Oudjes gedoe?

[Marc]

Ja Bas heeft precies hetzelfde en gilt er ook nog eens hartverscheurend bij. Maar ze komt bij en dan is er niets meer aan de hand en neemt ze meteen een snoepje aan. Wij negeren het als iets dat erbij hoort en ze slaapt alleen beneden. Ik vind het heel erg naar als ze het heeft maar doe er dus niets mee. Zelfde kwaal want ook Bas heeft vetmedin voor haar hartruis. Als ze eten krijgt wordt ze werkelijk extreem druk. En dan gebeurd het vaker. Ik heb het gefilmd maar wil het niet openbaar uploaden vanwege commentaar dat ze ingeslapen moet worden omdat het er vreselijk uitziet. Ze is verder super blij en heeft dit gemiddeld een a twee keer per week waar we bij zijn. Dus ik herken het volledig en heb precies hetzelfde aan de hand hier.

Ik denk dat Bas ook een jaar of 16 is of ouder. In elk geval niet jonger.

[Marc]

En ze verstijfd ook. Pootjes strekken en soms plast of poept ze een beetje. Dan gaat ze helemaal out . En meteen komt ze weer bij en dan aai ik haar wat ze ook onmiddellijk lekker en fijn lijkt te vinden. Snoepje erin en verder met de dag. Ik denk dat het een keer definitief mis gaat maar daar hebben we vrede mee omdat ze elke keer laat zien dat ze er zelf geen enkele weet van heeft. Poef en door. En ze eet echt meteen weer. Dus het ziet er eng uit maar zij zelf heeft gewoon een korte black out heb ik het idee.

Wij vinden het ook heel erg vervelend. Vooral omdat ze er super super hard bij gilt. Alsof ze enorm lijdt.

[Suzanne]

ik had precies hetzelfde met Jess, ook op die leeftijd
Bij elke opwinding viel ze flauw. eerst sporadisch, daarna steeds vaker
harttabletjes, cardisure, hielpen een poosje.
Maar ik weet die angst nog zo goed, dan liepen we naar buiten, trokken Saar en Jess een sprintje, liepen weer rustig, en ineens zag je Jess van links naar rechts wankelen, omvallen en dan wist ik zeker dat ze dood was. Als ik bij haar was kon ze vaak haar koppie nog/weer optillen. dan droeg ik haar naar huis, zette haar op de grond, niks meer aan de hand.
We hebben het ook gehad, toen dit nog zeldzaam was, dat ivo en ik van huis vertrokken naar een verjaardag. Ik keek op de webcam om te zien of Saar (was nog een pupje) lekker lag te slapen. en ik zag haar paniekerig in haar hoek zitten. en toen ik beter keek zag ik jess haar kont in het midden van de kamer nog net in beeld. daar lag ze nooit. Toen ik de beelden terug keek terwijl we terug naar huis raceten, was het heel naar. Jess had weer een "aanval" gehad, wankelen, omvallen, oorverdovend gegil, en toen was het stil. geen beweging. Saar in paniek. al die tijd dat we naar huis reden hield ik de camera in de gaten, geen beweging. we wisten zeker dat ze dood was. bij het open doen van de deur stond ze daar te kwispelen en blij te doen. als we de beelden niet hadden gehad, had ik het nooit geweten.
Het gegil kwam gelukkig niet vaak voor. Maar de flauwtes gebeurden steeds vaker/sneller. Eerder alleen bij grotere inspanning, later ook als ze blij was omdat ivo thuis kwam ofzo.
ze liet ook steeds vaker haar urine lopen, gewoon tijdens het eten bijvoorbeeld.

tussen ivo en mij leverde het wel wat gedoe op, ik had haar eerder willen laten gaan, en achteraf was hij het daar wel mee eens, maar hij kon het gewoon niet

[Omega]

Luna had het ook toen ze oud was, toen het begon is ze daarna ook redelijk snel ingeslapen.
Bij of na grote inspanning had ze het, ze was dan even niet bereikbaar en haar blik stond afwezig. Een keer kreeg ze het bij de trap oplopen waar ik haar al bij ondersteunde, niet handig met 25 kg hond die midden op de trap out gaat.
Toen ze een keer 's morgens opstond en ik haar ook de trap af moest helpen en haar slijmvliezen ineens zo'n beetje wit waren hebben we haar laten gaan. Bij haar weet ik het aan zuurstoftekort in de hersenen bij inspanning, ook omdat de slijmvliezen ineens zo wit waren. Kennelijk was er iets onderliggends waardoor de zuurstof in het bloed langzaam minder geworden was.

