Wel of geen tweede hond bij een overgevoelige border.

[Dirkje]

Dirkje is nu bijna 8 jaar. Het is een zachtaardige en verlegen hond. Overgevoelig, ook voor geluiden.
Ze neemt weinig ruimte in en dringt zich niet op. Thuis ligt ze graag buiten of in haar eigen kamertje. Ze vind me wel lief hoor. Maar thuis is een soort ‘buut-vrij.’ Dan hoeft ze niets met me.
Ze komt naar me toe als ze uit wil, wil spelen, eten of een snoepje. Vaak met een doel, zelden zomaar voor de gezelligheid.

Buitenshuis, als we aan het werk zijn is het een heel andere hond. Niet bang of verlegen, zeer zelfverzekerd en erg op samenwerken met mij gericht. Ze verliest me geen seconde uit het oog.
Ook tijdens lange wandelingen houd ze me in de gaten. Als we op visite zijn wil ze graag bij me op schoot.

Ben is nu ruim een jaar dood. Hij heeft haar opgevoed. Ze was dol op hem en trok zich aan hem op. Hij was haar grote vriend.
Na zijn dood wilde ik er zelf lange tijd geen tweede hond bij.
Inmiddels twijfel ik. Het lijkt mij wel fijn hoor, een leuke gezellig reu erbij. Maar is dat ook goed voor Dirkje?

Dirkje neemt weinig ruimte in. Als ik er een andere hond bij neem ben ik bang dat ze zich helemaal terugtrekt want ze wil niet bij me zijn als er een hond (of kat) bij mij zit.
Als ze onderweg is naar mij toe en er komt gelijktijdig een andere hond of kat aan dan draait ze zich meteen om en trekt zich terug. Ook als ik haar dan roep komt ze niet. Als ze bij me zit en er komt een ander dier naar me toe, loopt ze ook meteen weg.
Met een andere hond erbij zal dat natuurlijk gebeuren. Dat wil ik niet voor haar. Ze is belangrijk en ik wil dat ze thuis gelukkig is en zich vrij voelt.
En toen was het nemen van een tweede hond weer van de baan. Omdat ik vermoed dat ik Dirkje er geen plezier mee doe.

Toch twijfel ik nu weer omdat me het opvalt dat ze de laatste tijd steeds gevoeliger en angstiger wordt in nieuwe situaties.
We hadden een agility-wedstrijd en ze vond de rondjes op het parcours erg leuk maar erbuiten voelde ze zich niet goed. Teveel mensen, honden en drukte. Wandelen buiten het terrein wilde ze ook niet want dat was ook eng. En zo lijkt er steeds banger en onzekerder te worden.

Ik denk dat ze het toch ook wel prettig vind om zich op te trekken aan een andere hond. Met Ben samen was ze zelfverzekerder. Ze trok zich bij hem ook niet terug als hij contact zocht met mij.

En nu weet ik het niet meer.

Ik vind het echt onacceptabel als Dirkje zich helemaal zou terugtrekken en ik - buiten werk en hondenschool om - geen contact meer met haar kan krijgen door de aanwezigheid van een andere hond.
Maar dat ze steeds minder goed tegen prikkels kan en een vreemde omgeving steeds spannender lijkt te vinden is ook niet gezond. Het ergert me ook. En dat voelt ze natuurlijk ook wel aan.

Ze heeft wel hondenvrienden waar ze mee speelt en lol maakt alleen heeft het maanden geduurd voor ze ontdooide.

Wat is wijsheid, wat zouden jullie doen?

[Dirkje]

Waar denk je aan een pup of een volwassen herplaatser ?
Een pup zou ik , zoals je Dirkje beschrijft, niet doen gezien die heel veel aandacht opslokken maar een volwassen stabiele reu zou ik wel overwegen.
Misschien eerst eens een loge nemen in de vakantie periode bijvoorbeeld om te kijken hoe ze überhaupt op een tweede hond reageert en daarna een definitieve beslissing nemen.

Mijn voorkeur gaat uit naar een volwassen herplaatser om dezelfde reden als jij schreef.
Ik ben er nog niet over uit of dat weer een border zal zijn. Een Whippet of een leuke zachtaardige kruising lijkt me wel wat.

[Frootje]

Zou ze helemaal niet wennen aan een andere hond en op een gegeven moment wel komen als de andere hond bij jou zit? Ik was daar met Froo ook wat bang voor en de eerste weken had ze het ook wel, als Aloy bij mij was, droop zij maar af. Maar dat is al vrij snel goedgekomen en inmiddels is het alweer bijna bij het oude. Maar zij is in de basis wel een gezelschapshondje, wil echt niet de hele tijd geaaid worden, maar komt wel regelmatig naar me toe als ze dat wel wil, dus zij is wel anders dan Dirkje daarin.

