De hulphond

[Maart]

Ik ken eigenlijk enkel maar hulphonden die zelf ook een hoop zorgen hebben door gezondheidsproblemen tot in mijn ogen zelfs niet geschikt zijn voor hun job.
Ik vind er onnodig veel druk opgelegd worden tot in het belachelijke aan toe met mensen die ineens overal zen hulphond voor nodig hebben (en dan maar preuts wijzen naar Het Hesje).

Maar goed, als die mensen er mee geholpen zijn, prima.

[hakunamatata]

Om eerlijk te zijn ben ik nu vooral in shock dat Anniek Winters juist met die honden wil werken. Haar aanpak verpest al menig hond, krijgen die honden er nog meer ellende bij.

[Crutz]

Ik ken eigenlijk enkel maar hulphonden die zelf ook een hoop zorgen hebben door gezondheidsproblemen tot in mijn ogen zelfs niet geschikt zijn voor hun job.
Ik vind er onnodig veel druk opgelegd worden tot in het belachelijke aan toe met mensen die ineens overal zen hulphond voor nodig hebben (en dan maar preuts wijzen naar Het Hesje).

Maar goed, als die mensen er mee geholpen zijn, prima.

nou ja, ik ken er ook wel veel, maar dan vooral in de USA en die hulphonden daar (Mechels die ik dan ken) die hebben naast hun "werk" ook een heel rijk leven, Dock dive, barnhunt, pakwerk, speuren, alles

maar idd die ik in Nederland ken heb ik ook wel zo mijn twijfels over

[Nanna]

Hangt er van af. Alsof een hond van twee bazen die tien uur per dag weg zijn zo’n enig leven heeft.

[Tineke]

Ik ken eigenlijk enkel maar hulphonden die zelf ook een hoop zorgen hebben door gezondheidsproblemen tot in mijn ogen zelfs niet geschikt zijn voor hun job.
Ik vind er onnodig veel druk opgelegd worden tot in het belachelijke aan toe met mensen die ineens overal zen hulphond voor nodig hebben (en dan maar preuts wijzen naar Het Hesje).

Maar goed, als die mensen er mee geholpen zijn, prima.

Mijn idee .

[Elian]

Ik heb an sich niks tegen hulphonden. Je kunt je afvragen of het eerlijk is een dier een taak op te leggen waar die zelf geen keuze in heeft, hetzelfde met bijvoorbeeld politiepaarden, waakhonden, pakezels, of letterlijk iedere situatie waarin er iets van een dier gevraagd wordt ten behoeve van de mens. Zelf denk ik dat het niet zo extreem getrokken hoeft te worden, maar het is wel iets om bij stil te staan. Ik vind het zelf belangrijk dat er voor het juiste dier wordt gekozen, deze goed getraind en begeleid wordt om de taak uit te kunnen voeren, en dat als er tekenen zijn dat het dier de taak niet aankan deze wordt verlost van diens taak.

In de meeste gevallen heb je sowieso een stabiel dier nodig wat niet snel overstuur raakt en stressvolle situaties aankan. Er is een reden dat er fokprogramma's zijn voor geleidehonden en medische hulphonden, "echte" hulphonden. Hulphonden die er vooral zijn om steun te bieden bij emotionele/mentale problemen hebben zeker ook een belangrijke taak, maar hier zijn bij mijn weten niet echt serieuze fokprogramma's voor. Daarbij komt dat een opgeleide hulphond enorm duur is, zelf elders een hond halen en met of zonder hulp opleiden is meestal veel goedkoper.

Ellende is dat er dan dus zelf een hond gekozen wordt die misschien helemaal niet zo geschikt is voor de gevraagde taak. Vaak is de hond veel te gevoelig, wat voor een "Emotional Support Animal" goed lijkt maar als het dier zelf al niet stabiel is kan deze ook geen steun bieden - al helemaal niet in een stressvolle situatie. Combineer dat met een mogelijk niet al te goede opleiding en ja je krijgt honden die prima een poot kunnen geven en in huis je sokken aan komt geven maar buiten op straat uitvalt naar alles en iedereen.

Wat dat betreft zou het wel een uitkomst zijn als er goede hulp wordt geboden om zo'n situatie te verhelpen. Hoop alleen dat het wel serieuze hulp is en als blijkt dat de hond gewoon niet in staat is de gevraagde taken uit te voeren dat dit ook gezien wordt.

Oh, en dat de slecht getrainde hulphonden niet met een online besteld hesje overal mee naar binnen worden gesleept. Mensen die afhankelijk zijn van hun goed opgeleide hulphonden worden nog wel eens geweigerd door eigenaars van winkels en restaurants omdat ze teveel negatieve ervaringen hebben met de slecht/niet opgeleide honden. Officieel mag je geen hulphond weigeren, maar het gebeurd toch. Ook in Nederland.