[Marc]

Bij Bas is het hartfalen want je voelt haar hart ratelen als ze het heeft. Dan slaat hij weer goed en ze is er weer. Ik weet niet hoe lang dat hier gaat maar ze lijdt er niet onder. We hopen dat ze in haar slaap een keer gewoon inslaapt als het haar tijd is. Inslapen doen we niet hierom. Puur omdat twee keer in de week omvallen vs de rest van de tijd happy niet haar moment is. Ze heeft dit al twee jaar en het gaat heeeeel langzaam vaker steeds. Eerst eens in de maand en nu 1 a 2 keer per week.

[Suzanne]

Ik heb toen een opname gemaakt van die keer dat ik het op de camera zag.
ik zou wel het geluid even uit of zacht zetten, want als ze eenmaal om is gevallen gaat het geluid door merg en been.
en waarom ze hier nu omviel weet ik niet, ze kon goed alleen zijn dus stress daarom was er niet, ook geen inspanning.

[Sanne]

Sally had dit ook. Tot er een aanval was waar ze niet meer uitkwam en overleed.

[Marc]

Sally had dit ook. Tot er een aanval was waar ze niet meer uitkwam en overleed.

Dat lijkt mij een hele mooie dood. Heb jij dat ook zo ervaren? En had jij ook het idee dat ze er niets van meekrijgen? Bas sluit gelukzalig haar ogen bij het aaien als ze bij komt en rent kwispelend de keuken in voor een snoepje nog geen 10 seconden nadat ze weer wakker is. Ik denk dat ze er binnenkort namelijk ook in blijft en wil dat zelf ook zo laten gebeuren....maar soms ben ik er onzeker over en denk ik moet ze niet ingeslapen worden? Mijn partner wil sowieso niet inslapen. Die is voorstander van een natuurlijke dood in dit geval omdat ook hij denkt dat ze er zelf niets van merkt en ze dus verder heel happy is. Al twee jaar met deze aanvallen.

[Ybbihs]

Shib heeft dit ook gehad, internist gaf aan dat het door zijn hartproblemen kwam.
Ik vond het vreselijk om te zien, maar hij wende eraan leek het wel. Toen hij 3 keer in 1 wandeling flauwviel heb ik de dierenarts een dag later laten komen om hem in te laten slapen

[Marc]

Shib heeft dit ook gehad, internist gaf aan dat het door zijn hartproblemen kwam.
Ik vond het vreselijk om te zien, maar hij wende eraan leek het wel. Toen hij 3 keer in 1 wandeling flauwviel heb ik de dierenarts een dag later laten komen om hem in te laten slapen

Wij willen liever niet inslapen omdat Bas doodsangst voor de dierenarts en spuitjes heeft. Ze blijft erin als ze ingeslapen moet worden en ze gaat zeker keihard krijsen en bijten. Dat speelt ook een rol. Plus ze is volledig happy tussen de aanvallen door. Dat zou betekenen dat we met een vrolijke hond door een drama moeten groter dan de aanvallen zelf. Dat zien we eigenlijk niet zitten.

[Marc]

Ja Bas heeft precies hetzelfde en gilt er ook nog eens hartverscheurend bij. Maar ze komt bij en dan is er niets meer aan de hand en neemt ze meteen een snoepje aan. Wij negeren het als iets dat erbij hoort en ze slaapt alleen beneden. Ik vind het heel erg naar als ze het heeft maar doe er dus niets mee. Zelfde kwaal want ook Bas heeft vetmedin voor haar hartruis. Als ze eten krijgt wordt ze werkelijk extreem druk. En dan gebeurd het vaker. Ik heb het gefilmd maar wil het niet openbaar uploaden vanwege commentaar dat ze ingeslapen moet worden omdat het er vreselijk uitziet. Ze is verder super blij en heeft dit gemiddeld een a twee keer per week waar we bij zijn. Dus ik herken het volledig en heb precies hetzelfde aan de hand hier.

