Dankbaarheid dat kent een hond niet denk ik.
Wel genieten van wat ze krijgen
Roland is een tevreden hond die geniet van alles wat hij krijgt , of dat nu een wandeling is of een knabbeltje.
Luus die van een prima fokster kwam deed dat overigens ook.
Elsa echter trekt weleens voor iets lekkers haar neus op
Ik ben gewoon blij met ze voor mijzelf dat ze bij ons wonen en we ze gevonden hebben.
Bij Roland heeft dat best wat voeten in de aarde gehad en het was zeker ook een gok gezien we weinig van hem wisten.
En ja eigenlijk koos ik voor hem omdat hij er zo gebroken uit zag en dat mij enorm raakte.
Dat is wellicht niet de beste motivatie om voor een hond te kiezen maar ik ben wel blij dat ik het gedaan heb.
En dat komt uiteraard om hoe het uitgepakt heeft en wij aan het eind van de rit ontzettend met hem boffen gezien zijn heerlijke karakter.
De honden van voorbij, ze blijven in mijn leven
De honden van voorbij, ik blijf met ze verweven.
Verwarren we dankbaarheid niet gewoon met heel blij en tevreden? Want daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Niet op lange termijn maar wel op korte termijn. Die asielhonden hunkeren vaak naar aandacht. En als je ze dan meeneemt zijn ze meteen onafscheidelijk want dat stukje aandacht van iemand laten ze niet meer gaan. Mijn honden konden meteen loslopen. Die waren als pups. Nooit mij uit het oog verliezen. En dan zie ik mensen met pups van kleins af aan stuntelen met een hier komen en aandacht van je hond krijgen. Nou, dat heb ik echt nooit gehad met Bas en Guus. Guus liep de eerste dag al los. Die was niet bij ons weg te slaan. Dat is geen dankbaarheid maar wel een gat dat opgevuld wordt waar een hond die veel heeft meegemaakt en achter gelaten is wel echt behoefte aan heeft.
Nu is geen enkele buitenlandse hond hetzelfde en daarom ook absoluut niet over een kam te scheren. De ene had een super lieve baas en is door omstandigheden gedumpt. De andere kent dat helemaal niet en weer een andere had het ooit als pup of was een hond van aan jager. De ene is goed de andere slecht gesocialiseerd. De ene is lief de andere lastig. Het zijn gewoon honden. Deels zoals je ze hier ook uit een asiel kan plukken. Met of zonder puppycursus. Met of zonder verleden in huis. Wel of niet mishandeld. De buitenlandse hond is niks anders dan een asielhond van over de grens. Dus tja . Ga daar maar eens iets aan verbinden voor wat betreft gedrag en emoties.
Marc schreef: 30 mei 2025, 07:24
Verwarren we dankbaarheid niet gewoon met heel blij en tevreden? Want daar kan ik me wel iets bij voorstellen.
Ja dat is heel goed mogelijk. Roland is gewoon echt een blije hond en dat straalde hij uiteraard in het asiel niet uit , welke hond is wel gelukkig 24 uur per dag alleen in een betonnen hok, niet één toch immers.
Jimi was ook zo'n tevreden blij hondje.
Denk wel dat hij toch in het verleden een baas had gehad maar op een gegeven moment toch op straat belandde.
Elsa is een echt straathondje geweest maar toch zie je dat ze nu zeker geniet van een huiselijk leven.
Haar band met ons wordt steeds sterker , ze komt ons vrolijk 'sochtends begroeten in bed en ligt steeds vaker op schoot bij één van ons.
Ook buiten komt ze tijdens een wandeling steeds vaker kijken bij ons en checken waar wij zijn.
In Drenthe durfde ik haar niet los te laten ivm wild maar in gebieden maar waar ik weet wat te verwachten loopt ze prima los , ze vliegt zeker overal heen maar komt ook steeds weer kijken waar wij en Roland zijn.
De band tussen ons en haar en Roland wordt steeds hechter zien we en genieten we van.
De honden van voorbij, ze blijven in mijn leven
De honden van voorbij, ik blijf met ze verweven.
Mijn herplaatsers zijn er allemaal in eerste instantie gekomen omdat ze op mijn pad kwamen en hulp nodig hadden, niet omdat ik op dat moment op zoek was naar een hond erbij. In eerste instantie was dat dus vooral voor de hond, niet zozeer voor mezelf. Maar als het voor mijzelf niet net zo goed positief had uitgepakt, waren ze niet voor altijd gebleven.
Voor Amoz had ik al meteen toen ik hem voor het eerst ontmoette een zwak, maar geen idee hoe hij in mijn roedel en als huishond zou functioneren, en bij Amy was daar ook vooraf totaal niets over te zeggen, omdat zij zo ziek en half-wild was. Dus ze kwamen met het voorbehoud dat het opvang was, om te kijken of ze uiteindelijk ook goed bij mij en bij mijn andere honden pasten. Als ik gaandeweg had gemerkt dat ze ergens anders veel beter op hun plek zouden zijn, of dat het niet goed klikte met de andere honden en mijn katten, of dat ik niet de band met ze zou kunnen ontwikkelen die ik wel graag met mijn honden wil hebben, waren ze niet gebleven, dan waren ze naar iemand gegaan die ze dat wél allemaal had kunnen bieden.
