Een Hondenleven

Peer moet niks van dierenartsen weten en al helemaal niet als ze aan hem zitten te pongelen. Dat heeft een fierenarts al een een gaatje in haar hand gekost.
Toch kon Jasha Heukels hem gewoon oppakken, bevoelen en hier en daar stevig knijpen. Grote blauwe ogen bij Peer maar dat was het dan. Geen onvertogen woord.

Maakt het bij jullie ook uit naar welke d.a. je gaat ?

Spreek voor je hond.

Voor Runar maakt het niet uit, iedereen is zijn vriend.
Piiri is bang op de tafel. Ze laat alles toe, maakt niet uit door wie, ze is bang, maar wel lief bang.
Treskor vindt iedereen ok tot wanneer hij niet meer akkoord gaat. Dat maakt hij dan gewoon heel erg duidelijk, ze moeten er dan af blijven. Blijf je er af, dan is alles prima, het is niet dat hij er dan zit te viseren of grommen, integendeel, laatst lag hij dan languit naast de bureau van de DA en nam graag een koekje aan

Ze gaan allemaal vrolijk & blij de praktijk binnen.

Zolang er voldoende snoep is om af te leiden is het ok. Maar wel in alle rust, niet even snel en onverwacht wat willen doen.

Ik kom er eigenlijk nooit. Alleen voor hun sterilisaties en dan liggen ze onder narcose

Mahdutje vindt sommige handelingen Heel Erg Stom maar is verder altijd blijblijblij met de aandacht die hij krijgt en zogauw het Heel Erg Stomme gedoe klaar is is hij ook direct weer vrolijk.
De dierenarts is lief, de paraveterinair is lief, wie er dan ook achter de balie staat is lief, de koekies zijn lekker en hij maakt er gewoon een feessie van.
Dat we er meestal met de bus heen gaan maakt de dag al helemaal goed wat hem betreft, hij is dól op verkeer en autorijden enzo.

Dívka is er wat minder van overtuigd, die kan keihard gillen zogauw ze wordt opgetild of als er een naald in gestoken wordt of wat dan ook.
Ze doet verder niets, werkt netjes mee en is altijd blij met de koekjes die ze nadien toegestopt krijgt maar dat bepotelen hoeft van haar niet zo nodig zegmaar.

Robin weet niet hoe snel hij op tafel moet klimmen. Als hij de kans krijgt wordt de arts afgezeemd en krijgt de assistent schone oortjes!

Lou stormt al joelend de praktijk in, ze vindt het geweldig daar met alle koekjes die ze krijgt.
Bij mevrouw dierenarts zijn we nu zover dat ze niet meer bij alle behandelingen een muilkorf om moet. Bij meneer dierenarts is dat wel. Maar zodra de handeling is verricht is ze weer volle bak enthousiast naar allebei (en de koekjespot)

Ze vinden het allebei heel eng maar zullen niet bijten. Dirkje heeft 1x gewaarschuwd/ gesnapt toen de DA haar tenen bevoelde. Dat deed haar nogal zeer.

Wat moet dat moet. Perry gaat er met gemak naar binnen en is er verlegen. Wel laat hij alles gebeuren. Onze dierenarts komt volgens mij uit het Oostblok en spreekt alleen Engels. Ze is ontzettend lief voor Perry en neemt echt de tijd
Bij de fysio gaat Perry wel graag naar binnen en laat zich heel goed behandelen. We zijn een keer naar een andere gegaan en ook daar laat hij alles wel toe. Het maakt hem denk ik niet zoveel uit

Ze zijn allemaal makkelijk bij de dierenarts.

Mila houdt er niet zo van als vreemden haar betasten en ze zoekt geen enkele toenadering tot de dierenarts of de assistentes, maar laat alles wel gewoon rustig toe. Ook als iets pijn doet of raar is, zoals op haar rug moeten liggen voor een echo, werkt ze goed mee en doet ze nooit lelijk.
Amy vindt het wat spannend en is altijd wat nerveus. Zij komt alleen bij de dierenarts voor haar bloedtesten ter controle van Leishmania en ze weet precies hoe dat werkt: ze geeft haar poot al als ik haar op de tafel zet Ze wil er gewoon zo snel mogelijk vanaf zijn en dan is het verder ook prima, ze vindt de mensen daar wel leuk en zegt iedereen altijd vriendelijk gedag.
Arlo vindt het serieus spannend als vreemden hem zomaar gaan betasten, bij mannen meer dan vrouwen. Mijn dierenarts neemt gelukkig rustig de tijd. Maar ook als die tijd er niet is, zoals toen hij het vel van zijn poot had afgestroopt, laat hij alles wel gewoon toe. Hij is geen angstbijter, raakt ook niet in paniek en is best goed te kalmeren.
Fayah vindt het allemaal wel prima, ze is soms wel licht nerveus, maar blijft gewoon rustig en lief zoals altijd. De praktijk en de mensen vindt ze hartstikke leuk.

