Maar dat betekent niet dat Dalí minder leuk of intens geliefd is dan die andere twee
Dus hierbij zet ik hem even in het zonnetje. Eind april hadden we hem alweer 10 jaar. Hij is nu 11.

Zijn zwart wordt steeds minder zwart maar zijn prachtige ogen blijven mooi diep van kleur.


Koekje vangen

Hij oefent graag kleine trucjes en simpele opdrachten. Hij kan heel veel en leert graag maar het moet zonder druk en in kleine stapjes. Laat dat nou voor elke hond heel goed werken dus daar heb ik veel van geleerd voor Lucca en Taro. Zo vind ik hem trouwens op zijn schattigst: met zo'n pruillipje

Hij is dol op piepspeeltjes. Deze hamburger komen drie kleinere speeltjes uit (een ui, een komkommer en een tomaat). Dat vindt hij geweldig.

Mee naar de paarden. Daar mag hij los (aan een sleeplijn) en scharrelt hij lekker rond. Hij kijkt hier een beetje ptss omdat hij al weet dat ik als volgende stap de paarden van het gras ga drijven. Consternatie! Dan worden zijn herdergenen geactiveerd en denkt hij dat hij moet "helpen".

Ik vind het toch minder gezellig, zo'n muilkorffoto. Maar goed, zo ziet hij er wel vaak uit.

Met z'n relmattie. Die twee zijn altijd aan het racen en stoeien en op muizenjacht.
Dalí zit volledig onder de plak bij Lucca en Taro en ze toleren ook 0 van zijn angstagressie. En dat vindt hij volgens mij heel fijn en duidelijk. Het is echt een heerlijke roedel zo.



