[CatnDog]

Om eerlijk te zijn ben ik nu vooral in shock dat Anniek Winters juist met die honden wil werken. Haar aanpak verpest al menig hond, krijgen die honden er nog meer ellende bij.

Ze heeft haar methode van Cesar Millan gestolen en is onder haar eigen naam verder gegaan, wat haar geen windeieren heeft gelegd. Sinds wanneer heeft ze verstand van hulphonden? Ik zie hier ook een nieuw verdienmodel in voor Anniek Winters.

De hulphonden die ik zelf ben tegengekomen zijn geen uitvallende types. Juist rustig en gefocust op het baasje. Ze worden door Anniek winters anders afgeschilderd.

Ik vind hulphonden en hun baasjes een mooi voorbeeld van hoe twee soorten samen kunnen werken. Een soort symbiose. Ik denk dat beide partijen (mens en hond) daar heel veel voldoening in kunnen vinden. Een hond heeft een taak en een baasje die goed voor hem/haar zorgt. Het baasje kan dankzij de hond zelfstandig functioneren.
Maar er zit dus wel een 'industrie' achter. Het gaat niet altijd goed. Maar dat geldt ook voor huishonden. De lat ligt bij hulphonden alleen wel een stuk hoger.

[Irma]

Heb helemaal, altijd al zolang ik met honden te maken heb, niks met het fenomeen hulphond, heb al moeite met "gebruiks"- zg sporthonden (zodra er competitie is) in het algemeen. "Samen"werken? samen werken houdt in dat er door de hond gekozen wordt. Welnee, niks vrijwilligs aan. Hond doet wat hij moet doen, kan niet anders, en honden gaan daar erg ver in. ( dmv van fokken (selectie) op eigenschappen)

[Tineke]

Om eerlijk te zijn ben ik nu vooral in shock dat Anniek Winters juist met die honden wil werken. Haar aanpak verpest al menig hond, krijgen die honden er nog meer ellende bij.

Nou inderdaad, ook dat nog.

[Smoushond]

https://www.doggo.nl/artikelen/honden-e ... perkingen/

[jenn90]

Ik werk als zzp’er voor een organisatie die (voornamelijk) jongeren begeleidt in het opleiden van hun eigen psychosociale assistentiehond.

Wat ik zo prettig vind aan deze aanpak, is dat we werken vanuit de visie dat de hond geen ‘oplossing’ is, maar een maatje voor het leven. De hond ondersteunt, maar de persoon werkt ook zelf actief aan herstel en persoonlijke groei, met begeleiding van zowel een trainer als een coach.

Het welzijn van de hond staat net zoals de aanvrager centraal. Niet elke hond is geschikt voor dit werk en dat is ook precies de reden waarom we zorgvuldig kijken naar het karakter van de hond verder natuurlijk ook naar de draagkracht en leefsituatie van de aanvrager.

Een hulphond moet vooral ook hond kunnen zijn: los kunnen lopen, contact hebben met soortgenoten, rustmomenten ervaren dat hoort er allemaal bij.

Het uiteindelijke doel is bovendien dat het hesje op een dag misschien niet meer nodig is, omdat de aanvrager zelf weer verder kan zonder die ondersteuning.

Ik wil zeker niet ontkennen dat er situaties zijn waarin het welzijn van hulphonden (of honden in het algemeen) onder druk staat. Denk aan huishonden die lange dagen alleen zijn of blijven rondlopen met pijn.
En denk aan onze eigen honden ook zij ‘signaleren’ vaak hoe het ‘écht’ gaat met ons, dat zie ik dagelijks bij mijn eigen honden ook.

[Diana]

Ik denk niet dat ik principieel tegen het hebben van een taak voor honden ben, als een hond een zak sla uit een winkelschap voor een gehandicapte pakt en daarna een lieve beloning vind ik dat niet zo erg, maar is het de hele dag? Krijgen ze ook "vrij"?

Veel types/rassen zijn natuurlijk honderden jaren gefokt voor een taak. Daar vind ik dus ook niets mis mee, mits de hond zijn taak als hulphond graag uitvoert, zonder enige dwang, en het welzijn van de hond net zo centraal staat als dat van de baas. Dan vind ik het juist mooi om te zien, die samenwerking tussen mens en hond. Dan gaat het uiteraard wel om honden die er ook echt geschikt voor zijn en het met veel plezier doen, en daarnaast ook echt hond kunnen zijn, vrij krijgen op wandelingen, vies mogen worden, mogen sporten, etc.

