Da.ass. aangevallen door kwaaie hond

[Nanna]

HILVERSUM - Woensdagmiddag 3 augustus tegen 16.20 uur is een assistent van Dierenartsenpraktijk Soestdijkerstraatweg aan de Soestdijkerstraatweg in Hilversum aangevallen door een hond.

De hulpdiensten werden groots ingezet, waaronder het traumateam werd per helikopter ingevlogen om het ambulancepersoneel te ondersteunen. Over de ernst van de verwondingen is nog niets bekend. De hond werd naar de dierenartsenpraktijk gebracht om euthanasie te plegen. Het dier raakte vlak voor de procedure agressief en heeft daarbij de assistent aangevallen.

De hond is naar een praktijk in Amersfoort gebracht om daar euthanasie te plegen.

[Crutz]

Jezus zeg

[ranetje]

Goeie genade.

[Lieske_1977]

De schade valt gelukkig mee, ze was vandaag alweer aan het werk. https://www.nhnieuws.nl/nieuws/307023/a ... rd-gebeten

[Anneke]

Ik las het ja. Ging om een mechelse herder. En de vrouw in kwestie heeft zelf ook een mechelse. Ze was vandaag al weer aan het werk al vond ze het zelf ook wel een heftige wond.

[EchoMira]

Als je beter bent toch maar uit je hoofd proberen te leren dat een hond ook gewoon nog steeds een superieur roofdier kan zijn.
Ondertussen moet het dwerggeitenbokje van de kinderboerderij in zijn eigen weitje. Omdat hij toch wel heel erg tegen je schenen pokt.

Een hond kan ook gewoon klaar zijn met allemaal mensen die hem lopen te treiteren. Hebben jullie The call of the wild niet gelezen, ofzo.
Bokito? Nooit van gehoord?
Of de ezelhengst van de camping die steeds ontsnapt en dan de risten uit de tenten douwt om de broodjes te jatten.
De papegaai van de dierenwinkel die na anderhalf jaar tongelen op handen ineens je wijsvingernagel er af knijpt.
Dieren gaan in verzet. Als je dat fysiek niet aankunt moet je opletten. Ze pakken je voor je flikker hoor.

Struisvogels hebben er ook zo'n handje van.

[Bonnie F]

Een van mijn katten had een duidelijke grens. Dat waren vlooiendruppels. Dan probeerde ze niet gewoon weg te komen maar ging in de aanval. Als een pitbull in z'n rode zone. Tering. Dat doe je niet nog een keer. Dat ze daarna van gekkigheid niet wist hoe het goed te maken, maakte het niet minder indrukwekkend. In mijn gedachte kreeg ze rode lichtgevende ogen...

[Nicoline]

Bizar dat die hond geen muilkorf omhad dan, want volgens het artikel werd de hond juist ingeslapen vanwege agressie. Dan neem je toch als dierenarts/assistente en als baasje geen risico? Zeker in een beroep waarbij je goed werkende handen nodig hebt.

[Crutz]

Bizar dat die hond geen muilkorf omhad dan, want volgens het artikel werd de hond juist ingeslapen vanwege agressie. Dan neem je toch als dierenarts/assistente en als baasje geen risico? Zeker in een beroep waarbij je goed werkende handen nodig hebt.

Ze zijn niet altijd zo bijdehand.
Ik ben ooit met een xhh met een wond in z’n bek bij de dierenarts gekomen.
Mijn advies was gewoon ruim onder narcose voor er iets gedaan werd. De dierenarts heeft hem maar minimaal weggespoten omdat hij dacht dat dat voldoende was. Uiteindelijk op moment dat hij de naald er in zette om te hechten probeerde hij de dierenarts zwaar te bijten en dat heb ik net kunnen voorkomen. De dierenarts plaste daarop in z’n broek en een collega heeft hem zwaarder onder gebracht en gehecht

[Nanna]

Ik was destijds ook niet helemaal fris hoor. Er kwam een echtpaar met een dermate valse Leonberger dat ie in zijn eigen woonplaats al finaal uitbehandeld was. Laatste optie was castratie anders werd het inslapen. Maar ja, eerst moet die narcosespuit er in en die mensen durfden voor geen prijs hun eigen hond vast te houden en eerlijk gezegd vertrouwde ik dat ook niet. Dus hond in de wachtkamer (er was verder niemand) en ik sprong op zijn rug. Alle stoelen lagen om maar ik had hem klemvast. Nel drukte gauw die spuit er in en ik bleef op hem liggen tot hij wegzakte.
En het wonder geschiedde. Na zijn castratie werd ie opeens stukken gezelliger. We hebben nog een grote bos bloemen gehad

[BieneMaya]

Een van mijn katten had een duidelijke grens. Dat waren vlooiendruppels. Dan probeerde ze niet gewoon weg te komen maar ging in de aanval. Als een pitbull in z'n rode zone. Tering. Dat doe je niet nog een keer. Dat ze daarna van gekkigheid niet wist hoe het goed te maken, maakte het niet minder indrukwekkend. In mijn gedachte kreeg ze rode lichtgevende ogen...

Hahaha dat doet me denken aan mijn rode (hellfury) Miss Kitty. Ongelofelijk lieve poes tenzij je druppels of pillen moest geven.