Dat geldt overigens ook voor mijn katten, die laten zich ook goed onderzoeken en behandelen en zullen nooit uithalen, bijten of proberen weg te komen.

Bij mijn dierenarts is het wel zo dat zij nooit zomaar aan mijn dieren gaan zitten, ze laten mij alles doen zoals optillen en vasthouden en vragen ook altijd of de hond bijvoorbeeld het beste op de grond of op de tafel onderzocht of behandeld kan worden. Dus ik til mijn honden op, ik leg ze op de rug of op de tafel voor een echo of foto, ik ben overal bij en zeg het ook als de hond even pauze nodig heeft.
Amoz was toen hij bij mij kwam niet eens aan te raken door een dierenarts en had wel een verleden van flinke angstagressie. Maar dat hebben we heel rustig getraind en opgebouwd en ging daarna heel goed. Maar wel alleen als ik erbij was, toen hij enkele dagen in het dierenziekenhuis was opgenomen, konden ze hem daar niet uit de bench halen zonder dat ik erbij was.

Ze komen er bijna nooit dus ze hebben geen vast gedrag of emotie.
De laatste keer was 3 jaar geleden.

De enkele keer dat er gewoon iets moet gaan ze met de kop onder mijn oksel en daar vastgeklemd wordt het zonder gezeik gewoon meteen gedaan.
Ik zie geen enkel voordeel in allerlei dramagezeik rond een thema dat ze toch altijd kut blijven vinden.

Het blijft op het niveau van een kleuter hangen en kleuter janken nou eenmaal als ze een prik krijgen.
Dat hoeven ze niet leuk te vinden.

Ze komen er bijna nooit. Aislinn, Fin en Clancy zijn er tot nu toe alleen geweest voor entingen en titerbepalingen. Kells vond de dierenarts maar niks, maar liet alles wel gelaten toe. Heupfoto´s konden gewoon zonder roesje. Koekjes hoefde ze dan weer niet en de uitgang wist ze ook te vinden.

Aloy was panisch voor de dierenarts. Toen ik haar daar moest achterlaten voor haar operatie mocht ik er niet bij blijven toen ze onder zeil ging en dat trok ze gewoon niet. Sindsdien was het hysterie als ze naar binnen moest, ze was echt heel gestrest en bang. We hebben nu een nieuwe dierenarts (de vorige is nu sowieso te ver weg) en het gaat nu wat beter. Ze heeft nog wel stress maar is niet meer zo bang. Ze snappen het hier ook heel goed en als er ooit nog eens iets is (wat ik toch niet hoop) mag ik er ook gewoon bij blijven als ze onder zeil gaat.

Froo vindt het wel spannend en houdt er niet van als ze aangeraakt wordt, maar op z'n hoogst probeert ze vanaf de tafel in mijn nek te klimmen, ze zal niemand opvreten. Toch heb ik ook niet het idee dat ze het écht eng vindt, ze heeft wel stress, maar vindt het vooral gewoon niet fijn. Froo is sowieso niet zo van het panische als het op mensen aankomt, ze is gewoon eenkennig.

Frootje schreef: 19 jun 2025, 21:32 Ze snappen het hier ook heel goed en als er ooit nog eens iets is (wat ik toch niet hoop) mag ik er ook gewoon bij blijven als ze onder zeil gaat.

O ja, dat is ook zo'n dingetje. Kells moest geopereerd worden aan het bultje op haar voet. Voor mij was het een harde eis dat ik erbij mocht blijven tot ze sliep en dat ik gelijk gebeld zou worden als ze wakker was. Dat gebeurde dus ook zo.

Claire sleurt me naar de deur van de praktijk en doet die deur dan zelf open.
De deur van de spreekkamer vindt ze iets minder geslaagd

Valt me reuze mee trouwens, ze is bij de DA vanaf pup behoorlijk te grazen genomen maar dat lijkt geen onoverkomelijk probleem te zijn geworden.

Guus laat alles gebeuren al doet het pijn. Dan kermt hij heel hees. Bas gaat al gillen als ze een naald ziet. Laat staan dat ze iets toelaat.