Ik snap het dilemma wel, ergens wist ik dat Froo op termijn veel zou hebben aan een tweede stabiele hond om zich aan op te trekken, tegelijkertijd is zij een hondje het liefst alleen met de baas is. Best lastig. Ik zorg ervoor dat ze nog steeds veel dingen met mij alleen mag doen zonder Aloy erbij. Bij haar helpt dat.

[Persistence]

Met een zelfverzekerde hond met dezelfde energie, niet te druk bedoel ik dan, zou dat best moeten lukken?
Of misschien juist een vrolijke, wat meer aanwezige hond waarbij ze wat meer uit haar schulp kruipt.

Heb je eigenlijk een idee waardoor de overgevoeligheid nu komt? Misschien heeft ze wel baat bij kalmerende supplementen of iets dergelijks?

[Loraine]

Hier een heel gevoelig keesmeisje en een superstabiele Shih Tzu kerel en hij heeft haar ontzettend geholpen qua zekerder worden etc gewoon door er te zijn.
Zij kan zich aan hem optrekken wanneer ze dat nodig heeft en hij toont regelmatig dat spannende dingen heus zo eng niet zijn.
Ze kunnen bijna niet meer verschillen dan dag en nacht maar vormen een ontzettend fijne combinatie.

Persoonlijk zou ik er dus een stabiele reu bij zoeken, liefst al goed volwassen.

[Vicky]

Ik weet niet of ik je echt kan adviseren maar wil je wel mijn ervaring vertellen. Oh nee, mijn advies is eigenlijk wel dat je een hond "moet" nemen als jij dat wil.
Ik heb ook een overgevoelige bc, die niet van andere honden houdt, in een roedeltje van 5. Daar heeft ze het soms heel moeilijk mee (en wij ook ) Ik merk wel dat wij soms met haar mee bewegen. Dus dan mag ze even naar de gang als het haar te druk wordt. En aan de andere kant normaliseert het haar leven ook. Omdat ze ook gewoon met ons mee moet bewegen, en dat lukt haar ook.
Ik heb geleerd dat zij zich , voor zover ik het kan zien maar dat is dus geen waarheid, niet optrekt aan de andere stabielere honden. Zij ondervindt hier volgens mij geen steun aan. Maar ik weet niet hoe ze het zou doen zonder de andere honden.
Verder heb ik ook geleerd dat ik haar niet gelukkig kan maken. Ik neem een hond met de belofte mijn best te doen om die hond een zo'n fijn mogelijk leven te gunnen. Ik voel me tegenover haar vaak tekort geschoten. Ik kan haar angsten niet wegnemen of voorkomen dat zij angstig is of wordt. Ik heb geaccepteerd dat dit zo is en dat zij zich regelmatig rottiger voelt dan de andere honden.

[EchoMira]

Wat is wijsheid, wat zouden jullie doen?

Wat vind je van een greyhoundreu? Een volwassen exemplaar.
Er is goed aan te komen en het zijn honden die heel graag een dagje gedoe overslaan. Daar gaat ze geen teveel prikkels aan oplopen.

Hier komt in de komende jaren natuurlijk weer een pup en dan moet ik mira ook geregdl een middagje wegleggen omdat ze meer rust wil en nodig heeft dan de nazaten maar dat is op zich toch niet zo moeilijk?
Kwestie van een lekkere mand in het washok. Eerst samen uitlaten en dan het gespuis de tuin in en Mira lekker naar bed met een kluif.

[Diana]

Ik weet niet of ik je echt kan adviseren maar wil je wel mijn ervaring vertellen. Oh nee, mijn advies is eigenlijk wel dat je een hond "moet" nemen als jij dat wil.
Ik heb ook een overgevoelige bc, die niet van andere honden houdt, in een roedeltje van 5. Daar heeft ze het soms heel moeilijk mee (en wij ook ) Ik merk wel dat wij soms met haar mee bewegen. Dus dan mag ze even naar de gang als het haar te druk wordt. En aan de andere kant normaliseert het haar leven ook. Omdat ze ook gewoon met ons mee moet bewegen, en dat lukt haar ook.
Ik heb geleerd dat zij zich , voor zover ik het kan zien maar dat is dus geen waarheid, niet optrekt aan de andere stabielere honden. Zij ondervindt hier volgens mij geen steun aan. Maar ik weet niet hoe ze het zou doen zonder de andere honden.
Verder heb ik ook geleerd dat ik haar niet gelukkig kan maken. Ik neem een hond met de belofte mijn best te doen om die hond een zo'n fijn mogelijk leven te gunnen. Ik voel me tegenover haar vaak tekort geschoten. Ik kan haar angsten niet wegnemen of voorkomen dat zij angstig is of wordt. Ik heb geaccepteerd dat dit zo is en dat zij zich regelmatig rottiger voelt dan de andere honden.

