Ik loop met Taran zijn “anti-dikke pens rondje”. Hij sukkelt wat achter me aan en ik geniet ondertussen van de vogels en zoembeestjes in het verlaten bos.
Tot er achter me ineens een soort sirene afgaat van een krijsende vrouw die duidelijk leed aan het Roodkapje-syndroom.
Oké, Taran ziet er “wolverig” uit.
Maar ik liep op 5 meter afstand met een Duidelijk zichtbare riem in mijn hand en Taran had 0 belangstelling voor haar want hij zag een uiterst belangrijke stok.
Mijn uitleg dat hij een hond is heeft niet gebaat denk ik. Mevrouw fietste hard door.
Echtgenoot fietste er schaapachtig achteraan en maakte nog een half verontschuldigend gebaar.
Ben benieuwd of ik het nieuws haal