Uiteindelijk wil ik dus wel dat de hond zich ook voor mijzelf en voor mijn andere honden kan ontwikkelen tot een hond die vooral een leuk en passend maatje is en waar ik echt blij mee ben, en niet voor altijd en eeuwig een 'project' blijft, dat is niet wat ik zoek in een hond. Die potentie moet er dus zijn, en dat hoeft een hond niet binnen een dag of een week waar te maken, daar wil ik best aan werken, energie in stoppen en het de tijd geven die het nodig heeft, maar ik wil niet dat het alsmaar moeizaam blijft omdat het eigenlijk geen goede match is, op welk gebied dan ook. Dat wil ik niet voor mezelf, niet voor de hond en niet voor mijn andere honden.
Op het moment dat die klik er wel blijkt te zijn en de hond zich ontwikkelt tot die hond die ik in potentie al dacht te zien, verschuift die oorspronkelijke motivatie van het voor de hond doen. Dan ben je zelf net zo blij met zo'n fantastische en passende hond in je leven. Ik hoef geen dankbaarheid van mijn honden en geloof ook niet dat een hond dat zo ziet, ik wil dat ze gelukkig zijn, zich veilig, geliefd en verzorgd voelen, zichzelf kunnen zijn en in harmonie met hun omgeving kunnen leven, net als ik dat wil voor mijn rashonden die van een fokker komen en als pup zijn gekomen. En dat wil ik ook voor mezelf, omdat ik blij word van honden die lekker in hun vel zitten, zich vrij voelen om helemaal zichzelf te zijn, vrolijk en uitbundig zijn en waarmee ik een hechte band heb.
En als ik ze dan zo gelukkig, tevreden en gezond zie, denk ik natuurlijk ook nog wel eens aan hoe anders het ze had kunnen vergaan en ben ik heel blij dat hun leven geen lijdensweg of eeuwig asielverblijf is geworden. En ik ben zelf net zo goed blij dat ik mijn leven met zulke fantastische, bijzondere en leuke honden kan delen, stuk voor stuk loten uit de loterij. Dat is dus een win-winsituatie en dat moet het voor mij uiteindelijk ook zijn; alleen de motivatie om het voor de hond te doen als je er zelf uiteindelijk geen plezier van hebt, zou voor mij niet genoeg zijn.
Onze lieve, kleine Snuffie, met groots karakter, vindt alles cool. Hij gaat graag mee op pad, marcheert als een generaal tussen de andere honden door en is beste vriendjes met Lars. Wat handig is, want Lars was nogal verlegen in het begin, maar Snuffie heeft hem wat van zijn zelfvertrouwen geschonken, waardoor Lars de wereld nu ook een heel stuk leuker en chiller vindt!
Top werk Snuf!
En wie wil zo'n toffe co-piloot nu niet in zijn leven?
Dus ben jij op zoek naar een tof, stoer maatje, klein van stuk? Dan is Snuffie your guy!
Bel of app ons op 06-27 40 12 53 om kennis met hem te komen maken
Oh ja, hij kan uitstekend met anders honden, katten, kinderen, etc. overweg!
Ik kom deze steeds tegen en ben op slag verliefd
Maar ik wil geen hond erbij
De jackrussel van mijn dochter is pas ingeslapen maar ze is nog niet aan een ander hondje toe
Maar dit is wel een match en ook nog vlakbij waar ze woont
Swifferke ter adoptie!
Swiffer is een terriër teefje van ongeveer 4 maand oud. Ze kwam bij ons terecht als zwerfdiertje en werd jammer genoeg niet opgehaald. Hier leerden we Swiffertje kennen als een super dametje. We kunnen haar omschrijven met volgende woorden: enorm aanhankelijk, knuffelaar, energiebommetje, hartendiefje en fervent snuffelaar. Swiffer is een pupje dat nog ALLES moet leren zoals zindelijkheid, niets kapot bijten, alleen thuis blijven, basisbevelen en dergelijke.
Nu mag Swiffertje op zoek naar een gouden mandje. Ze gaat op zoek naar mensen die bij voorkeur even hyperactief zijn als zijzelf! Ze kan getest worden met een eigen hond. Ze kan ook geplaatst worden bij kinderen die goed weten hoe ze met een hond moeten omgaan. Ze wordt ook enkel geplaatst bij mensen waar ze echt deel mag uitmaken van het gezin en waar ze binnen mag leven. Swiffer kijkt er echt naar uit om overal mee naartoe te gaan en deel van uit te maken! Wie kan Swiffer dat gouden mandje geven?
Swiffer moet VERPLICHT GESTERILISEERD worden eens oud genoeg!
Kennismakingen verlopen steeds op afspraak en na het invullen van onze vragenlijst via mail. Het heeft dus geen zin om zonder afspraak langs te komen alsook niet om telefonisch contact op te nemen.
Geen één foto waar je de hond een beetje fatsoenlijk kunt zien, alleen maar van bovenaf. Dat verwondert mij altijd; zukje slechter foto's van iets dat je aan de markt wil brengen.
Op die leeftijd al bang lijkt me niet iets dat er makkelijk weer uit gaat. En hoe kun je een pup die je net hebt alweer kwijt willen?
*Esther schreef: 07 jun 2025, 09:42
Ze is nog zo jong he.....haar baasje schrijft dat ze wel bij hem komt liggen. Aus x Doodle is wat betreft angst en niet voldoende steun niet erg handig. Ik heb haar broers en zusjes ook nog gevonden op MP. Ze woont zo'n pokken eind weg om even een kop koffie te gaan drinken....
Nee hoor is helemaal niet zo ver ga je lekker daarna naar de zee
Ze zit daar niet op haar plaats dus ze gaat toch niet meer uit je hoofd ,start de auto maar
ga je lekker daarna naar de zee