Deels is dit voor mij best herkenbaar. Mila is ook een gevoelige hond met soms een angstige aanleg. Zij is op zich prima sociaal met andere honden, en ze speelt ook wel met mijn andere honden, maar verder zijn ze voor haar echt bijzaak. Ook haar moet ik af en toe apart leggen omdat de drukte haar soms te veel wordt.
Zij is ook heel autonoom, dus hoe andere honden zich in bepaalde situaties gedragen, heeft totaal geen invloed op hoe Mila zich gedraagt en dus ook niet op haar angsten. Ze zal ook nooit steun zoeken bij andere honden, dat doet ze alleen bij mij. Zij had bijvoorbeeld heel lang vuurwerkangst en dat werd echt niet minder door met honden samen te leven die totaal niet bang voor vuurwerk waren - dat merkte ze in haar paniek niet eens op. Het gekke was dat ze juist minder hysterisch op vuurwerk reageerde toen Amoz erbij kwam die de eerste twee jaar ook best bang voor vuurwerk was en dan ging blaffen en ijsberen door het huis. Dat registreerde ze wel en het leek wel alsof het haar iets kalmeerde
Wat ik wel heb gemerkt bij Mila, is dat ze zekerder en stabieler is geworden en ik denk dat dat mede komt door haar rol als roedelleidster. Het zal ook met de leeftijd en meer levenservaring te maken hebben, maar ik denk dat dus ook dat aspect van in een roedel leven haar heeft doen groeien. Niet omdat ze steun heeft aan de andere honden of zo, maar omdat bepaalde kwaliteiten tot hun recht hebben kunnen komen waardoor ze mentaal is gegroeid en daardoor zekerder is geworden.

@Dirkje Als ik het zo lees, is dat laatste voor Dirkje niet echt van toepassing, dat lijkt me uit jouw verhaal niet een hond die de touwtjes in handen gaat nemen, maar eerder een hond die wel steun zou kunnen hebben aan een stabiele en rustige aanwezigheid die haar verder niet in de weg zit. Die greyhoundreu vind ik helemaal geen gek idee

[Dirkje]

Dat ze niet bij je komt als er een andere hond bij je is, deed ze dat ook toen Ben er nog was?

Als Ben naar me toekwam liep ze niet weg. Ze duwde hem ook niet aan de kant maar rukte wel een speeltje uit z’n mond, als hij die naar mij toebracht. Ze was brutaal.

Misschien met een proeftijd eens proberen? Of een hond die ze al kent dat die eens wat langer komt logeren?

Dat vind ik zelf niet prettig. Als er overdag een andere hond bij me is trekt ze zich meteen terug.

[Dirkje]

Zou ze helemaal niet wennen aan een andere hond en op een gegeven moment wel komen als de andere hond bij jou zit? Ik was daar met Froo ook wat bang voor en de eerste weken had ze het ook wel, als Aloy bij mij was, droop zij maar af. Maar dat is al vrij snel goedgekomen en inmiddels is het alweer bijna bij het oude. Maar zij is in de basis wel een gezelschapshondje, wil echt niet de hele tijd geaaid worden, maar komt wel regelmatig naar me toe als ze dat wel wil, dus zij is wel anders dan Dirkje daarin.

Ik snap het dilemma wel, ergens wist ik dat Froo op termijn veel zou hebben aan een tweede stabiele hond om zich aan op te trekken, tegelijkertijd is zij een hondje het liefst alleen met de baas is. Best lastig. Ik zorg ervoor dat ze nog steeds veel dingen met mij alleen mag doen zonder Aloy erbij. Bij haar helpt dat.

Ik hoop er natuurlijk op dat ze zich na een poosje hersteld en weer vrijer wordt als hier een andere hond komt wonen. Maar wat als dat niet gebeurt? Dan geef ik Dirkje niet wat ze nodig heeft en een tweede hond herplaatsen doe ik ook niet.

