij zichzelf nog meer verliest.
Het is gewoon geen hond die het goed doet op onduidelijkheid en uiteindelijk is het leven gewoon te moeilijk voor hem.
Op de bank liggen met zijn vrouwtje lukt prima maar als mijn moeder opstaat om haar vaat naar de keuken te brengen loopt hij mee en dat overziet hij niet meer dus dan staat hij maar een beetje. Wandelen gaat ook nog maar eigenlijk heeft hij geen zin en hij loopt alleen maar achter haar aan. Het is een karwei, geen recreatie.
Ik denk dat je het best bog een half jaar zou kunnen rekken maar waarom? Voor Hein niet. Hij staat er rottig bij terwijl het van nature een alert hondje is dat met een hoog staartje staat te kwispelen.
Nu staat hij zich met een verbeten bek goed te houden. Staart laag en stress met lage energie.
Het is gewoon zielig.

















