Puppycursussen

[Frootje]

hakken er flink in.




Is geen heel recent filmpje, volgens mij groeit die hond echt met de dag.


En nog wat losse foto’s:






Ik was allebei mijn honden kwijt en vond ze in de tuin.




Oei.




Is ze weg?



Bonus, een foto van nu net terwijl ik dit topic maak.

[thom]

Zo lief.

[_Tiny_]

Jij geniet je vast kapot

[Kruimel]

[katerke]

[K@ren]

Ach, wat een enorm schattig pupje is ze
Dat knikkebollen

[Frootje]

Jij geniet je vast kapot

Toch wel minder dan ik zou willen hoor. Ik schrijf er niet echt over omdat het al snel zo negatief klinkt en niks aan Aloy is negatief. Maar toch ben ik jaloers op mensen die puppy’s echt leuk vinden, ik kan puppy’s altijd wel groot kijken. Ik vind het een stressvolle periode, bij Froo (en Saar destijds) vond ik dat ook al. Maar het is het wel dubbel en dwars waard. Froo is uiteindelijk echt mijn oogappeltje geworden en ik zie nu in Aloy al dat ze een fantastische hond is die naadloos aansluit op wat ik zocht in een tweede hond, en dat gaat alleen maar beter worden. En eerlijk is eerlijk, voor een pup van 9,5 week is ze echt perfect hoor, echt verbazingwekkend. Ik ben wel heel trots op haar! Maar genieten… met vlagen, wel. Het echte genieten begint over een aantal weken voor mij, gelukkig hoef je er bij honden ook niet heel lang op te wachten want het gaat hard!

Ik moet ook nog wat meer vertrouwen krijgen in dat Froo echt niet ongelukkig is geworden van Aloy in huis. Iedereen zegt het en ik zie het elke dag en toch ben ik de hele tijd bang dat ik haar tekort heb gedaan.

[Frootje]

Ach, wat een enorm schattig pupje is ze
Dat knikkebollen

Ze is wel echt schattig. Ze heeft echt oogjes om van te smelten, ik denk dat dat ook zo blijft, zelfs als ze straks als volwassen hond voor het oog wat van haar schattigheidsgehalte verliest.


Ik bedoel, dit is toch gewoon echt heel lief…

[pioenroos]

Aloy ís en blíjft een schatje ja Ik weet dat, heb er verstand van

[Frootje]

Aloy ís en blíjft een schatje ja Ik weet dat, heb er verstand van

Als je iets van haar vraagt en ze doet het, zit ze je met die oogjes echt te peilen. ‘Was dat goed, baas?’ Puppy’s zien er altijd schattig uit maar ik denk dat ik bij Aloy een groot deel van haar schattigheid in haar karakter vind zitten.

[Zamunda]

Is ze weg?

Haha, helemaal stuk. En wat gaat het lekker joh. En die piekhaartjes, daar blijf ik van smelten .

[K@ren]

Ze is wel echt schattig. Ze heeft echt oogjes om van te smelten, ik denk dat dat ook zo blijft, zelfs als ze straks als volwassen hond voor het oog wat van haar schattigheidsgehalte verliest.


Ik bedoel, dit is toch gewoon echt heel lief…

Absoluut, die oogjes inderdaad
Niet alle puppies vind ik schattig (denk aan een bulletje ofzo) maar die levendige kraaloogjes van Aloy... En de rest ook hoor, maar die oogjes doen het gewoon. Bij Kuno was ik ook helemaal weg van zijn oogjes, als pup, maar later ook, dat blijft inderdaad

[Ybbihs]

Jij geniet je vast kapot

Toch wel minder dan ik zou willen hoor. Ik schrijf er niet echt over omdat het al snel zo negatief klinkt en niks aan Aloy is negatief. Maar toch ben ik jaloers op mensen die puppy’s echt leuk vinden, ik kan puppy’s altijd wel groot kijken. Ik vind het een stressvolle periode, bij Froo (en Saar destijds) vond ik dat ook al. Maar het is het wel dubbel en dwars waard. Froo is uiteindelijk echt mijn oogappeltje geworden en ik zie nu in Aloy al dat ze een fantastische hond is die naadloos aansluit op wat ik zocht in een tweede hond, en dat gaat alleen maar beter worden. En eerlijk is eerlijk, voor een pup van 9,5 week is ze echt perfect hoor, echt verbazingwekkend. Ik ben wel heel trots op haar! Maar genieten… met vlagen, wel. Het echte genieten begint over een aantal weken voor mij, gelukkig hoef je er bij honden ook niet heel lang op te wachten want het gaat hard!