Mila is zo'n hond die - afgezien van dat ze in mentaal opzicht totaal niet geschikt zou zijn als hulphond - de hele dag niets liever doet dan met mij bezig zijn en mij 'helpen'. Ze verzint van alles zelf, zoals takjes opruimen die vallen bij het snoeien, de was meenemen die ik laat vallen als ik de was in de machine doe, oud papier in de papierdoos leggen, alles wat op de grond valt aangeven; dat heb ik haar allemaal niet geleerd, maar is ze allemaal uit zichzelf gaan doen, omdat ze dat soort dingen nu eenmaal superleuk vindt
Mila is een hond die echt werk nodig heeft, die wordt labiel, druk en nerveus als ze alleen maar vrije tijd heeft. Geef haar taakjes en opdrachtjes, en ze is helemaal in haar nopjes en voldaan naderhand. Nou ja, nu ze 14,5 is niet meer hoor, maar toch wel tot ze een jaar of 12 was. Als een hond met zo veel plezier werkt en dat ook goed in de gaten wordt gehouden, hebben ze denk ik een rijker leven als ze ook daadwerkelijk mógen werken dan wanneer ze alleen maar een huishond zijn die dat ei nooit kwijt kan.

[CatnDog]

Heb helemaal, altijd al zolang ik met honden te maken heb, niks met het fenomeen hulphond, heb al moeite met "gebruiks"- zg sporthonden (zodra er competitie is) in het algemeen. "Samen"werken? samen werken houdt in dat er door de hond gekozen wordt. Welnee, niks vrijwilligs aan. Hond doet wat hij moet doen, kan niet anders, en honden gaan daar erg ver in. ( dmv van fokken (selectie) op eigenschappen)

Je hebt toch zat werkhonden(rassen)? Die doen niets liever dan werken. In hun geval is 'hond kunnen zijn', juist ook aan de slag gaan.

[Frootje]

"Samen"werken? samen werken houdt in dat er door de hond gekozen wordt. Welnee, niks vrijwilligs aan.

Mijn hond kiest de hele dag door zelf hoor. Ik weet hoe het eruitziet als ze ergens geen zin in heeft en als zij iets niet wil, gaat ze het ook écht niet doen. Moet je net een halve Schapendoes hebben.

Ik ga natuurlijk niet zeggen dat er geen hulphonden zijn die niet op de juiste plek zitten als hulphond. Of dat er geen honden zijn die het toch doen als ze het niet fijn vinden (ik zie veel hulphonden die toch wel een wat makkelijker en meegaander karakter hebben dan Aloy, dan is die valkuil vermoedelijk wat meer aanwezig). Het gebeurt helaas wel. Meestal wordt het wel gezien en opgelost als er bij een goede organisatie getraind wordt. Daar staat het welzijn van de hond echt op één. Maar dat is niet altijd het geval, want niet elke hulphondenschool is een goede. Er zit wat kaf tussen het koren, helaas. Gelukkig zijn de meeste hulphonden die ik ken toch echt gewoon heel blije honden die ontzettend goed verzorgd worden en veel vrije tijd en activiteiten aangeboden krijgen. Vergeet niet dat voor veel mensen hun hulphond echt hun beste maatje is, ik ken weinig mensen die niet het allerbeste willen voor hun hulphond. Los van het feit dat een gelukkige hulphond die goed in zijn vel zit, een stuk beter kan helpen dan een hond die niet blij is.



Maar ondanks bovenstaande vind ik dit zelf dus ook inderdaad, zoals sommigen wel van mij weten, altijd een ingewikkelde discussie (wel een interessante discussie trouwens ). Ondanks het feit dat ik zelf een hulphond heb, ben ik altijd wel erg kritisch geweest op hoe en wanneer hulphonden worden ingezet, vooral de psychosociale hulphonden. Wat ik altijd lastig vind is dat het vaak heel zwart-wit wordt. Je bent voor of tegen de hulphond. Ik kan natuurlijk niet tegen de hulphond zijn, Aloy helpt mij ontzettend en heeft me mijn leven teruggegeven. Ik heb gezien en gevoeld hoe ontzettend het een verschil kan maken, het zou een beetje hypocriet van mij zijn om te zeggen “ja, ik wil er zelf wel een, maar verder ben ik tegen”. Het stuit mij stiekem ook altijd wel tegen de borst als mensen zeggen dat hulphonden zielig zijn en dat generaliseren, want als ik naar Aloy kijk, is zij helemaal niet zielig. Ze is een hond met een baan die ze hartstikke leuk vindt en er wordt ontzettend veel rekening met haar gehouden. Mensen die zeggen “alle hulphonden zijn zielig” of die Aloys geconcentreerde blik aanzien voor “oh wat is die zielig”, kennen Aloy helemaal niet. Aloy staat dus bijvoorbeeld ook niet ‘altijd aan’ (dat is inderdaad een veelgehoorde en terechte! vraag) en rust veel/doet veel haar eigen ding. Ze mag spelen, loslopen, vies worden (en dat wordt ze ), ondeugend en eigenwijs zijn en is ook echt niet de perfecte robothond. Maar ze heeft wel een serieuze werkmodus, dat is Haar Taak en dat vindt ze oprecht leuk.