[Crutz]

Ik was destijds ook niet helemaal fris hoor. Er kwam een echtpaar met een dermate valse Leonberger dat ie in zijn eigen woonplaats al finaal uitbehandeld was. Laatste optie was castratie anders werd het inslapen. Maar ja, eerst moet die narcosespuit er in en die mensen durfden voor geen prijs hun eigen hond vast te houden en eerlijk gezegd vertrouwde ik dat ook niet. Dus hond in de wachtkamer (er was verder niemand) en ik sprong op zijn rug. Alle stoelen lagen om maar ik had hem klemvast. Nel drukte gauw die spuit er in en ik bleef op hem liggen tot hij wegzakte.
En het wonder geschiedde. Na zijn castratie werd ie opeens stukken gezelliger. We hebben nog een grote bos bloemen gehad

In Best hebben ze daar ogen voor in de muur/op de grond. Pas nog met een RW geholpen omdat de dierenarts de eigenaar niet vertrouwde de lijn vast te blijven houden. En de assistentes waren druk

[Nanna]

Op een enkeling na vertrouwde ik nooit ook maar een enkele eigenaar.
Die honden waren vaak ook niet voor niets onbetrouwbaar en bijterig geworden met slappe lullen als bazen.
Ik ben nu veel voorzichtiger maar destijds pakte ik rustig een grommende Rottweiler over van een zenuwachtig handenwrijvende baas. En het ging altijd goed
Mijn fort waren de boze katten. Dan moest er bloed afgenomen worden en dan vlijde ik me over poesmans terwijl ik sterk dacht aan een kattenwalhalla met rustige muziek, warme mandjes en springende muizen. Werkte als een tiet. Probeer het maar eens.

[Loraine]

Ik had vroeger een loeder van een kat, zo één waarbij de dierenarts de leren handschoenen had klaarliggen.
Haar platdrukken tegen de tafel terwijl je het vel net achter de schouders/ellebogen beet had, rustig toespreken, beetje doorpakken en wanneer ze bijna letterlijk ging schuimbekken even afstand nemen werkte echter prima.
Ging wel gepaard met een hoop gegrom en geblaas maar degenen die haar behandelden konden veilig werken.
Oh en nooit, maar dan ook echt nooit haar nekvel beetpakken, dan flipte ze compleet uit, kon je het vergeten bij haar en was een ritje naar de spoedeisende hulp vaak geen overbodige luxe.
Er stond ook een aantekening in haar dossier dat ze zacht uitgedrukt 'niet zo lief' was, echter las niet elke behandelende arts dat en negeerden ze mijn aanwijzingen want 'ach, dat zal toch wel meevallen' of 'ach, dat zal ze wel overdrijven'.
Laat ik het zo zeggen, binnen een minuut, 2 hooguit, wisten ze ineens prima dat er geen procent overdrijving in zat.
Diezelfde kat was in de dagelijkse omgang ook zo'n kreng trouwens, ontzettend lief als je niets deed wat haar verkeerd viel maar ik heb een driekwart doorgeboorde tepel gehad nadat ik haar een pilletje toediende, de nagels van beide klauwen in mijn slapen gehad en ontelbaar vaak opengelegen omdat madam boos was of ik iets deed wat ze pertinent niet wilde.

edit: correctie en aanvulling

[Soof]

Met alle respect voor de kennis en kunde van dierenartsen, maar soms moet je gewoon even luisteren naar de aanwijzingen van een eigenaar.

Nou, dat inderdaad. Ik had het in Utrecht toen ik met Rex voor een scan ging.
Ik zeg; ik zou even wachten, hij slaapt nog niet.
Arts; denk het wel hoor.
Ik weer; nee, hij slaapt nog niet, lijkt me niet slim, zal ik hem anders zelf op tafel tillen? Dat vindt ie wel goed.
Arts; nee hoor, lukt wel.

Arts denkt Rex onder oksels te pakken. Co assistent denkt Rex zn temperatuur op te nemen.
Rex; één boze, hárde WRAF! met alles wat ie nog in zn half slapende lijf kon vinden. In richting van co die zn staart omhoog deed.

Hij slaapt nog niet, we wachten even.
Joh.

[Random]

Och jee. Niet zijn beste dag zullen we maar zeggen.

Nee, maar wel zijn laatste.

Ook hier een kat bij de dierenarts: 'Neemt u díe kat maar weer mee naar huis mevrouw, díe behandel ik niet.'
en een andere da: ( zelfde kat) Ik: 'deze kat is niet te pillen'. DA kijkt assistente aan met zo'n blik van 'Daar heb je weer zo'n eigenares die haar kat niet aan kan.'
Nou zij zou dat varkentje weleens eventjes wassen. Eind van het verhaal, nadat alle trucs uit de kast waren gehaald, 'Wat zijn ze toch inventief hè?' Maar ze gaf wel toe dat ik gelijk had.

[Loraine]

Och jee. Niet zijn beste dag zullen we maar zeggen.

Nee, maar wel zijn laatste.

Ook hier een kat bij de dierenarts: 'Neemt u díe kat maar weer mee naar huis mevrouw, díe behandel ik niet.'
en een andere da: ( zelfde kat) Ik: 'deze kat is niet te pillen'. DA kijkt assistente aan met zo'n blik van 'Daar heb je weer zo'n eigenares die haar kat niet aan kan.'
Nou zij zou dat varkentje weleens eventjes wassen. Eind van het verhaal, nadat alle trucs uit de kast waren gehaald, 'Wat zijn ze toch inventief hè?' Maar ze gaf wel toe dat ik gelijk had.

Bij het loedertje uit mijn eerdere post was het devies gewoon langwerkende medicatie geven via een injectie en evt een week ofzo later terugkomen voor herhaling.
Die was niet te pillen etc en trapte ook niet in dat kneedspul waar je een pil in kunt verstoppen.