[Dirkje]

Met een zelfverzekerde hond met dezelfde energie, niet te druk bedoel ik dan, zou dat best moeten lukken?
Of misschien juist een vrolijke, wat meer aanwezige hond waarbij ze wat meer uit haar schulp kruipt.

Ik denk dat een meer aanwezige hond haar gedrag alleen maar versterkt. Een zachtaardige hond lijkt me een betere keuze maar zeker weten doe ik dat ook niet.

Heb je eigenlijk een idee waardoor de overgevoeligheid nu komt? Misschien heeft ze wel baat bij kalmerende supplementen of iets dergelijks?

Het is een raseigenschap. Veel borders zijn overgevoelig. Ik zou willen dat daar beter op geselecteerd werd.
Kalmerende supplementen heb ik nooit over nagedacht. Goeie tip.

[Frootje]

Ik hoop er natuurlijk op dat ze zich na een poosje hersteld en weer vrijer wordt als hier een andere hond komt wonen. Maar wat als dat niet gebeurt? Dan geef ik Dirkje niet wat ze nodig heeft en een tweede hond herplaatsen doe ik ook niet.

Geen idee, ik heb het er na jaren wikken op gewaagd en het lijkt goed te hebben uitgepakt, maar daar speelt wel het belangrijkste verschil tussen Froo en Dirkje een grote rol bij: Froo is wel echt dol op aandacht en leeft voor de baas. Ik vertrouwde er maar op dat ze haar plek weer zou gaan innemen. Ik kan me in jouw situatie best voorstellen dat je het er niet op zou durven wagen, ik had zelf misschien ook wel anders gekozen als Froo wel zoals Dirkje was geweest. Al kan ik me ook wel voorstellen dat het met een stabiele hond goed zou uitpakken, maar je weet het inderdaad gewoon niet zeker van tevoren, dat is wel het vervelende.

[Ybbihs]

Je vindt wel een weg

Ik heb ook echt getwijfeld om een hond bij Lou te zetten met haar hele rugzak. En de eerste week dat Snuck in huis kwam was het echt drama, maar na een week ging ze met 'm spelen en werd het een stuk rustiger in huis. Ja, ze vindt 'm af en toe irritant en vermoeiend en in het begin zonderde ze zich echt ook wel af van het puppygeweld. Snuck is er nu 8 weken en Lou komt steeds vaker weer bij ons op de bank liggen. Daarnaast krijgt ze iedere dag een 1op1 wandeling waar ze van geniet. Maar ook de gezamenlijke wandelingen vindt ze prima.
Ze wennen eraan en de ene hond doet dat veel sneller dan de andere, maar ze wennen er wel aan en vinden hun weg. Net als dat jij een weg vindt in de balans die beide honden nodig hebben.

[Dirkje]

Ik weet niet of ik je echt kan adviseren maar wil je wel mijn ervaring vertellen. Oh nee, mijn advies is eigenlijk wel dat je een hond "moet" nemen als jij dat wil.
Ik heb ook een overgevoelige bc, die niet van andere honden houdt, in een roedeltje van 5. Daar heeft ze het soms heel moeilijk mee (en wij ook ) Ik merk wel dat wij soms met haar mee bewegen. Dus dan mag ze even naar de gang als het haar te druk wordt. En aan de andere kant normaliseert het haar leven ook. Omdat ze ook gewoon met ons mee moet bewegen, en dat lukt haar ook.
Ik heb geleerd dat zij zich , voor zover ik het kan zien maar dat is dus geen waarheid, niet optrekt aan de andere stabielere honden. Zij ondervindt hier volgens mij geen steun aan. Maar ik weet niet hoe ze het zou doen zonder de andere honden.
Verder heb ik ook geleerd dat ik haar niet gelukkig kan maken. Ik neem een hond met de belofte mijn best te doen om die hond een zo'n fijn mogelijk leven te gunnen. Ik voel me tegenover haar vaak tekort geschoten. Ik kan haar angsten niet wegnemen of voorkomen dat zij angstig is of wordt. Ik heb geaccepteerd dat dit zo is en dat zij zich regelmatig rottiger voelt dan de andere honden.

