Een Hondenleven

Hoeveel mag je vragen? Wanneer vraag je meer dan een hond kan bieden?

Een erg intelligente hond is ongeveer zo slim als een kleuter. Maar ze krijgen niet de dagelijkse inpuit die een kleuter krijgt.
Kleuters zitten niet in een bench te wachten tot papa thuis komt en dat hij dan eerst de boodschappen op moet ruimen en na 10 minuten spelen moet koken.

Dus laten we er vanuit gaan dat een erg slimme hond het denkniveau van een kind van 3 haalt. Uitschieters daargelaten. Die matchen met een pienter kind van 6. Maar daar houdt het echt op.

Toch vragen we bijna allemaal veel meer van ze en wat doet dat met hun parasympathische systeem? En wat doet die overvraging met hun gedrag en gezondheid?

Ik vraag niks. Ja, bij me blijven en soms poseren voor een snoepje. Dat was het wel.
Katus vindt het leuk en zoekt zelf poseermogelijkheden. Als ik om haar flauwekul moet lachen krijgt ze er ook een longstukje voor.

Ik vraag niks. Sommige dingen moedig ik aan en beloon ik.

Ik vind "ik vraag niets " te makkelijk. Je loopt toch over zebrapaden? Je komt toch rare dingen tegen?
Er komt toch een keer iemand je huis in om de kruipruimte te bekijken?
Gaan ze mee als je zelf op visite gaat of juist niet? Je hebt toch een keer een andere auto?

Ik loop hier ook geen franse kringspier africhting maar mijn honden vinden heus wel een keer iets lastig.
Laatste keer was het te warm om in de auto te blijven en moesten ze in de lift en gewoon op de grond van een vergaderzaal af en blijf. Heel lang. Echt bijna een uur. Side eye verboden. Kop dicht of ik gooi een pen naar je harses.
En daarna weer helemaal terug met de lift en de parkeergarage en ja toen gingen ze daarna heel hard blaffen en graven in de tuin maar ik vond dat dat mocht.

Ik ben er eigenlijk ook wel blij mee dat mijn honden niet niks van me vragen. Dat laat weinig ruimte voor lol over.

Pff, ik zou het niet willen. Kon je de boel niet omdraaien? Ik heb vroeger ook dergelijke situaties meegemaakt. Het komt net even niet uit, belangrijke bespreking in combi met aanwezige honden. Om op mezelf geen onnodige druk te leggen, legde ik ook geen druk op indertijd die langharige Fransozen. Lekker loslopen, hup in de lift van de zwarte doos in het Groningse. Ze moesten toch zonodig iets van mij, kun je het nemen ook dat ik mijn honden bij me heb. Maar ja, dat waren ook van die lekkere stoicijnse types, die geen weerstand opriepen of aandacht naar zich toe trokken.

Ik vraag ook weinig van ze. Lerende honden betekent voor mij dat ze mij kunnen lezen. Niet gebaseerd op training, maar op basis van vertrouwen. Met inachtneming van hun instincten.

Merlijntje mag waken, een erfhond die aanslaat, dat is ook zijn taak. Maar op wandeling doen we dat niet, juist niet hoeden, maar verdraagzaam zijn t.o.v. mens en hond. Hij snapt het verschil, omdat hij geleerd heeft dat het buiten zijn erf niet nodig is. Omdat hij ons vertrouwt en wij dan de hoedende rol hebben.

Met Javier, een mix waar de lopende hond de boventoon in voert, kon ik eindeloos tempobeulen. Kilometers op de sjouw, in een flink tempo. Als ik hem los liet lopen, bleef hij altijd met zijn neus in mijn knieholte hangen. Zo braaf en gedwee, niets aan. Dus gebruikte ik een lijn van 15 m, zodat hij lekker zijn ding kon doen en wel zijn connectie met mij voelde.