Met Charles (80 kilo) bij de dierenarts. Ja, da wou wat steriele urine hebben. Nou prima. Ga je gang.
Verwilderde blik. Hoe dan.
Assistente erbij, Charles met zn drieën op de tafel gehesen en daarna met een catheter die urine aftappen. Charles bewoog geen snorhaar
Zodra ik met een hond de da ruimte binnenstap is er geen ruimte voor ‘dawilliknie’. Moeder wil het wel en wat moeder wil is welgedaan

Nah.... geen enkel probleem met de grote honden, met 1 vinger te handelen. alles hoe pijnlijk ook het was prima. De kleintjes dat was andere koek, Beau de laatste, met 3 man vast moeten houden, 3 kg.... extreem gillen bizar!!! ( waar hou je potlooddikke enge pootjes vast) Dramatisch vond ik dat. Mini ook ook zo'n drama queen ( kortsnuitje Shih tzu x Maltheser) zo ontzettend uit haar dak, zei wel eens tegen de dierenarts, straks ploppen haar ogen eruit )))

Nanna schreef: 20 jun 2025, 15:30 Met Charles (80 kilo) bij de dierenarts. Ja, da wou wat steriele urine hebben. Nou prima. Ga je gang.
Verwilderde blik. Hoe dan.
Assistente erbij, Charles met zn drieën op de tafel gehesen en daarna met een catheter die urine aftappen. Charles bewoog geen snorhaar
Zodra ik met een hond de da ruimte binnenstap is er geen ruimte voor ‘dawilliknie’. Moeder wil het wel en wat moeder wil is welgedaan

Dat was hier tot Bas ook de regel maar als je eigen hond in je poten begint te hakken, krijst als een speenvarken en de pies en poep spuiten alle kanten op is dat stadium voorbij en dan valt er niks meer aan te veranderen. Dat gegil alleen al is werkelijk niet te doen. Ze is gewoon doods en doodsbang voor dierenartsen en daar kun je streng toespreken en stevig vasthouden maar dat helpt niet. Ik wikkel haar nu in een handdoek. Maar ook dat gaat niet.

Ik heb geen idee waarom ze zo is maar ze vertrouwd mensen niet meer. Zeker nu ze ouder is. Ze is dol op aandacht en knuffelen en aaien maar dwang kan absoluut niet.

En thuis is ze zoooo ontzettend lief en open naar alles en iedereen. Zij heeft in Spanje haar heup verbrijzeld en denk dat er daar niet bepaald zachtzinnig met haar om is gegaan dus ik neem het haar niet kwalijk.

Mijn eerste teckel was ook zo bang. Dan zette je haar op zo’n platic klapstoeltje in de wachtkamer en dan trilde ze met stoel en al door dat hele hok heen

Zeno vindt het wel spannend (standje hyper soms), maar hij laat wel alles gewoon gebeuren. Hij heeft nog nooit lelijk gedaan tegen de dierenarts. Hij piept ook nooit bij injecties.
Mijn kat vindt het wel eng, maar hij zou ook nooit lelijk doen. Hij wil gewoon terug in het reismandje.

Mijn honden vinden het prima bij de dierenarts en hebben zich gewoon te gedragen

Ineke A schreef: 20 jun 2025, 19:18 Mijn honden vinden het prima bij de dierenarts en hebben zich gewoon te gedragen

Hahaha. Ja als ze het prima vinden bij de dierenarts is het allemaal zo moeilijk ook niet natuurlijk.
Ze hebben zich te gedragen is natuurlijk niks. Hoe ga je dat overbrengen? Gedraag je?

Ik heb met de gemiddelde hond ook gewoon het principe van ‘je ondergaat het maar’, maar met Treskor is dat gewoon onmogelijk.
Want hoe stoer je zelf ook denkt te zijn, als je handen kapot gebeten worden, ben je niets meer tegen 37kg hond.
Dus onlangs was hij gewoon heel erg duidelijk dat de DA géén injectie meer mocht geven. Helemaal prima, ik mocht hem wel geven.

Kun je er mee vechten, muilkorven, vastbinden, met 27 man hem vastpinnen of je kunt gewoon die spuit aan mij geven en dan doe ik het zonder centje pijn & zijn we allemaal vrienden.

Indien er langdurig onderzoek nodig zou zijn, dan laat ik hel gewoon meteen verdoven. Voor ieders veiligheid, geen enkele DA staat te springen om gebeten te worden ook natuurlijk.
Mijn eigen DA’en kennen hem en mij gelukkig ook meer dan voldoende om te weten wanneer het te veel wordt.

Overigens hoop ik wel dat mijn volgende hond ook weer het kop houden en ondergaan principe van toepassing zal zijn Maar dat denk ik wel, ik denk niet dat ik nog een 2de Treskor zal treffen.