Bedankt voor je verhaal. Wat je schrijft is herkenbaar. Het gedrag van jouw hond zou Dirkje ook vertonen in een grotere groep honden.
Ik voel me ook schuldig als ze weer eens in haar schulp kruipt. Maar ik wordt ook blij als ze vrolijk is en me de inktvis komt brengen of om een snoepje komt vragen. En haar te zien werken maakt me echt gelukkig. Maar dat verdomde schuldgevoel vind ik echt niet leuk.
Ik heb heel lang gedacht dat ze me thuis niet aardig vond en ik snapte niet waarom ze zo deed.
Het is hier harmonieus en ontspannen. Er is geen reden voor angst en terugtrekken.
Tot ik me realiseerde dat ik mijn emoties op haar gedrag plakte want buitenshuis is ze dol op me en is ze zó ontzettend op me gericht. En toen viel bij mij het kwartje. Het is een echte werkhond. Thuis werken we niet en hoeft ze daarom niet op me te letten. Dan is ze vrij. Dat heeft niets met aardig vinden te maken.
Zo zit ze in elkaar. Ze is ook niet bang voor me. Integendeel. Alleen hoeft ze niks met me.

[Dirkje]

Hier een heel gevoelig keesmeisje en een superstabiele Shih Tzu kerel en hij heeft haar ontzettend geholpen qua zekerder worden etc gewoon door er te zijn.
Zij kan zich aan hem optrekken wanneer ze dat nodig heeft en hij toont regelmatig dat spannende dingen heus zo eng niet zijn.
Ze kunnen bijna niet meer verschillen dan dag en nacht maar vormen een ontzettend fijne combinatie.

Persoonlijk zou ik er dus een stabiele reu bij zoeken, liefst al goed volwassen.

Wat fijn dat ze zich aan hem kan optrekken. Goede keuze dus.

[Dirkje]

Wat is wijsheid, wat zouden jullie doen?

Wat vind je van een greyhoundreu? Een volwassen exemplaar.
Er is goed aan te komen en het zijn honden die heel graag een dagje gedoe overslaan. Daar gaat ze geen teveel prikkels aan oplopen.

Hier komt in de komende jaren natuurlijk weer een pup en dan moet ik mira ook geregdl een middagje wegleggen omdat ze meer rust wil en nodig heeft dan de nazaten maar dat is op zich toch niet zo moeilijk?
Kwestie van een lekkere mand in het washok. Eerst samen uitlaten en dan het gespuis de tuin in en Mira lekker naar bed met een kluif.

Een Greyhound vind ik te groot. Die zijn gemiddeld toch groter dan een BC teef?
Ik wil graag een hond die kleiner of net zo groot is als Dirkje.
Soms denk ik dan weer dat een stabiele BC reu de beste match is omdat ze elkaars taal spreken maar vervolgens ga ik weer twijfelen. Ook weet ik niet of ik wel een tweede werkhond erbij wil.
Hoe zijn Whippet reuen gemiddeld?

[Dirkje]

Ik weet niet of ik je echt kan adviseren maar wil je wel mijn ervaring vertellen. Oh nee, mijn advies is eigenlijk wel dat je een hond "moet" nemen als jij dat wil.
Ik heb ook een overgevoelige bc, die niet van andere honden houdt, in een roedeltje van 5. Daar heeft ze het soms heel moeilijk mee (en wij ook ) Ik merk wel dat wij soms met haar mee bewegen. Dus dan mag ze even naar de gang als het haar te druk wordt. En aan de andere kant normaliseert het haar leven ook. Omdat ze ook gewoon met ons mee moet bewegen, en dat lukt haar ook.
Ik heb geleerd dat zij zich , voor zover ik het kan zien maar dat is dus geen waarheid, niet optrekt aan de andere stabielere honden. Zij ondervindt hier volgens mij geen steun aan. Maar ik weet niet hoe ze het zou doen zonder de andere honden.
Verder heb ik ook geleerd dat ik haar niet gelukkig kan maken. Ik neem een hond met de belofte mijn best te doen om die hond een zo'n fijn mogelijk leven te gunnen. Ik voel me tegenover haar vaak tekort geschoten. Ik kan haar angsten niet wegnemen of voorkomen dat zij angstig is of wordt. Ik heb geaccepteerd dat dit zo is en dat zij zich regelmatig rottiger voelt dan de andere honden.