Edison zou je heel makkelijk kunnen overvragen, maar dat doe ik niet. Een hond bij uitstek voor canicrossen, bikejoring etc. Hij moet niet vroegtijds sleets raken of allerlei stressgerelateerde dingetjes oplopen. Bij hem is het het een kwestie van rust inbouwen en temporiseren.
Loslopen, rennen als een mallepiet, helemaal prima. Maar wat ik koester in hem, is het eindeloos pointen. Tijden kan hij voorstaan op gevogelte. Ik vind het makkelijk, kan ik hem weer inhalen (met mijn brakke knieen) Ik bedank hem ervoor want zo maakt hij me attent op vogels.

En thuis leven we met zijn allen, zonder regeltjes of zo. Op het erf mogen ze hun gang gaan, en binnenshuis heerst rust. Niet omdat we dat 'afdwingen' of aanleren. Maar vanuit iets symbiotisch.

Van Froo vraag ik bijna niks. Aloy heeft best een intens leven voor een hond. Van supermarkten tot ziekenhuisafspraken tot laatst nog een evenement waarbij ze urenlang mee op pad was en naast me op het podium lag. En die momenten vragen ook best om wat impulscontrole die ook niet zomaar bij een hond komt aanwaaien. Het is natuurlijk niet alsof dat haar allemaal maar ineens overkomt, we hebben hier jaren naartoe gewerkt. Ik zeg ook altijd “ze is wel wat gewend en ze vindt haar werk erg leuk”, maar ze blijft maar een hond en je vraagt natuurlijk wel heel wat van zo’n dier. Daar blijf ik me wel altijd bewust van.

Ik zet er vooral veel tegenover, veel plezier, wandelen, veel tijd voor natuurlijke gedragingen om te kunnen ontladen (snuffelen, graven, hard rennen), maar ook echt wel veel rust om bij te tanken. Verder ben ik ook gewoon niet zo streng en heb ik inmiddels geleerd om het allemaal niet zo serieus te nemen. Er zijn bepaalde richtlijnen waaraan we moeten voldoen als ze aan het werk is, maar binnen die kaders is er echt wel ruimte voor haar om gewoon hond te zijn, en als ze niet aan het werk is zie ik redelijk wat dingen die verder geen kwaad kunnen (maar misschien in sommige mensen hun ogen niet ideaal zijn) door de vingers. Verder zijn er een aantal dingen die ik niet van haar zal vragen omdat ik weet dat zij het niet prettig vindt (oa reizen met het OV), dus ik kijk ook wel naar wat voor haar als individu haalbaar is.

Het blijven maar pindabreintjes, ook als het verder hartstikke brave hondjes zijn. Ik zeg ook wel vaak dat het toch wel een beetje is alsof je continu een peuter mee op sleeptouw hebt. Ik houd daar zelf gewoon rekening mee, als er een aanpassing of een pauze nodig is dan regelen we dat. Op die manier denk ik dat er voor veel honden toch best gewoon heel wat haalbaar is, al verschilt die haalbaarheid natuurlijk wel per hond. Froo krijgt het al aan haar rikketik bij de gedachte aan een supermarktbezoekje, maar voor Aloy is dat gewoon onderdeel van een leuke, gezellige wandeling.

EchoMira schreef: 11 jul 2025, 00:19 Ik vind "ik vraag niets " te makkelijk. Je loopt toch over zebrapaden? Je komt toch rare dingen tegen?
Er komt toch een keer iemand je huis in om de kruipruimte te bekijken?
Gaan ze mee als je zelf op visite gaat of juist niet? Je hebt toch een keer een andere auto?

Ja allemaal. Maar ze dealen daar gewoon mee en vinden er verder niets van. Naar Terschelling, grote boot op over loopplank, in de boot steile ijzeren trappetjes op, door de menigte een plekkie zoeken. Ze lopen achter me aan en vinden het de gewoonste zaak van de wereld.
Visite of kruipruimtemeneren worden met geblaf begroet maar het is zeer rap goed. Misschien heb ik altijd makkelijke rassen gehad of ik heb een fantastische ‘je stelt je niet aan’ tronie.
Eerlijk gezegd hou ik me er ook nul mee bezig. En dan hobbelen die honden wel mee. Ik denk dat als je van een boot naar Terschelling een punt gaat lopen maken, zij ook ongemakkelijker zijn.