Maar ik heb ook de andere kant gezien en die misstanden bestaan natuurlijk wel degelijk. Ik heb het meeste verstand van de psychosociale hulphonden, dus over andere type hulphonden kan ik minder zeggen, maar ik vind dat er bij de psychosociale hulphonden nog steeds vaak teveel uitgegaan wordt van ‘de hond als laatste redmiddel’. Er wordt nog te vaak van uit gegaan dat iemand voor een hulphond uitbehandeld zou moeten zijn, geen kans meer op verbetering en eigenlijk op sterven na dood. Ik vind dat lastig, want soms komen er daardoor ook meer lasten op de schouders van de hond en er is een risico dat de grens tussen ‘wanneer moeten we ermee stoppen voor het welzijn van de hond’ en ‘oh, dit kan nog wel éven toch?’ onbewust steeds meer gaat verschuiven, ten koste van de hond dus. Overigens houdt een goede organisatie dat dus wel in de gaten, de organisatie waar @jenn90 voor werkt zou ik bijvoorbeeld veel vertrouwen in hebben. Ook bij onze organisatie was er gelukkig veel oog voor Aloys welzijn.

Verder sta ik dus ook niet achter het steeds meer verschuivende beeld in de hulphondenwereld dat hulphonden perfecte robots zouden moeten zijn. Volgens mij is dat uit Amerika overgewaaid, van die situaties waarin mensen over de zeik gaan en het ‘een fout maken’ noemen als ze hun hond even naar iets zien kijken of in de lucht zien snuffelen vanwege een geurtje. Het zijn honden, hou op. Ik verwacht dat Aloy maatschappelijk aanvaardbaar gedrag laat zien als ze werkt, daar hebben we hard op geoefend en als we dat niet samen voor elkaar konden krijgen zou ze niet gecertificeerd zijn. Maar als Aloy een hondje ziet en daar even naar wil kijken, dan mag dat. Als ze de broodjes ruikt en even in de lucht wil snuffelen, dan mag dat. Zolang ze er niet aankomt en ze uit de schappen trekt. Ik loop toch ook niet met oogkleppen op en al mijn zintuigen uitgeschakeld?

Ik ben dus zeker voor (psychosociale) hulphonden, maar niet in elke situatie. De hond móét op 1 kunnen staan en de verwachtingen moeten realistisch blijven. Als er twijfels zijn over of dat mogelijk is, kan de situatie nog zo schrijnend zijn, maar dan is een hulphond wat mij betreft (op dat moment nog) niet het juiste hulpmiddel.

[Frootje]

ja dat is het ook! Zijn zulke hulphonden dan de hele dag bezig met het kalmeren van de eigenaren of steunen of wat dan ook? Onze eerste Berner Lies was super super gevoelig, die pikte elke emotie op van mensen en bij conflict werd ze super onrustig en ongemakkelijk. Ze was natuurlijk geen hulphond, maar veel honden zijn daar wel alert op en/of gevoelig voor. Stel het is voor iemand met depressie of zoiets, of adhd, ik noem gewoon maar iets, ik hoor van een kennis met depressie dat haar hond dat overneemt.
Ik denk niet dat ik principieel tegen het hebben van een taak voor honden ben, als een hond een zak sla uit een winkelschap voor een gehandicapte pakt en daarna een lieve beloning vind ik dat niet zo erg, maar is het de hele dag? Krijgen ze ook "vrij"?

Het moet echt bij de hond passen. Je zou denken 'hoe gevoeliger, hoe beter' als het aankomt op psychosociale hulphonden, maar zodra de hond te gevoelig wordt en mee gaat lijden, zit je natuurlijk niet goed meer. In principe kun je beter een wat ongevoeligere hond hebben die veel kan leren, dan een ontzettend sensitieve hond die álles aanvoelt en dan mee gaat lijden. Froo is daar een voorbeeld van. Toen Aloy er nog niet was en het ging slecht met mij, ging het met Froo ook niet goed. Ze werd enorm gestrest en had daar echt last van. Zij was geen hulphond trouwens, maar had dat dus ook niet kunnen worden. Aloy is relaxter, het kan slecht met mij gaan en dat merkt ze meteen (ze is wél heel gevoelig en opmerkzaam) en zal dat ook aangeven bij mij, dat is iets wat ze van nature al deed en dat we alleen hebben moeten vormgeven. Maar ze kan dat ook heel makkelijk loslaten en vindt er verder weinig van. En als ze na een drukke dag moe is, neemt ze regelmatig gewoon even een pauze van me. Van mij krijgt ze alle ruimte om ook fysiek bij mij uit de buurt te zijn (er staat vaak een kamerdeur open zodat ze ergens in een andere kamer kan gaan liggen), mocht ze dat nodig hebben. Soms maakt ze daar gebruik van, al lukt het haar meestal ook prima om haar uit-knop te vinden als ze gewoon naast me op de bank ligt.

