Ik heb zo, minus dat anti-ontsnappingstuig, rondgelopen met mijn op papier Nederlandse (maar zeer wsl Oost-Europese) herplaatser.EchoMira schreef: 10 jul 2025, 21:09 Ik vind de zieligheidsfactor vaak wel in de weg zitten bij het opleiden van de hond.
Die hond hoeft niets want zielig laat staan dat hij een keer duidelijke leiding krijgt en het met veel bombarie tonen van De Angst wordt dan beloond met aandacht en knuffels.
Daar loop je dan in je dubbelgezekerde antiontsnappingstuig aka dwangbuis en je vrouwtje loopt maar vast weer om want alle andere honden vind jij eng en dat betekent dat je niets hoeft.
Ik vind het ook best begrijpelijk hoor en dat het goed bedoeld is zie ik ook wel maar het feit blijft dat de grondslag voor de band met je hond is dat je hem zielig vindt en dat is gewoon niet gezond.
Niet omdat ze niets hoefde maar omdat ze zó hysterisch werd dat ze totaal onbereikbaar was en daardoor niets opnam.
Dus flink wat stappen terug, ruim omlopen en vnl 's nachts wandelen om mee te beginnen.
En naarmate dat steeds beter ging langzaamaan op drukkere tijden gaan lopen en steeds een beetje dichterbij voor we omliepen.
Inmiddels beukt ze met lompjoekels op het losloopveld, passeert aangelijnd met een zenuwachtig trippeltje op minder dan zeg 3 meter afstand van een andere hond en heeft vooral geleerd dat ik dingen voor haar oplos maar ook dat ze niet doodgaat als we dingen doen die ze eng vindt.
Haar vorige eigenaar was nogal van het 'ze komt van een slechte fokker, ze is zooooooo zielig' en zodra Dívka maar een beetje zenuwachtig deed of iets spannend vond werd dat vermeden en werd ze getroost (aka platgeknuffeld).
Ze leerde dus heel snel dat als ze maar hysterisch deed of zelfs maar een beetje zenuwachtig deed ze dingen niet meer hoefde.
De angst werd gewoon bijna letterlijk erin geaaid.
En toen kwam ze bij mij, eerst als oppashond, later kwam ze hier wonen.
Ik had Mahdutje natuurlijk al, die ze stiekem best wel heel lief vond al had ze liefst enig hondje gebleven
, ik ben afhankelijk van het ov voor bijvoorbeeld familiebezoek en ik weiger om haar overal compleet van af te schermen. 
Dus hysterisch worden of bevriezen bij een passerende vrachtwagen?
Prima, we blijven staan tot je weer bereikbaar bent, ik spreek je intussen rustig toe en we lopen daarna weer verder.
OV is eng?
Prima, we gaan eerst bij de bushalte staan tot de bus komt, dan doen we vanaf daar steeds een stapje verder.
Hetzelfde met de trein.
Ze mag dingen eng vinden, ze mag steun zoeken, we gaan het enge/spannende alleen wel aan.