Met Quinta ga ik nog steeds naar de hondenschool, sport & spel lessen, we vinden het allebei leuk om te doen en we zijn lekker samen bezig. We hebben alle gehoorzaamheidsdiploma's die op onze hondenschool zijn te halen, gewoon omdat we het leuk vonden. Daarnaast doe ik jachttraining met haar, met af en toe een jachtproef. Dat is waar ze voor gemaakt is en daar heeft ze zoveel lol in, ook de jachtproeven zelf, ze doet dan zo haar best.
Verder gaat ze mee met mijn uitlaatservice, lekker wandelen in het bos met andere honden.

Sinds bijna twee weken hebben we ook een pup, ze vermaken zich prima samen.
We beginnen volgende week met de puppycursus en jachttraining en zien wel waar we eindigen, wat we leuk vinden om samen te doen.

Ik moest dit even opzoeken en eenmaal uitleg gelezen, dacht ik terug aan situaties waarbij overvraagd werd, en dat het impact had op gedrag van de hond.
""Toch vragen we bijna allemaal veel meer van ze en wat doet dat met hun parasympathische systeem? En wat doet die overvraging met hun gedrag en gezondheid?"

Mijn eerste hond, werd overvraagd op sport/trainingsgebied. O.a. bij speuren, het moest steeds beter en strakker van zijn baas. Het resluteerde in een hond die niet meer durfde te speuren, of zelfs overtuigend door bleef speuren terwijl hij het spoor letterlijk allang bijster was.
Het was mijn eerste hond, en eigenlijk "zielig" dat ik dezelfde sport ging doen, en zelfs werd getraind door zijn eerste baas in begin.
Op moment dat anderen besloten trainingen over te nemen, en ik ook in andere setting ging speuren met hem, zag je zijn zelfvertrouwen + het plezier om samen weer iets te doen met de baas terugkomen bij de hond. De druk was eraf, en hij durfde foutjes te maken, maar liet ook eigenlijk weer zien dat hij het fantastisch kon.

De huidige honden vraag ik ook veel van, op straat met name puur omdat het domweg wat gehoorzaamheid vergt om met 3 tegelijk te lopen, en dan ook onze keuze om ze alledrie aan een lange flex te laten lopen. Maar ze kunnnen het, en snappen wat ik bedoel, zonder dat ik het gevoel krijg dat ik ze overvraag.
Overigens wel voor mij een reden om als ik een herplaatser kies, geen hond kies die mensenschuw, verkeersschuw o.i.d. is want daar vind ik onze omgeving niet geschikt voor en zo'n hond zal veel te veel overvraagd worden, wat in mijn ogen dan zeer slecht uit kan pakken voor zo'n hond, en kans om rustig te wennen of te leren wennen vind ik te klein en zal te lang duren of gaat niet lukken. Zo zie ik dat althans, ook veel voorbeelden wel van in mijn omgeving nu weer.

Verder probeer ik er wel op te letten dat ik niet overvraag in de zin van dingen willen gaan doen, die niet passend zijn voor de hond.
Met Chara zou ik niet naar een restaurant kunnen om maar iets te noemen vanwege haar obsessie op eten, Aak hoef je niet in een groep spelende drukke vreemde honden te zetten, terwijl de dames dat juist weer geweldig vinden.
Glory oogt makkelijk en relaxed, maar heeft soms toch nog bepaalde terughoudendheid of lichte angst voor gedrag van bepaalde mensen (en sommige honden), dus die moet ik weer niet in druk mensen gezelschap zetten waar mensen haar willen bepotelen.
Ik ga dan niet die situaties aan onder het mom dat ze daar maar aan moeten wennen of leren het te accepteren, dan krijg je honden die misschien zich niet meer veilig voelen bij mij, of zich genoodzaakt gaan voelen iets te doen om zichzelf te beschermen.