Deels is dit voor mij best herkenbaar. Mila is ook een gevoelige hond met soms een angstige aanleg. Zij is op zich prima sociaal met andere honden, en ze speelt ook wel met mijn andere honden, maar verder zijn ze voor haar echt bijzaak. Ook haar moet ik af en toe apart leggen omdat de drukte haar soms te veel wordt.
Zij is ook heel autonoom, dus hoe andere honden zich in bepaalde situaties gedragen, heeft totaal geen invloed op hoe Mila zich gedraagt en dus ook niet op haar angsten. Ze zal ook nooit steun zoeken bij andere honden, dat doet ze alleen bij mij. Zij had bijvoorbeeld heel lang vuurwerkangst en dat werd echt niet minder door met honden samen te leven die totaal niet bang voor vuurwerk waren - dat merkte ze in haar paniek niet eens op. Het gekke was dat ze juist minder hysterisch op vuurwerk reageerde toen Amoz erbij kwam die de eerste twee jaar ook best bang voor vuurwerk was en dan ging blaffen en ijsberen door het huis. Dat registreerde ze wel en het leek wel alsof het haar iets kalmeerde
Wat ik wel heb gemerkt bij Mila, is dat ze zekerder en stabieler is geworden en ik denk dat dat mede komt door haar rol als roedelleidster. Het zal ook met de leeftijd en meer levenservaring te maken hebben, maar ik denk dat dus ook dat aspect van in een roedel leven haar heeft doen groeien. Niet omdat ze steun heeft aan de andere honden of zo, maar omdat bepaalde kwaliteiten tot hun recht hebben kunnen komen waardoor ze mentaal is gegroeid en daardoor zekerder is geworden.

@Dirkje Als ik het zo lees, is dat laatste voor Dirkje niet echt van toepassing, dat lijkt me uit jouw verhaal niet een hond die de touwtjes in handen gaat nemen, maar eerder een hond die wel steun zou kunnen hebben aan een stabiele en rustige aanwezigheid die haar verder niet in de weg zit. Die greyhoundreu vind ik helemaal geen gek idee

Wat jij schrijft over Mila, dat ze alleen steun zoekt bij jou tijdens haar angst voor vuurwerk herken ik ook.
Ik kan er nog zulke stabiele honden bijzetten maar ze ziet ze niet eens. Als ze extreem bang is, (zoals met vuurwerk) wil ze alleen maar op schoot. En buiten wil ze gedragen worden.

Het klopt dat Dirk geen hond is die de touwtjes in handen neemt. Bij haar grote vriend Manji is ze brutaal en pakt z’n speelgoed af maar ze is helemaal van slag als hij zou grommen en ze zou zich meteen terugtrekken.

[EchoMira]

Een Greyhound vind ik te groot. Die zijn gemiddeld toch groter dan een BC teef?

In schoftmaat wel. Maar als hij niet door een kattendeurtje hoeft zegt dat alleen maar dat je niet hoeft te bukken om hem aan te lijnen.
In gedrag en afhankelijkheid is het de yorkie van de toepel. Dagelijks een knuffel en een bak met brokken en het is rond, zuster.

Hoe zijn Whippet reuen gemiddeld?

Als huisgenoot perfect. Heel rustig en gericht op comfort.
Iets waaks misschien. Maar minder dan een terrier.
In het slechtste geval markeren als je even niet oplet maar verder heel erg aangepast en schoon.
Verreweg de makkelijkste variant voor jou.

Ik vind bijna elke whippet een excellent huisdier. Het is niet het soort huisdier waarbij je zelf bepaalt of ze in je slaapkamer mogen of die je in februari een uur aan een paal kunt binden.
Maar dat is het. Verder gaat alles vanzelf.

Als je een whippet wil regel ik het voor je. Zeg het maar.

[Dirkje]

Je vindt wel een weg

Ik heb ook echt getwijfeld om een hond bij Lou te zetten met haar hele rugzak. En de eerste week dat Snuck in huis kwam was het echt drama, maar na een week ging ze met 'm spelen en werd het een stuk rustiger in huis. Ja, ze vindt 'm af en toe irritant en vermoeiend en in het begin zonderde ze zich echt ook wel af van het puppygeweld. Snuck is er nu 8 weken en Lou komt steeds vaker weer bij ons op de bank liggen. Daarnaast krijgt ze iedere dag een 1op1 wandeling waar ze van geniet. Maar ook de gezamenlijke wandelingen vindt ze prima.
Ze wennen eraan en de ene hond doet dat veel sneller dan de andere, maar ze wennen er wel aan en vinden hun weg. Net als dat jij een weg vindt in de balans die beide honden nodig hebben.

Ja, ik denk ook wel eens dat ik het allemaal groter en zwaarder maak dan het is. En er schiet me ook wel eens door m’n hoofd dat ik moet doen waar ikzelf gelukkiger van word. En daar ben ik nog niet over uit.
Wel heel prettig om het er hier met gelijkgestemden over te hebben.