Ik moet ook nog wat meer vertrouwen krijgen in dat Froo echt niet ongelukkig is geworden van Aloy in huis. Iedereen zegt het en ik zie het elke dag en toch ben ik de hele tijd bang dat ik haar tekort heb gedaan.

Dit is zo echt zo herkenbaar
Met de weken wordt het beter.
Ik heb Snuck nu 6,5 week en ik vind het steeds leuker worden, al hang ik nog steeds de vlag uit als hij een jaar is hoor.

Toen we met Lou en Snuck thuis kwamen en Lou zag dat dat monster ook mee richting de voordeur ging, draaide ze zich om en sprong terug in de auto. Nou, toen twijfelde ik gelijk hoor of het voor haar wel een goede keuze zou zijn. En die eerste week dat ze niks van 'm wou weten, pfff. Maar toen ze begonnen te spelen én ik genoeg tijd over bleek te houden om haar 1op1 momenten te geven, zakte dat gevoel snel.
Het komt goed

[Diana]

Ja, ze heeft echt een blik om van te smelten

Ik vind pups echt heel leuk: dat onbevangene, speelse, hoe ze zo openstaan voor alles, de manier waarop ze de wereld ontdekken, het elkaar leren kennen... Daar geniet ik enorm van en in het geval van Fayah misschien nog wel iets meer omdat ze zo ongecompliceerd is en het makkelijker gaat met mijn andere honden (vooral Mila) dan verwacht. Maar het is hoe dan ook een hoop aanpassen (niet alleen voor mij, maar ook voor de andere honden), je hebt je handen vol en dan was Fayah ook nog een verschrikkelijke piranha - dat is nu gelukkig wel grotendeels achter de rug. Dus het is voor mij genieten, maar ook af en toe juist extra genieten als ze even ligt te slapen
En het gaat inderdaad héél hard. Ik vind het enerzijds jammer dat de fase dat ze echt nog zo'n kleine, onschuldige pup zijn maar zo kort duurt, maar van de andere kant is het ook heel fijn dat we elkaar nu veel beter begrijpen, dat ze de routines kent, snapt wat er ongeveer van haar wordt verwacht, een beetje te sturen is, globaal weet wat wel en niet mag en zindelijk is, dat geeft toch wel weer veel extra ruimte. En dat we nu echt wat langer kunnen wandelen, wij konden de eerste weken nog helemaal niet wandelen en nu kunnen we een aardig rondje lopen, dat houdt ze prima vol.

[Frootje]

Dit is zo echt zo herkenbaar
Met de weken wordt het beter.
Ik heb Snuck nu 6,5 week en ik vind het steeds leuker worden, al hang ik nog steeds de vlag uit als hij een jaar is hoor.

Toen we met Lou en Snuck thuis kwamen en Lou zag dat dat monster ook mee richting de voordeur ging, draaide ze zich om en sprong terug in de auto. Nou, toen twijfelde ik gelijk hoor of het voor haar wel een goede keuze zou zijn. En die eerste week dat ze niks van 'm wou weten, pfff. Maar toen ze begonnen te spelen én ik genoeg tijd over bleek te houden om haar 1op1 momenten te geven, zakte dat gevoel snel.
Het komt goed

Ik me dat met Lou die de auto in springt echt goed voorstellen! Froo was geloof ik niet eens zo heel moeilijk, ze was vanaf het begin toleranter dan ik had gedacht. Het is inderdaad even het merken dat die 1 op 1 aandacht nog kan voor Froo en dat ze vrienden worden, dan vallen de puzzelstukjes denk ik vlot op hun plaats.