Nanna schreef: 11 jul 2025, 09:33

EchoMira schreef: 11 jul 2025, 00:19 Ik vind "ik vraag niets " te makkelijk. Je loopt toch over zebrapaden? Je komt toch rare dingen tegen?
Er komt toch een keer iemand je huis in om de kruipruimte te bekijken?
Gaan ze mee als je zelf op visite gaat of juist niet? Je hebt toch een keer een andere auto?

Ja allemaal. Maar ze dealen daar gewoon mee en vinden er verder niets van. Naar Terschelling, grote boot op over loopplank, in de boot steile ijzeren trappetjes op, door de menigte een plekkie zoeken. Ze lopen achter me aan en vinden het de gewoonste zaak van de wereld.
Visite of kruipruimtemeneren worden met geblaf begroet maar het is zeer rap goed. Misschien heb ik altijd makkelijke rassen gehad of ik heb een fantastische ‘je stelt je niet aan’ tronie.
Eerlijk gezegd hou ik me er ook nul mee bezig. En dan hobbelen die honden wel mee. Ik denk dat als je van een boot naar Terschelling een punt gaat lopen maken, zij ook ongemakkelijker zijn.

hier ben ik zo mee eens met Nanna. waarom heb ik zelden of nooit problemen met mijn honden. zowel de buitenlanders, als herplaatsers of zelf gefokte honden? ik doe normaal, loop niet te oetsiekoetsie, ik behandel mijn honden als honden. als ik een hele dag thuis ben negeer ik de honden en dat weten ze want die blijven gewoon slapen zoals ze ook doen als ik werk.
afgelopen zondag nog: pupkopers komen voer halen en nemen hun hond mee. vinden het gek dat hun hond de hele dag aan staat. maar zodra de hond bij hun komt of langs loopt wordt hij aangehaald, ze volgen de hond de hele tijd met hun ogen, vraagt om aandacht en krijgt de aandacht. nu zijn ze bijna een week de hond aan het negeren, dus niet meer aanhalen als de hond bij hun komt of langs loopt, niet meer de hele dag volgen en de hond gaat nu uit zichzelf liggen en komt eindelijk tot rust.
mijn mening is doe gewoon dan vind de hond het ook gewoon en maak niet over een issue van.

Ik heb pas het idee dat een hond overvraagd wordt als ie dingen moet doen waarvoor hij niet in de wieg gelegd is.
Kijk, een Border Collie die een uitstekend schapendrijver is en die in een lastige kudde een schaap moet afsplitsen, daar wordt veel van gevraagd. Maar het zal hem niet deren want hij doet niet liever.
Maar een enorme kuddebewaker op drie hoog achter die krijsende buurkindjes over de vloer moet dulden, die zal stress hebben.

Nanna schreef: 11 jul 2025, 09:44 Ik heb pas het idee dat een hond overvraagd wordt als ie dingen moet doen waarvoor hij niet in de wieg gelegd is.
Kijk, een Border Collie die een uitstekend schapendrijver is en die in een lastige kudde een schaap moet afsplitsen, daar wordt veel van gevraagd. Maar het zal hem niet deren want hij doet niet liever.
Maar een enorme kuddebewaker op drie hoog achter die krijsende buurkindjes over de vloer moet dulden, die zal stress hebben.

Daar ben ik het wel mee eens.

Ook als hij doet/mag doen waarvoor hij in de wieg is gelegd kan je nog wel overvragen, maar dat is dan meer fysiek of te veel in een keer (kop te vol noem ik dat). Dat moet je dan zelf leren doseren en is niet iets dat de hond moet leren.

ellen en de birmanen schreef: 11 jul 2025, 09:40 ik doe normaal, loop niet te oetsiekoetsie, ik behandel mijn honden als honden.

Je kunt ook je honden als honden behandelen (wat is dat dan voor behandeling?) en toch interesse hebben in hoe dat koppie werkt.

Ik vind dat gewichtig kijkend platslaan van waar allerlei hondenboeken en stromingen over zijn eerlijk gezegd een beetje dommig.
Nuchterheid is niet hetzelfde als desinteresse.