[Zamunda]

Dirkje is nu bijna 8 jaar. Het is een zachtaardige en verlegen hond. Overgevoelig, ook voor geluiden.
Ze neemt weinig ruimte in en dringt zich niet op. Thuis ligt ze graag buiten of in haar eigen kamertje. Ze vind me wel lief hoor. Maar thuis is een soort ‘buut-vrij.’ Dan hoeft ze niets met me.
Ze komt naar me toe als ze uit wil, wil spelen, eten of een snoepje. Vaak met een doel, zelden zomaar voor de gezelligheid.

Dirkje neemt weinig ruimte in. Als ik er een andere hond bij neem ben ik bang dat ze zich helemaal terugtrekt want ze wil niet bij me zijn als er een hond (of kat) bij mij zit.
Als ze onderweg is naar mij toe en er komt gelijktijdig een andere hond of kat aan dan draait ze zich meteen om en trekt zich terug. Ook als ik haar dan roep komt ze niet. Als ze bij me zit en er komt een ander dier naar me toe, loopt ze ook meteen weg.
Met een andere hond erbij zal dat natuurlijk gebeuren. Dat wil ik niet voor haar. Ze is belangrijk en ik wil dat ze thuis gelukkig is en zich vrij voelt.

Thuis zoekt ze dus heel weinig contact met je, in die zin zou het verschil niet heel groot zijn als je er een andere hond bijneemt. Maar ik snap dat je de spaarzame momenten dat ze wél contact met je komt zoeken niet wil missen. Denk je dat zij het echt zou missen? Of zou zij het prima vinden als jij zelf een paar keer die aandacht komt brengen?

[Diana]

Wat jij schrijft over Mila, dat ze alleen steun zoekt bij jou tijdens haar angst voor vuurwerk herken ik ook.
Ik kan er nog zulke stabiele honden bijzetten maar ze ziet ze niet eens. Als ze extreem bang is, (zoals met vuurwerk) wil ze alleen maar op schoot. En buiten wil ze gedragen worden.

Ja, dat is bij Mila precies zo, die wil gewoon in mij kruipen als ze bang is. Behalve dan het gedragen willen worden buiten, gek genoeg is zij buiten veel minder bang voor vuurwerk en knallen dan binnen. Ze komt hooguit tegen me aan staan dan voor steun.

Het klopt dat Dirk geen hond is die de touwtjes in handen neemt. Bij haar grote vriend Manji is ze brutaal en pakt z’n speelgoed af maar ze is helemaal van slag als hij zou grommen en ze zou zich meteen terugtrekken.

Ja, dan zou een windhondtype wellicht wel een optie zijn (ik las dat je de greyhound te groot vindt). Ik vind dat zelf (uiteraard ) een mooie combi met een gevoelige herder. Het zijn over het algemeen geen honden die confrontaties opzoeken of zich heel erg willen laten gelden, maar juist heel vredelievend en zacht zijn met andere honden en dat matcht hier heel goed met mijn gevoelige collie, die er veel prijs op stelt als andere honden subtiel zijn en haar subtiliteiten direct begrijpen. Naast andere collies of meer gevoelige herders zoals de border collie en sheltie zijn windhonden met haar de beste match, dat gaat altijd goed.

[Dirkje]

Een Greyhound vind ik te groot. Die zijn gemiddeld toch groter dan een BC teef?

In schoftmaat wel. Maar als hij niet door een kattendeurtje hoeft zegt dat alleen maar dat je niet hoeft te bukken om hem aan te lijnen.
In gedrag en afhankelijkheid is het de yorkie van de toepel. Dagelijks een knuffel en een bak met brokken en het is rond, zuster.

Hoe zijn Whippet reuen gemiddeld?

Als huisgenoot perfect. Heel rustig en gericht op comfort.
Iets waaks misschien. Maar minder dan een terrier.
In het slechtste geval markeren als je even niet oplet maar verder heel erg aangepast en schoon.
Verreweg de makkelijkste variant voor jou.

Ik vind bijna elke whippet een excellent huisdier. Het is niet het soort huisdier waarbij je zelf bepaalt of ze in je slaapkamer mogen of die je in februari een uur aan een paal kunt binden.
Maar dat is het. Verder gaat alles vanzelf.

Als je een whippet wil regel ik het voor je. Zeg het maar.