Ik denk dat Bas ook een jaar of 16 is of ouder. In elk geval niet jonger.

Zou je mij het filmpje kunnen sturen?

Ik heb heb het nog niet op film, vaak te snel en kort.


Ik denk ook aan hartfalen , ook daan haar hartje klappert bij een aanval.

Het zijn erg korte momenten en daarna is ze helemaal happy, ik probeer er vooral voor haar te zijn en dat ik haar " vast" houd wanneer ze bij komt.

Daan hoest of kokhalst meestal voor een aanval, zodra ik dat merk en haar keeltje wrijf lijkt het een aanval te voorkomen.

Oh precies hetzelfde hier. Als Bas gaat hoesten en kokhalzen weten we al hoe laat het is. Maar dat is dus gelukkig lang niet elke dag. Natuurlijk wil ik het sturen. Stuur je mailadres maar in pb

[Suzanne]

Ik heb toen een opname gemaakt van die keer dat ik het op de camera zag.
ik zou wel het geluid even uit of zacht zetten, want als ze eenmaal om is gevallen gaat het geluid door merg en been.
en waarom ze hier nu omviel weet ik niet, ze kon goed alleen zijn dus stress daarom was er niet, ook geen inspanning.

Geluid maakt daan niet, die gaat gewoon in stilte out.

hier was het meestal ook in stilte. Het gebeurde wel eens dat we gewoon ons straatje heen en weer liepen, Saar voorop, ik keek achter me waar Jess bleef en die lag dan weer een meter of 20 knock out op de grond. geluidloos. Dan liep ik zo snel mogelijk naar haar toe, kon ze enkel haar hoofd bewegen, tilde ik haar op, nam haar mee naar huis, (gewoon in de straat dus) zette ik haar in een mandje en daar liep ze dan weer vrolijk uit

[Sanne]

Sally had dit ook. Tot er een aanval was waar ze niet meer uitkwam en overleed.

Dat lijkt mij een hele mooie dood. Heb jij dat ook zo ervaren? En had jij ook het idee dat ze er niets van meekrijgen? Bas sluit gelukzalig haar ogen bij het aaien als ze bij komt en rent kwispelend de keuken in voor een snoepje nog geen 10 seconden nadat ze weer wakker is. Ik denk dat ze er binnenkort namelijk ook in blijft en wil dat zelf ook zo laten gebeuren....maar soms ben ik er onzeker over en denk ik moet ze niet ingeslapen worden? Mijn partner wil sowieso niet inslapen. Die is voorstander van een natuurlijke dood in dit geval omdat ook hij denkt dat ze er zelf niets van merkt en ze dus verder heel happy is. Al twee jaar met deze aanvallen.

Eigenlijk niet, we vonden het verschrikkelijk. Ze trok helemaal krom en stijf tijdens zo’n aanval en die laatste was echt heel heftig. Vreselijk om je hondje zo te zien. Het was bij haar ook haar hart inderdaad trouwens.

[ellen en de birmanen]

mijn kaylee* had het ook. 13 jaar oud, bij minste of geringste inspanning ging ze out, kwam na een paar minuten bij en deed alsof er niks meer aan de hand was. volgens een cardioloog had ze een hartblok graad 3. dat houdt in dat het hart niet sneller meer kan pompen bij opwinding. daardoor krijgen ze te weinig zuurstof en vallen ze flauw. na een paar minuten komen ze weer bij.
wij hebben besloten om kaylee* in te laten slapen omdat de momenten van flauw vallen steeds vaker voorkwamen.