Ik ken zelf geen hulphonden die de hele dag met hun baas bezig moeten zijn. De hulphonden die ik ken krijgen veel vrije tijd. Maar er zijn natuurlijk wel gevallen waarin de balans zoek is, want net zoals bij alles, gaat het in de wereld van de hulphonden ook niet altijd goed.

[jenn90]

"Samen"werken? samen werken houdt in dat er door de hond gekozen wordt. Welnee, niks vrijwilligs aan.

Mijn hond kiest de hele dag door zelf hoor. Ik weet hoe het eruitziet als ze ergens geen zin in heeft en als zij iets niet wil, gaat ze het ook écht niet doen. Moet je net een halve Schapendoes hebben.

Ik ga natuurlijk niet zeggen dat er geen hulphonden zijn die niet op de juiste plek zitten als hulphond. Of dat er geen honden zijn die het toch doen als ze het niet fijn vinden (ik zie veel hulphonden die toch wel een wat makkelijker en meegaander karakter hebben dan Aloy, dan is die valkuil vermoedelijk wat meer aanwezig). Het gebeurt helaas wel. Meestal wordt het wel gezien en opgelost als er bij een goede organisatie getraind wordt. Daar staat het welzijn van de hond echt op één. Maar dat is niet altijd het geval, want niet elke hulphondenschool is een goede. Er zit wat kaf tussen het koren, helaas. Gelukkig zijn de meeste hulphonden die ik ken toch echt gewoon heel blije honden die ontzettend goed verzorgd worden en veel vrije tijd en activiteiten aangeboden krijgen. Vergeet niet dat voor veel mensen hun hulphond echt hun beste maatje is, ik ken weinig mensen die niet het allerbeste willen voor hun hulphond. Los van het feit dat een gelukkige hulphond die goed in zijn vel zit, een stuk beter kan helpen dan een hond die niet blij is.



Maar ondanks bovenstaande vind ik dit zelf dus ook inderdaad, zoals sommigen wel van mij weten, altijd een ingewikkelde discussie (wel een interessante discussie trouwens ). Ondanks het feit dat ik zelf een hulphond heb, ben ik altijd wel erg kritisch geweest op hoe en wanneer hulphonden worden ingezet, vooral de psychosociale hulphonden. Wat ik altijd lastig vind is dat het vaak heel zwart-wit wordt. Je bent voor of tegen de hulphond. Ik kan natuurlijk niet tegen de hulphond zijn, Aloy helpt mij ontzettend en heeft me mijn leven teruggegeven. Ik heb gezien en gevoeld hoe ontzettend het een verschil kan maken, het zou een beetje hypocriet van mij zijn om te zeggen “ja, ik wil er zelf wel een, maar verder ben ik tegen”. Het stuit mij stiekem ook altijd wel tegen de borst als mensen zeggen dat hulphonden zielig zijn en dat generaliseren, want als ik naar Aloy kijk, is zij helemaal niet zielig. Ze is een hond met een baan die ze hartstikke leuk vindt en er wordt ontzettend veel rekening met haar gehouden. Mensen die zeggen “alle hulphonden zijn zielig” of die Aloys geconcentreerde blik aanzien voor “oh wat is die zielig”, kennen Aloy helemaal niet. Aloy staat dus bijvoorbeeld ook niet ‘altijd aan’ (dat is inderdaad een veelgehoorde en terechte! vraag) en rust veel/doet veel haar eigen ding. Ze mag spelen, loslopen, vies worden (en dat wordt ze ), ondeugend en eigenwijs zijn en is ook echt niet de perfecte robothond. Maar ze heeft wel een serieuze werkmodus, dat is Haar Taak en dat vindt ze oprecht leuk.

Maar ik heb ook de andere kant gezien en die misstanden bestaan natuurlijk wel degelijk. Ik heb het meeste verstand van de psychosociale hulphonden, dus over andere type hulphonden kan ik minder zeggen, maar ik vind dat er bij de psychosociale hulphonden nog steeds vaak teveel uitgegaan wordt van ‘de hond als laatste redmiddel’. Er wordt nog te vaak van uit gegaan dat iemand voor een hulphond uitbehandeld zou moeten zijn, geen kans meer op verbetering en eigenlijk op sterven na dood. Ik vind dat lastig, want soms komen er daardoor ook meer lasten op de schouders van de hond en er is een risico dat de grens tussen ‘wanneer moeten we ermee stoppen voor het welzijn van de hond’ en ‘oh, dit kan nog wel éven toch?’ onbewust steeds meer gaat verschuiven, ten koste van de hond dus. Overigens houdt een goede organisatie dat dus wel in de gaten, de organisatie waar @jenn90 voor werkt zou ik bijvoorbeeld veel vertrouwen in hebben. Ook bij onze organisatie was er gelukkig veel oog voor Aloys welzijn.