Ik vind pups echt heel leuk: dat onbevangene, speelse, hoe ze zo openstaan voor alles, de manier waarop ze de wereld ontdekken, het elkaar leren kennen... Daar geniet ik enorm van en in het geval van Fayah misschien nog wel iets meer omdat ze zo ongecompliceerd is en het makkelijker gaat met mijn andere honden (vooral Mila) dan verwacht. Maar het is hoe dan ook een hoop aanpassen (niet alleen voor mij, maar ook voor de andere honden), je hebt je handen vol en dan was Fayah ook nog een verschrikkelijke piranha - dat is nu gelukkig wel grotendeels achter de rug. Dus het is voor mij genieten, maar ook af en toe juist extra genieten als ze even ligt te slapen
En het gaat inderdaad héél hard. Ik vind het enerzijds jammer dat de fase dat ze echt nog zo'n kleine, onschuldige pup zijn maar zo kort duurt, maar van de andere kant is het ook heel fijn dat we elkaar nu veel beter begrijpen, dat ze de routines kent, snapt wat er ongeveer van haar wordt verwacht, een beetje te sturen is, globaal weet wat wel en niet mag en zindelijk is, dat geeft toch wel weer veel extra ruimte. En dat we nu echt wat langer kunnen wandelen, wij konden de eerste weken nog helemaal niet wandelen en nu kunnen we een aardig rondje lopen, dat houdt ze prima vol.

Ahh, jij bent wel een van die mensen waar ik jaloers op ben dus. Maar bemoedigend te horen dat het zelfs voor mensen die pups wel echt leuk vinden flink aanpassen is. Voor mij is denk ik vooral die beginfase waarin je elkaar nog totaal niet begrijpt het ‘probleem’ met pups. Ik vind probleem ook wel een beetje een groot woord, want het is gewoon ingecalculeerd, ik wist het bij Froo van tevoren, ik wist het bij Aloy ook, dat is gewoon een pup hebben. En ik vind het ook niet érg, maar wel de lastigste fase. Zodra de regels duidelijk worden en je wat meer weet wat je aan elkaar hebt (en je je oude slaapritme weer wat kunt oppakken ) wordt het voor mij veel makkelijker. Want ik weet geloof ik best raad met honden, maar ik kan wat minder met baby’s. Maar het helpt wel dat ik dat dit keer van tevoren wist. Bij Froo overviel het me nogal. Nu niet echt, ik wist dat ik de eerste weken even zou afzien, maar dit keer weet ik dat alles een fase is en dat laat wel ruimte om ook veel leuke dingen te zien.

En ik zeg dit met een slapende puppenkop op mijn schouder en een diep slapende Froo naast me op bed. Dat is wel genieten. Ik hoop dat Aloy straks als ze groot is ook nog op dit plekje past. Anders schuif ik wel wat op.


Fijn dat Fayah nu mee kan wandelen. Dat vindt ze vast heerlijk in dat mooie landschap!

[Diana]

Ik vind pups echt heel leuk: dat onbevangene, speelse, hoe ze zo openstaan voor alles, de manier waarop ze de wereld ontdekken, het elkaar leren kennen... Daar geniet ik enorm van en in het geval van Fayah misschien nog wel iets meer omdat ze zo ongecompliceerd is en het makkelijker gaat met mijn andere honden (vooral Mila) dan verwacht. Maar het is hoe dan ook een hoop aanpassen (niet alleen voor mij, maar ook voor de andere honden), je hebt je handen vol en dan was Fayah ook nog een verschrikkelijke piranha - dat is nu gelukkig wel grotendeels achter de rug. Dus het is voor mij genieten, maar ook af en toe juist extra genieten als ze even ligt te slapen
En het gaat inderdaad héél hard. Ik vind het enerzijds jammer dat de fase dat ze echt nog zo'n kleine, onschuldige pup zijn maar zo kort duurt, maar van de andere kant is het ook heel fijn dat we elkaar nu veel beter begrijpen, dat ze de routines kent, snapt wat er ongeveer van haar wordt verwacht, een beetje te sturen is, globaal weet wat wel en niet mag en zindelijk is, dat geeft toch wel weer veel extra ruimte. En dat we nu echt wat langer kunnen wandelen, wij konden de eerste weken nog helemaal niet wandelen en nu kunnen we een aardig rondje lopen, dat houdt ze prima vol.