[Ybbihs]

Shib heeft dit ook gehad, internist gaf aan dat het door zijn hartproblemen kwam.
Ik vond het vreselijk om te zien, maar hij wende eraan leek het wel. Toen hij 3 keer in 1 wandeling flauwviel heb ik de dierenarts een dag later laten komen om hem in te laten slapen

Wij willen liever niet inslapen omdat Bas doodsangst voor de dierenarts en spuitjes heeft. Ze blijft erin als ze ingeslapen moet worden en ze gaat zeker keihard krijsen en bijten. Dat speelt ook een rol. Plus ze is volledig happy tussen de aanvallen door. Dat zou betekenen dat we met een vrolijke hond door een drama moeten groter dan de aanvallen zelf. Dat zien we eigenlijk niet zitten.

Shib sliep s nachts ook bijna niet meer door het hoesten vanwege het vocht achter zijn longen. Het was een optelsom en beter zou het niet meer worden, alleen maar slechter.

Bij een hond die zon angst heeft voor een dierenarts zou ik al gaan sederen dmv medicatie voordat de dierenarts in beeld komt. Al hoop ik voor jullie natuurlijk dat dat nog een tijdje laat wachten.

Als het met Lou zover is, laat ik haar bewust euthanaseren bij de dierenarts ipv thuis. Thuis is ze pislijp op bezoek. Bij de dierenarts stormt ze joekerend naar binnen voor koek

[Marc]

Jeetje.... wat hebben veel hier ook mee te maken ( gehad)

Inslapen is nog niet aan de orde, daarvoor heeft ze er niet genoeg last van, voor zover ik dat kan bepalen natuurlijk.
Ik heb er vooral " last" van, laat haar niet of nauwelijks meer alleen, slaap vaak beneden bij haar enz.

Daan maakt er gelukkig geen geluid bij.

Bas maakt dat geluid pas sinds een paar maanden. Dus kan nog komen. Inderdaad veel gevallen hier.

[Marc]

Sally had dit ook. Tot er een aanval was waar ze niet meer uitkwam en overleed.

Dat lijkt mij een hele mooie dood. Heb jij dat ook zo ervaren? En had jij ook het idee dat ze er niets van meekrijgen? Bas sluit gelukzalig haar ogen bij het aaien als ze bij komt en rent kwispelend de keuken in voor een snoepje nog geen 10 seconden nadat ze weer wakker is. Ik denk dat ze er binnenkort namelijk ook in blijft en wil dat zelf ook zo laten gebeuren....maar soms ben ik er onzeker over en denk ik moet ze niet ingeslapen worden? Mijn partner wil sowieso niet inslapen. Die is voorstander van een natuurlijke dood in dit geval omdat ook hij denkt dat ze er zelf niets van merkt en ze dus verder heel happy is. Al twee jaar met deze aanvallen.

Eigenlijk niet, we vonden het verschrikkelijk. Ze trok helemaal krom en stijf tijdens zo’n aanval en die laatste was echt heel heftig. Vreselijk om je hondje zo te zien. Het was bij haar ook haar hart inderdaad trouwens.

Bah. Ik zie het veel rooskleuriger voor me en hoop dat ze gewoon inslaapt als het zover is.

[Sanne]

Dat lijkt mij een hele mooie dood. Heb jij dat ook zo ervaren? En had jij ook het idee dat ze er niets van meekrijgen? Bas sluit gelukzalig haar ogen bij het aaien als ze bij komt en rent kwispelend de keuken in voor een snoepje nog geen 10 seconden nadat ze weer wakker is. Ik denk dat ze er binnenkort namelijk ook in blijft en wil dat zelf ook zo laten gebeuren....maar soms ben ik er onzeker over en denk ik moet ze niet ingeslapen worden? Mijn partner wil sowieso niet inslapen. Die is voorstander van een natuurlijke dood in dit geval omdat ook hij denkt dat ze er zelf niets van merkt en ze dus verder heel happy is. Al twee jaar met deze aanvallen.

Eigenlijk niet, we vonden het verschrikkelijk. Ze trok helemaal krom en stijf tijdens zo’n aanval en die laatste was echt heel heftig. Vreselijk om je hondje zo te zien. Het was bij haar ook haar hart inderdaad trouwens.

Bah. Ik zie het veel rooskleuriger voor me en hoop dat ze gewoon inslaapt als het zover is.

