Een beetje ouder en nog steeds heel erg knap en uiteraard de keizer van de wijk. Nu met zijn eigen “erf” en hij is zelfs gaan waken.

Nog mee geweest op wintersport en lekker van de sneeuw en de bergen genoten.

Van doodbrave pup naar onstuimige puber, naar actieve sporthond, naar actieve gezinshond en uiteindelijk zijn we nu beland bij de slome fase. Een uur wandelen betekent nu hooguit 3 km want er wordt gesloft en gesnuffeld.
Ik kan tegenwoordig zelfs even stoppen met hem nog los, omdat hij dan gewoon ergens even gaat liggen kijken. Hij is zo ontspannen geworden. Wat een heerlijke fase, zo’n oude hond. En tegelijk vind ik het doodeng.

Hopelijk mogen we nog vele jaren van deze geweldige hond genieten
Met zoon kaas-cupcakes gebakken:


