Ik heb nog nooit "geoetsekoetst" maar vind hoe honden omgaan met de menselijke maatschappij oneindig interessant.

Ik oetsiekoets wel. Als dat zo uitkomt. Daar heb ik ze voor. Maar nooit in situaties die ze wellicht spannend vinden.

Maar het overvragen is toch soms ook een hond in een roedel hebben of bij een baas die bepaalde manier van gedrag wil zien van een hond, en als dat niet past of dat er teveel aanpassingen moeten worden gedaan, zo'n hond beter elders af is als het van 2 kanten niet werkt.

Of dat nu in groep honden is, of als je een hond treft die visite wil opvreten, niet los kan vanwege jagen, op willen vreten van andere honden en noem de hele rits maar op.
Soms kan verandering haalbaar zijn, maar soms ook totaal niet, en dan overvraag je m.i. als het écht niet gaat.

Ik eis van ze dat ze me niet vooruit sleuren, mijn huis niet slopen, mijn andere huisdieren heel blijven en dat mijn visite, hulpverlening etc veilig binnen kan komen en mij kan bepotelen indien nodig.
Oh en dat ze (op commando) wachten bij het oversteken voor ze onder een auto komen ofzo, maar dat doen we aangelijnd dus ik kan fysiek nog ingrijpen (lijncorrectie) mocht er één besluiten dat te negeren.

Verder bekijk ik per individu wat ik vraag.
Zo is Mahdutje dol op 'domme kunstjes' doen (levert lekkers op) maar heeft hij een spuughekel aan cursussen, dwang/dingen moeten en netjes in de pas lopen.
Prima, hier heb je wat kaders waarbinnen je de vrijheid hebt om de clown uit te hangen, ik wil wel dat je met die kaders om mee te spelen uiteindelijk doet wat ik van je vraag.
Dus inchecken bij het loslopen kan een paar minuten duren omdat hij zijn snuffeltje afmaakt, nog ff naar dat groepje bejaarden loopt om te kijken of ze hem wat lekkers toestoppen, ergens zijn pootje tegen optillen en dan komt hij zich melden.

Kammen is Heel Erg Stom?
Dat mag je vinden, maar het moet helaas toch gebeuren, met pauzes, veel koekjes wanneer je braaf meewerkt, veel lieve woordjes en nadien een grotere snack.

Dívka vraag ik buiten het naar de bench sturen, opzij gaan, zitten en liggen op commando bijna niets binnenshuis.
Zij vindt veel 'domme kunstjes' nogal spannend dus we houden het op een neustouch.
Werkt prima voor ons.
Ze is echter dól op voor je werken buitenshuis, wil heel graag alles goed doen maar wordt soms bijna onbereikbaar hysterisch van blijdschap wanneer je ermee bezig gaat.
Niet een geweldige combinatie maar wel een leuke uitdaging zakmazegge.

Mahdutje maak je blij met hem overal mee naartoe slepen, hoe drukker hoe beter.
Dívka kan dat langzaamaan ook steeds beter maar het is niet haar hobby, geef haar maar een flinke boswandeling of desnoods picknicken op een rustiger veld ofzo.

Met een portie stress is niets mis, zonder stress, ben je ook dood.
Dus ja, er gebeuren bij mij wel eens dingen tegen hun zin, Piiri moet straks naar een trimsalon om geschminkt te worden Dat is vast ook niet binnen haar comfortzone. Met Treskor zou dat nooit lukken (of toch niet gewoon voor de zomaar), die trekt dat niet. Maar de rest ondergaat alles wel.
Ik heb denk ik wel hele gelukkige honden, in het verleden heb ik ze wel eens gepushed om geen ander dan eigen nutteloos belang, daar sta ik nu absoluut totaal anders in. Al wat niet moet, moet niet meer. Dat betekent niet dat er geen zaken niet meer moeten & hoe ze zich daar bij voelen, is van ondergeschikt belang. Ik streef er wel naar dat ze zich daarin echter ook wel fijn & prettig voelen.
Dus ja, putje winter op de slaapkamer slapen, is nu eenmaal fijner met een dekje om.