Verder sta ik dus ook niet achter het steeds meer verschuivende beeld in de hulphondenwereld dat hulphonden perfecte robots zouden moeten zijn. Volgens mij is dat uit Amerika overgewaaid, van die situaties waarin mensen over de zeik gaan en het ‘een fout maken’ noemen als ze hun hond even naar iets zien kijken of in de lucht zien snuffelen vanwege een geurtje. Het zijn honden, hou op. Ik verwacht dat Aloy maatschappelijk aanvaardbaar gedrag laat zien als ze werkt, daar hebben we hard op geoefend en als we dat niet samen voor elkaar konden krijgen zou ze niet gecertificeerd zijn. Maar als Aloy een hondje ziet en daar even naar wil kijken, dan mag dat. Als ze de broodjes ruikt en even in de lucht wil snuffelen, dan mag dat. Zolang ze er niet aankomt en ze uit de schappen trekt. Ik loop toch ook niet met oogkleppen op en al mijn zintuigen uitgeschakeld?

Ik ben dus zeker voor (psychosociale) hulphonden, maar niet in elke situatie. De hond móét op 1 kunnen staan en de verwachtingen moeten realistisch blijven. Als er twijfels zijn over of dat mogelijk is, kan de situatie nog zo schrijnend zijn, maar dan is een hulphond wat mij betreft (op dat moment nog) niet het juiste hulpmiddel.

Mooi verwoord, en geheel eens :-)

[CatnDog]

Ik zat hier nog aan te denken. Ik kan me moeilijk voorstellen bij een Cesar Millan/Anniek Winters methode - waarbij een hond de hele dag door calm & submissive moet zijn - tot een goed functionerende hulphond zou leiden. Hulphonden moeten toch juist 'brutaal' zijn en zelf initiatief nemen? Tegen de baas in gaan. Dat gaat toch nooit werken als iedere vorm van het nemen van eigen initiatief afgekapt of ontmoedigd wordt?

[Hewi]

Ik heb een vriendin met zware eds. Die valt al uit elkaar als je naar dr kijkt. Zij traint al jaren haar eigen hulphonden. En behalve dat ze een deur open doen hebben ze vooral heel veel vrijheid aan haar gegeven. We wandelen rollen nog weleens samen en dan zijn ze ook gewoon helemaal vrij hoor. Ik vind het juist bij haar een hele mooie combinatie.

[Mo-yi]

Ik ben er gevoelsmatig ook wat dubbel in eigenlijk. Je hebt trouwens hulphonden en hulphonden. De een echt duidelijk getraind en met taken, en dan de mentale helpers zeg maar.
Toen ik met mn diagnose en later depressie zat werd er vaker gezegd, joh Mo is zo belangrijk voor je, samen trainen voor hulphond. hmm..en dan? ja nou kan ze mee winkels in enzo..ja maar dat kan ik zelf ook wel, liefst zo snel mogelijk weer weg ook maar toe maar. Nou ja, ik ken er een aantal die zelf genoeg aankunnen en toch hun hond hulphond willen hebben, labeltje erop kunnen ze overal mee, terwijl dat volgens mij wat overtrokken is in sommige gevallen die ik ken dan. Ik vind hulphonden wel echt geweldig werk doen, ik heb een korte tijd meegewerkt met een stichting die honden traint voor waarschuwingen voor epileptische aanvallen etc, en die mensen krijgen echt een stuk vrijheid terug. Voor het mentale gedeelte..Mo was in die zin ook mijn hulplijn, ze zorgde dat ik eruit ging en ze was een sociaal lijntje, maar ze was voornamelijk gewoon mn "huishond" . Ik vraag me soms weleens af waar de mentale hulphonden massaal vandaan komen en hoe of wat, want meer als lekker meegaan naar de winkel snap ik niet heel goed, even afgezien van serieuze plein angsten en dergelijke.

[EchoMira]

Ik vind het altijd een beetje ingewikkeld als mensen gaan doen alsof een huilphond ineens een ander soort dier is.

Bij een huishond weet iedereen wat er gezegd moet worden. "Kijk naar de ouderdieren, maak een groot maar geduldig werk van de opvoeding en verwacht er geen wonderen van."
Dat werkt bij een hulphond net zo.