Klinkt als een hond waar ik zelf blij van word en waarbij Dirkje niet vanzelfsprekend in het verdomhoekje terecht komt.
Iets waaks vind ik prettig. Sla maar aan als de bel gaat of als er een bezoeker voor het hek staat. Dirk doet dat ook en ik beloon het.
Lekker naast me op de bank vind ik gezellig. Dat heb ik nu niet.
Ik word ook blij van jassen truien en pyjama’s aan en uittrekken. Ook een reden om voor een Whippet te kiezen.
Maar vooral het zachtaardige karakter spreekt me aan en ik denk dat zachtaardige honden het best met Dirk combineren.
Als ik knopen doorhak laat ik het weten.

[Dirkje]

Dirkje is nu bijna 8 jaar. Het is een zachtaardige en verlegen hond. Overgevoelig, ook voor geluiden.
Ze neemt weinig ruimte in en dringt zich niet op. Thuis ligt ze graag buiten of in haar eigen kamertje. Ze vind me wel lief hoor. Maar thuis is een soort ‘buut-vrij.’ Dan hoeft ze niets met me.
Ze komt naar me toe als ze uit wil, wil spelen, eten of een snoepje. Vaak met een doel, zelden zomaar voor de gezelligheid.

Dirkje neemt weinig ruimte in. Als ik er een andere hond bij neem ben ik bang dat ze zich helemaal terugtrekt want ze wil niet bij me zijn als er een hond (of kat) bij mij zit.
Als ze onderweg is naar mij toe en er komt gelijktijdig een andere hond of kat aan dan draait ze zich meteen om en trekt zich terug. Ook als ik haar dan roep komt ze niet. Als ze bij me zit en er komt een ander dier naar me toe, loopt ze ook meteen weg.
Met een andere hond erbij zal dat natuurlijk gebeuren. Dat wil ik niet voor haar. Ze is belangrijk en ik wil dat ze thuis gelukkig is en zich vrij voelt.

Thuis zoekt ze dus heel weinig contact met je, in die zin zou het verschil niet heel groot zijn als je er een andere hond bijneemt. Maar ik snap dat je de spaarzame momenten dat ze wél contact met je komt zoeken niet wil missen. Denk je dat zij het echt zou missen? Of zou zij het prima vinden als jij zelf een paar keer die aandacht komt brengen?

Goeie vraag, ik weet niet of zij het zou missen. Ze hangt buiten wel aan me en daar verandert niets. Wellicht maakt het haar niet veel uit al kan het ook zo zijn dat ze thuis meer met mij bezig is dan ik me bewust ben.
Ik zou de momenten samen wel erg gaan missen.

[Dirkje]

Ja, dan zou een windhondtype wellicht wel een optie zijn (ik las dat je de greyhound te groot vindt). Ik vind dat zelf (uiteraard ) een mooie combi met een gevoelige herder. Het zijn over het algemeen geen honden die confrontaties opzoeken of zich heel erg willen laten gelden, maar juist heel vredelievend en zacht zijn met andere honden en dat matcht hier heel goed met mijn gevoelige collie, die er veel prijs op stelt als andere honden subtiel zijn en haar subtiliteiten direct begrijpen. Naast andere collies of meer gevoelige herders zoals de border collie en sheltie zijn windhonden met haar de beste match, dat gaat altijd goed.

Fijn om dit te lezen. Dat is precies wat ik ingevuld had maar dan vanuit de theorie.
Bedankt!

[Diana]

Ja, dan zou een windhondtype wellicht wel een optie zijn (ik las dat je de greyhound te groot vindt). Ik vind dat zelf (uiteraard ) een mooie combi met een gevoelige herder. Het zijn over het algemeen geen honden die confrontaties opzoeken of zich heel erg willen laten gelden, maar juist heel vredelievend en zacht zijn met andere honden en dat matcht hier heel goed met mijn gevoelige collie, die er veel prijs op stelt als andere honden subtiel zijn en haar subtiliteiten direct begrijpen. Naast andere collies of meer gevoelige herders zoals de border collie en sheltie zijn windhonden met haar de beste match, dat gaat altijd goed.

Fijn om dit te lezen. Dat is precies wat ik ingevuld had maar dan vanuit de theorie.
Bedankt!

Ik heb natuurlijk zelf maar één windhond (die wel volledig aan die beschrijving voldoet) en verder alleen ervaring met windhonden van vrienden en bekenden - ongetwijfeld zitten er tussen de diverse types ook nog best wat verschillen waardoor de één wat passender is dan de ander. Ik ken vooral galgo's, whippets en een greyhound en daar kan Mila het in ieder geval uitstekend mee vinden. Ze begrijpen elkaar, maar zitten elkaar ook totaal niet in de weg, voor haar is dat een fijne combinatie.