We vragen met z'n alleen inderdaad wel heel veel van honden: om zich naadloos aan te passen aan onze mensenlevens.
Het vergt ook wel wat aanpassingsvermogen van mensen, maar toch wel het meeste van onze honden.

Wanneer vragen we te veel: lang voordat het de meeste mensen pas duidelijk wordt aan de hand van allerhande gedragsproblemen.
Voor het moment dat sommige mensen een gedragstherapeut inschakelen (want overal heb je een oplossing/therapeut voor) en er uiteindelijk toch maar voor wordt gekozen om een hond te herplaatsen. Zoals een golden doodle die naar de kinderen heeft gesnapt, terwijl ze toch perfect met kinderen zouden moeten kunnen?

Ik denk dat structurele overbevraging neerkomt op chronische stress en dat is uiteraard niet bevorderend voor de fysieke en mentale gezondheid van een dier.

Varkens zijn ook erg intelligent. Ik weet niet met een kind van welke leeftijd je een volwassen varken kunt vergelijken, maar met varkens wordt natuurlijk ook veel gedaan dat daar geen recht aan doet. Honden hebben het 'geluk' dat ze een plekje hebben kunnen veroveren in het heilige menselijke gezin.

Ik (eet geen varkens, maar) vraag zelf ook van mijn hond om zich aan te passen aan mijn leefsituatie. Gisteren heb ik hem meegenomen naar een hondentrimmer. Toen heb ik hem ook overvraagd. Niet in de buurt van traumatisch, maar voor hem was het duidelijk stressvol. Ook al duurde het niet erg lang. Dus ik ben daar ook schuldig aan.

CatnDog schreef: 11 jul 2025, 13:55 Dus ik ben daar ook schuldig aan.

Ik denk zelf dat heel veel mensen hun hond wel eens overvragen en daar dus ‘schuldig’ aan zijn. Ook als ze dat zelf niet willen of als het totaal niet de bedoeling is. Een inschattingsfoutje is snel gemaakt, zeker bij een gevoeligere hond. Froo is ‘vroeger’ best veel overvraagd geweest, ik heb met mijn toen nog beperktere kennis niet gemerkt dat er een omslagpunt was tussen het nog leuk vinden om overal mee heen te gaan en het moment dat het teveel werd. Daar kwam ik veel later pas achter. Was natuurlijk helemaal niet mijn bedoeling, ik heb me er heel lullig om gevoeld. Maar zij is het gelukkig alweer vergeten. Bij Aloy heb ik tijdens haar training een zeldzame keer ook wel eens ingezet op iets waarmee ik haar eigenlijk overvroeg. Er is een reden waarom ik weet dat ze niet in het OV kan. Daar heb ik eerst achter moeten komen, en toen heb ik er nog achter moeten komen dat ze het op dat moment ook echt niet ging leren. Niemand is perfect en soms gaat er wel eens iets wat minder. Als de hond er niet van kan leren omdat dat voor die hond niet haalbaar is, is het fijn als er een baas is die daar wat mee kan. Ik vind een keer per ongeluk iets teveel vragen eigenlijk geen ramp, dat hoort ook een beetje bij het leven (om in de vergelijking van de openingspost te blijven: als drie- tot zesjarige ben ik ook echt wel eens meegesleept naar een verjaardag die veel te lang duurde, waar ik veel te veel prikkels kreeg en uiteindelijk veel te moe werd en over de zeik was), ik ken maar weinig honden die daar niet gewoon van herstellen. Structureel overvragen is inderdaad wel een probleem.

Ik vraag niet zoveel en wil dat ook niet. Ze lopen hier in en uit en we wandelen. Soms neem ik er een mee ergens naartoe. Eigenlijk leven de honden hier nog best ontspannen. Sociaal zijn met bezoek en honden en dieren zit gewoon in mijn honden en kost ze geen moeite. Het wandelen gaat ook vanzelf ontspannen. Ik denk dat als je aan de randvoorwaarden voldoet de rest vanzelf makkelijker gaat. Een hond met een grote tuin en landelijk gelegen gaat eigenlijk altijd wel lekker volgens mij.