Ahh, jij bent wel een van die mensen waar ik jaloers op ben dus. Maar bemoedigend te horen dat het zelfs voor mensen die pups wel echt leuk vinden flink aanpassen is. Voor mij is denk ik vooral die beginfase waarin je elkaar nog totaal niet begrijpt het ‘probleem’ met pups. Ik vind probleem ook wel een beetje een groot woord, want het is gewoon ingecalculeerd, ik wist het bij Froo van tevoren, ik wist het bij Aloy ook, dat is gewoon een pup hebben. En ik vind het ook niet érg, maar wel de lastigste fase. Zodra de regels duidelijk worden en je wat meer weet wat je aan elkaar hebt (en je je oude slaapritme weer wat kunt oppakken ) wordt het voor mij veel makkelijker. Want ik weet geloof ik best raad met honden, maar ik kan wat minder met baby’s. Maar het helpt wel dat ik dat dit keer van tevoren wist. Bij Froo overviel het me nogal. Nu niet echt, ik wist dat ik de eerste weken even zou afzien, maar dit keer weet ik dat alles een fase is en dat laat wel ruimte om ook veel leuke dingen te zien.

En ik zeg dit met een slapende puppenkop op mijn schouder en een diep slapende Froo naast me op bed. Dat is wel genieten. Ik hoop dat Aloy straks als ze groot is ook nog op dit plekje past. Anders schuif ik wel wat op.


Fijn dat Fayah nu mee kan wandelen. Dat vindt ze vast heerlijk in dat mooie landschap!

Ja, ik snap wel wat je bedoelt met dat die beginfase lastig kan zijn. Ik herken het wel, maar heb er zelf niet echt last of stress van. Scheelt ook wel dat ik meteen hele nachten door kon slapen, ook al waren de eerste nachten wat kort. Fayah was natuurlijk ook al iets ouder toen ze hier kwam (9,5 week) en was bij de fokker al gewend dat ze altijd naar buiten kon om haar behoefte te doen, wat ze hier grotendeels ook vanzelf al deed. Dus op dat vlak had ik het makkelijk.

Ik vind een pup wel meer werk en het kost me dus ook meer energie dan de komst van een volwassen herplaatser, ook al is die nog helemaal niets gewend, zoals Arlo en Amoz. Die deden allebei gewoon de andere honden na en behalve dat er werk in zat op andere vlakken, gooiden die de routines en het ritme helemaal niet zo overhoop en zetten vooral in het begin echt geen stap verkeerd, ze waren alleen maar constant aan het peilen wat de bedoeling was en wat er van ze verwacht werd, waardoor ze zich supermakkelijk voegden. En volwassen honden hebben vanzelf al meer hetzelfde ritme, bij een pup zijn de fases van slapen en wakker zijn steeds maar zo kort en moet je daar een beetje omheen werken en dus ook echt rekening mee houden. Je gaat niet net even douchen of boodschappen doen als de pup aan het wakker worden is en weer helemaal in de startblokken staat voor een nieuwe ronde van spelen en actie. Ik hoefde ze ook niet zo in de gaten te houden als een pup die overal op wil klimmen, overal aan wil bijten inclusief in mij, soms nog binnen plast als je niet op tijd bent, probeert van het terras naar beneden te springen (2 meter) en allerlei andere gekke dingen verzint. Op het moment dat mijn andere honden haar meer bezig gingen houden en met haar gingen spelen, kwam er voor mij meteen ook meer ruimte, want op die momenten kon zij in ieder geval niet allerlei dingen doen die niet de bedoeling waren en hoefde ik dus niet meer steeds zo op te letten.

En inderdaad, het is een fase - dat heb ik ook heel vaak tegen mezelf gezegd als ze weer eens in mijn been hing Ze leren zo snel, ze vogelen heel snel uit hoe het allemaal werkt, wat wel en niet de bedoeling is en dan gaat alles meteen een heel stuk makkelijker en meer vanzelf. Fijn dat het je nu toch ook lukt om van dat soort momentjes te genieten, als ze lekker bij je ligt te slapen Slapende pups zijn zo schattig
Fayah is er nu iets meer dan een maand en het gaat nu al zo veel meer vanzelf, ze snapt al zo veel en ik kan zelfs alweer vegen zonder dat ze alleen maar de bezem wil vermoorden, dus het gaat echt supersnel makkelijker allemaal, dat zul jij ook zien.