Dat hoop ik ook voor jullie. En ook voor mijn 2 mini’s. Maar meestal gebeurt dat niet helaas..

[Nanna]

Rozi is nu dertien en nog fris en fruitig. Maar als zij over twee jaar hartproblemen krijgt en krijsend flauw gaat vallen laat ik haar inslapen. Waarom? Omdat de neergaande spiraal dan is ingezet en ik vind dat ze dat niet door hoeft te maken, hoe ‘blij’ ze buiten die aanvallen ook nog is. Ze heeft dan een leeftijd bereikt die het gros van de honden niet bereikt en wat voegt een flauwvallende en krijsende rest nog toe.
Ze vindt de dierenarts ook niet echt leuk dus ik vraag van tevoren een tabletje waarvan ze versuft. Dat krijgt ze thuis. Daarna gaan we verdrietig voor de laatste rit, maar ik doe dat voor haar. Mooi leven gehad en weten wanneer het klaar is is mijn credo.
Geldt trouwens ook voor mezelf.

[Marc]

Rozi is nu dertien en nog fris en fruitig. Maar als zij over twee jaar hartproblemen krijgt en krijsend flauw gaat vallen laat ik haar inslapen. Waarom? Omdat de neergaande spiraal dan is ingezet en ik vind dat ze dat niet door hoeft te maken, hoe ‘blij’ ze buiten die aanvallen ook nog is. Ze heeft dan een leeftijd bereikt die het gros van de honden niet bereikt en wat voegt een flauwvallende en krijsende rest nog toe.
Ze vindt de dierenarts ook niet echt leuk dus ik vraag van tevoren een tabletje waarvan ze versuft. Dat krijgt ze thuis. Daarna gaan we verdrietig voor de laatste rit, maar ik doe dat voor haar. Mooi leven gehad en weten wanneer het klaar is is mijn credo.
Geldt trouwens ook voor mezelf.

Flauwvallende en krijsende rest valt natuurlijk reuze mee. Ze heeft 4 keer per maand nog geen 30 seconde een aanval. Verder is ze de hele dag happy. Je moet het niet al te dramatisch maken. Ik heb zelf hartritmestoornissen en hele fikse ook. Zo fiks dat ik meermaals in het ziekenhuis heb gelegen. Die aanvallen heb ik sinds mijn 12e bijna elke maand. Duren tussen 10 en 50 minuten en ik val dan ook bijna flauw. Als ik bang was zou ik ook gillen. Ik zie het een beetje zo. Ik kan er prima mee leven en Bas blijkbaar ook want ze is na 10 seconden na de aanval gewoon in staat kwispelend naar de keuken te rennen omdat ze weet dat ze na de aanvallen snoepje krijgt.

Dus ik vind dat je het te groot maakt. Ik weet vrijwel zeker dat ze gilt omdat dat gebeurd. Niet omdat het pijn doet of angst want Bas herstelt super langzaam en bij een aanval is ze zodra de kop omhoog komt onmiddellijk weer blij. Ze krijgt er dus niks van mee.

[Marc]

Rozi is nu dertien en nog fris en fruitig. Maar als zij over twee jaar hartproblemen krijgt en krijsend flauw gaat vallen laat ik haar inslapen. Waarom? Omdat de neergaande spiraal dan is ingezet en ik vind dat ze dat niet door hoeft te maken, hoe ‘blij’ ze buiten die aanvallen ook nog is. Ze heeft dan een leeftijd bereikt die het gros van de honden niet bereikt en wat voegt een flauwvallende en krijsende rest nog toe.
Ze vindt de dierenarts ook niet echt leuk dus ik vraag van tevoren een tabletje waarvan ze versuft. Dat krijgt ze thuis. Daarna gaan we verdrietig voor de laatste rit, maar ik doe dat voor haar. Mooi leven gehad en weten wanneer het klaar is is mijn credo.
Geldt trouwens ook voor mezelf.