Marc schreef: 11 jul 2025, 14:23 Ik vraag niet zoveel en wil dat ook niet. Ze lopen hier in en uit en we wandelen. Soms neem ik er een mee ergens naartoe. Eigenlijk leven de honden hier nog best ontspannen. Sociaal zijn met bezoek en honden en dieren zit gewoon in mijn honden en kost ze geen moeite. Het wandelen gaat ook vanzelf ontspannen. Ik denk dat als je aan de randvoorwaarden voldoet de rest vanzelf makkelijker gaat. Een hond met een grote tuin en landelijk gelegen gaat eigenlijk altijd wel lekker volgens mij.

Ik denk dat je bij een verhuizing van een landelijke omgeving naar de stad veel meer tegen overbevraging gaat aanlopen dan bij een verhuizing van de stad naar het platteland.
Een stedelijke omgeving met allerlei prikkels vraagt veel (aanpassingsvermogen) van mens en dier. De meeste leren wel om de ruis eruit te filteren, maar ze komen onbewust alsnog wel binnen.

CatnDog schreef: 11 jul 2025, 14:46

Marc schreef: 11 jul 2025, 14:23 Ik vraag niet zoveel en wil dat ook niet. Ze lopen hier in en uit en we wandelen. Soms neem ik er een mee ergens naartoe. Eigenlijk leven de honden hier nog best ontspannen. Sociaal zijn met bezoek en honden en dieren zit gewoon in mijn honden en kost ze geen moeite. Het wandelen gaat ook vanzelf ontspannen. Ik denk dat als je aan de randvoorwaarden voldoet de rest vanzelf makkelijker gaat. Een hond met een grote tuin en landelijk gelegen gaat eigenlijk altijd wel lekker volgens mij.

Ik denk dat je bij een verhuizing van een landelijke omgeving naar de stad veel meer tegen overbevraging gaat aanlopen dan bij een verhuizing van de stad naar het platteland.
Een stedelijke omgeving met allerlei prikkels vraagt veel (aanpassingsvermogen) van mens en dier. De meeste leren wel om de ruis eruit te filteren, maar ze komen onbewust alsnog wel binnen.

Absoluut. Dus als ik naar een appartement ga of in een stad wil wonen neem ik geen hond meer. Been there done that en bevalt mij niet. Dus dat is me inmiddels wel duidelijk. Ik wil het zoals het nu is of niet. Geen tuin is geen hond meer. Voor mij.

Peer heeft het leventje waar een Peer van kan dromen. Alleenheerser zijn, veel gekoetsiekoetsie, geen enorme blokken om. Hij is vreselijk slim. In een uurtje tijd heb ik hem op een bar bel leren drukken voor wat lekkers. Ook weet hij dat hij aan dezelfde kant als ik van een paal moet lopen.
Het enige waarbij ik enige dwang moet toepassen is als ik onderhoud aan zij pootjes wil plegen. Verder vraag of eis ik niks van hem.l

Ik verwacht vooral dat ze me vertrouwen. Dat als ik zeg dat we door kunnen lopen, dat het dan ook kan. En dat als ze bij mij zijn, ze weten dat ze niet in onverwachte ongemakkelijke situaties komen waarbij ze zelf het gevoel hebben dat ze er iets mee moeten. Volgens mij is dat wel gelukt, ik kon met m’n duo overal altijd passeren. Van vuurwerk tot uitvallende etters. Ze vertrouwden erop dat het goed was. Zo lief eigenlijk:) en natuurlijk bracht ik ze niet opzettelijk in dat soort situaties, juist niet.

En nu met alleen Miep is het nog veel simpeler. Ik wil vooral dat ze geen overlast geeft aan anderen. Dus niet in het bos overal op af, niet achter dieren aan en niet overmatig blaffen. En gelukkig doet ze dat niet. Zij houdt niet van al te intensieve knuffels, dus ik houd rekening met haar persoonlijke zone. Geen probleem