
Eerst een hele lange treinreis, wat Ronja ook wel onder leed vond vallen....

En daarna waren er allemaal windhonden, maar daar mocht ze niet mee spelen. Vond Ronja ook al stom.

Maar toen kon de wandeling naar de Spaanse ambassade eindelijk beginnen. De dames hebben braaf meegelopen. Zelfs Annie was klaar met mopperen tegen iedereen die aan haar kont wilde snuffelen..
Tijdens de wandeling sprak een vrouw me aan die Ronja herkende. Ze had geholpen bij het transport naar Nederland en ze wist me te vertellen dat een galguerro wel erg veel belangstelling toonde voor Ronja en de eigenaar van het asiel wel erg blij was dat ze last minute mee mocht naar Nederland. Nou ja, daar ben ik ook blij mee, moet er niet aan denken wat voor leven ze had gehad als het die kerel gelukt was haar in handen te krijgen.
Nou ja, na de mars gingen we naar het strand en dat was natuurlijk 1000x leuker ook al was het daar fokking druk