Mijn Daan is bijna 15 (20 -02) buiten de aanvallen nu nog happy en fit, ze maakt ook geen geluid wanneer ze ' flauw valt" , dat scheelt wellicht. Het zijn korte momenten, het grootste gedeelte van de dag of week is ze een blij hondje.
Dus nee, inslapen kan ik nog niet. Ik zit er wel bovenop hoor. Zodra het voor haar lijden wordt is het klaar, voor nu zorg ik voor haar.

Bas heeft het al twee jaar en het kermen kan ook komen door de spanning in het lichaam of omdat ze schrikt. Ik weet zeker dat ze het onbewust doet want bij de dierenarts gilt ze bewust. Daar herstelt ze veeeeel langzamer van. Nu is ze meteen zodra het licht weer aangaat happy. Plus als wij hadden ingeslapen had ze dus twee jaar eerder dan nu al doodgemaakt moeten worden. Zo progressief is het nu ook weer niet. Na medicatie was het zelfs een half jaar verdwenen.

Ik zou het niet al te drastisch maken.

[Nanna]

Ja, misschien ook dat ik het zelf niet zou trekken hoor
En een hond van 15 in laten slapen zou ik ook niet als een groot kwaad zien. Ik herinner me een teckel uit mijn kenneltijd die had het ook. En is in een moment dat wij even weg waren finaal verscheurd door de anderen. Daar zou ik ook bang voor zijn.

[Marc]

Mijn Daan is bijna 15 (20 -02) buiten de aanvallen nu nog happy en fit, ze maakt ook geen geluid wanneer ze ' flauw valt" , dat scheelt wellicht. Het zijn korte momenten, het grootste gedeelte van de dag of week is ze een blij hondje.
Dus nee, inslapen kan ik nog niet. Ik zit er wel bovenop hoor. Zodra het voor haar lijden wordt is het klaar, voor nu zorg ik voor haar.

Bas heeft het al twee jaar en het kermen kan ook komen door de spanning in het lichaam of omdat ze schrikt. Ik weet zeker dat ze het onbewust doet want bij de dierenarts gilt ze bewust. Daar herstelt ze veeeeel langzamer van. Nu is ze meteen zodra het licht weer aangaat happy. Plus als wij hadden ingeslapen had ze dus twee jaar eerder dan nu al doodgemaakt moeten worden. Zo progressief is het nu ook weer niet. Na medicatie was het zelfs een half jaar verdwenen.

Ik zou het niet al te drastisch maken.

Ik bedoelde ook niet, dat als ze wel geluid zou maken ik haar zou laten gaan, maar dat het voor mij nu makkelijker is om aan te zien/ horen.

Ik denk wel redelijk zeker te weten dat het gillen niks met pijn te maken heeft. Wat je zegt, een soort uitlating/ reactie

Ik denk dat het door de verkramping komt. Of dat ze heel even schrikt omdat ze duizelig wordt en dan doorgilt onbewust. Als Bas gilt van angst is ze zeker nog een kwartier overstuur. En van pijn idem. Nu is het onmiddellijk weer in orde. Een seconde na het gillen is ze happy. Dat strookt niet met pijn of hele erge angst.

[Marc]

Ja, misschien ook dat ik het zelf niet zou trekken hoor
En een hond van 15 in laten slapen zou ik ook niet als een groot kwaad zien. Ik herinner me een teckel uit mijn kenneltijd die had het ook. En is in een moment dat wij even weg waren finaal verscheurd door de anderen. Daar zou ik ook bang voor zijn.

Dat snap ik. En wij weten dat Guus even snuffelt bezorgd en erbij staat maar haar nooit zal bijten. Hij is dan lief. Dit is de hele reden dat wij Yaxx dus husky-mechelaar van Carmen niet genomen hebben. Want die had het wel kunnen doen. En dat risico nemen we niet. Heel jammer want ik vind het nog steeds heel erg dat hij niet hier is. Gek hè? Heb die hele hond nooit gezien maar hij was het gewoon.

[Nanna]

Glenn was ook altijd heel lief voor Bakkie. Totdat Bakkie stervende was. En toen greep ie hem.
Wat dat aangaat zie ik honden niet als kleine mensjes met compassie voor elkaar maar doodgewoon voor wat ze feitelijk zijn: wolven. En ik neem het ze ook niet kwalijk.