Overigens vind ik een hond die je bewust hebt geleerd om je aan te sporen of om spullen te zoeken of je te alarmeren op symptomen iets totaal anders dan een hond die moet zorgen dat jij niet van de stoep af loopt.
Niet dat dat erg is maar het is wel iets anders.

[Smoushond]

Blindengeleidehond,signaalhond,ADL hond,psychiatrische hulphond,epilepsie-assistentiehond ,diabetes- hulphond en dan de gewone huishond die toch vaak ook een hulp is bij het naar buiten gaan en in beweging komen en zorgen voor een dagritme

[blondie]

In het revalidatiecentrum waar ik werk zie ik met regelmaat diverse hulphonden. De meeste daarvan zijn voor mijn gevoel met zorg getraind, én passend geplaatst.
Gaan ook tijdig met "pensioen", omdat daar op wordt toegezien toch vanuit denk ik de instituten die die honden hebben geplaatst.
1x heb ik mismatch gezien, en die hond is later ook herplaatst. De jonge vrouw had altijd een zacht golden teefje als hulphond gehad, en had nu of gekozen of toegewezen gekregen een enorme kruising Duitse Herder reu. Die alle hulptrucjes wel kende, maar toch te onstuimig was en zij iets te zacht was voor de hond, waardoor deze met haar aan de haal ging, maar ook de beschermingskant ging ontwikkelen waardoor de medische zorg lastig uit te voeren werd
Over het algemeen zie ik honden die met plezier de baas assisteren, en ook met regelmaat van hun tuig worden ontdaan om even los te kunnen zijn en even gewoon hond te kunnen zijn, al dan niet omdat ze door omgeving soms even worden meegenomen voor een loopje.

Laatste tijd zie en lees ik echter ook vaker dat mensen niet in aanmerking komen, of de wachtlijst te lang is voor hulphonden (meestal psychische hulphonden) en dat er dan een pup wordt aangeschaft, die die taak moet gaan vervullen. Maar zonder echt begeleiding van mensen die verstand hebben hoe e.e.a. aan te leren, of dat een jonge hond totaal niet geschikt is.

Dat bepaalde scholen zoals die van Anniek Winters in dat gat gaan springen is business.. maar bij haar en haar methodes heb ik eigenlijk mijn bedenkingen. Je kunt wel gaan drillen, en volledige gehoorzaamheid gaan eisen.. maar dan heb je nog geen "hulphond".

Hier in de buurt een meisje met nogal wat psychische issues. Ze had/heeft een hulphond, maar dat dier is een brok uitval gedrag en dat bazinnetje heeft echt de nodige issues, vrij negatief zullen we maar zeggen. Nu is er een jonge hond bij gekomen, van een ras wat niet echt bekend staat als uitvallerig, maar ook deze gaat tegen van alles en nog wat al tekeer en zij wordt alleen maar norser en bozer als ze de deur uit komt stappen.
Daar heb ik dan wel moeite mee, of het nu komt vanwege gebrek aan begeleiding voor hond en baas. Of dat hier eigenlijk beter geen hond geplaatst zou moeten worden, maar goed, je kunt mensen niet verbieden denk ik dan.. en misschien in huis gaat het wel heel goed , inmiddels begeleid wonen dus m.i. wel toezicht erop. Maar haar moeder zie ik soms ook hoofdschuddend in de deuropening staan als ze op visite is geweest.
Het lijkt me lastig in ieder geval, maar vaak hoop ik dat die mensen bij een trainer komen die met ze aan de slag gaan.

Paar jaar geleden kwam ik per toeval bij een meisje met een herder die haar moest ondersteunen, zij had een vorm van autisme. Ze bleef in de tuin staan met de hond, en ik stond te kwijlen (prachtige langhaar Duitse herder) maar ze durfden de hond niet bij vreemden te laten vanwege uitvallen. Gedrag waardoor ze eigenlijk beperkt werden in waar de hond tot steun had moeten zijn, want terrasjes en mee op vakantie ging niet en buiten voelde de hond haar paniek, die deze hond dan omzette in agressie richting datgene wat haar paniek veroorzaakte.
Op verzoek kwam ze toch binnen met de hond, wel gemuilkord en aan de lijn. Maar na een korte tijd kon muilkorf af, de hond vloog ons niet aan en zij en haar ouders hadden voor het eerst weer een ervaring dat het niet altijd mis ging.
Heb toen wat namen doorgegeven van mensen die evt. zouden kunnen helpen, geen idee of ze dat toen hebben opgevolgd, maar tijd geleden kwam mijn vriend ze per toeval tegen en ging het heel goed met ze, dus het kan ook anders al dan niet met wat juiste handvatten of goede begeleiding.

Ik zie het nut van hulphonden dus zeker wel in, maar krijg wel het idee dat de laatste tijd beetje wildgroei is, en dat iedere hond geschikt zou zijn, of dat je zelf aan de gang kunt om er een hulphond van te maken.

Of dat bepaalde instituten er nu een verdienmodel in gaan zien.

[Frootje]

Je hebt trouwens hulphonden en hulphonden. De een echt duidelijk getraind en met taken, en dan de mentale helpers zeg maar.

Maar die mentale helpers zijn ook opgeleid en kennen hun taken. Wat ik vaak zie is dat mensen denken dat psychosociale hulphonden verward worden met dat Amerikaanse 'Emotional Support Dog' idee, omdat mensen geen goed beeld krijgen van wat die honden doen. Als ik dan vraag of ze de PTSS hulphonden van het KNGF ook geen echte hulphonden vinden, vinden ze die ineens wel echt, omdat ze van het KNGF komen. Terwijl dat natuurlijk 'gewoon' psychosociale hulphonden zijn. Aloy heeft grotendeels dezelfde dingen geleerd.

Oké, sorry, ik heb weer een heel lange reactie. Maar je zegt dat je je wat afvraagt en dat je iets niet heel goed snapt en ik ratel graag over hulphonden. Dus ik wil wel uitleggen wat Aloy voor mij doet in zo'n situatie, mocht je dat interessant vinden. Want zij is zo'n mentale helper. Ik ben alleen wat langdradig. Ik probeer altijd mijn reacties in te korten tot 'kort en bondig', maar ik ben daar duidelijk niet toe in staat.

Ik vraag me soms weleens af waar de mentale hulphonden massaal vandaan komen en hoe of wat, want meer als lekker meegaan naar de winkel snap ik niet heel goed, even afgezien van serieuze plein angsten en dergelijke.

Ik denk dat dat stijgende aantal psychosociale hulphonden gewoon een gevolg is van hun bekendheid. Het gaat als het goed is wel om situaties waarbij de supermarkt geen kwestie is van 'dat kan ik zelf ook wel'. In mijn situatie was dat bijvoorbeeld eigenlijk niet mogelijk. Ik deed het wel, maar betaalde daar wel een heel grote prijs voor. De buitenwereld ziet dat niet, die prijs betaal ik niet altijd in het openbaar (soms wel), ik loop er vrij vaak tegenaan dat mensen die mij gewoon in de winkel met Aloy zien lopen vinden dat ik haar niet echt nodig heb en me dat ook willen vertellen.

Ik speel wel vals, want ik heb gemerkt dat Aloy voor veel mensen gevoelsmatig niet onder de psychosociale hulphonden valt, maar ze is het wel. Ik heb last van aanvallen waarbij delen van mijn lichaam uitvallen omdat mijn hersenen die delen dan niet meer aansturen. Dan kan ik bijvoorbeeld niet meer lopen (en val ik) of heb ik geen functioneel zicht meer. Aloy signaleert op tijd, zodat ik snel een veilige plek kan vinden om te gaan zitten en het af te wachten. Ze kan mij dan ook op mijn verzoek naar een veiligere plek brengen (ik moet dat wel aangeven, ze bedenkt het niet zelf , maar ze zoekt wel zelf de plek en ze kent intelligente ongehoorzaamheid en zal dus stoppen als de situatie niet veilig is ivm auto's, bij de stoeprand, etc.). Omdat die aanvallen worden getriggerd door zowel mentale als fysieke invloeden (zoals bukken) kan Aloy dingen aangeven, zoals producten in de onderste schappen, en dingen zoeken en brengen, zoals een waterflesje in de sportschool of een tasje met medicatie, zolang die in haar bereik liggen. Ze kan ook helpen met het uittrekken van kleding, de wasmachine uitruimen, etc.

Maar ook voor alleen mijn autisme kan ze veel, ze geeft het aan als de stress te hoog oploopt, daardoor kan ik op tijd verstandige beslissingen nemen, zoals even de rust opzoeken, en voorkom ik ellende. Op slechte dagen houdt ze me in contact (en voorkomen we ellende). Ze kan zitplekken zoeken, kassa's zoeken, uitgangen zoeken, een bekend persoon of voertuig zoeken. Op openbare locaties waar veel andere mensen zijn kan ze tussen mij en andere mensen gaan staan waardoor ik me veiliger voel, bij de tandarts kan ze diepe druk uitoefenen. En ik heb gezien hoe mensen daarop kunnen reageren hoor (ik heb ook wel getwijfeld of ik dit zo openbaar wilde delen, maar een onderdeel van mijn groeiproces is me iets minder mogen aantrekken van wat andere mensen van me vinden ). Verman je, doe het gewoon zonder die hond, stel je niet aan. Maar drie dagen vol aanvallen en twee weken totaal niet kunnen functioneren als nasleep van een simpele tandartscontrole vind ik zelf wel wat heftig, ik vind niet per se dat ik mezelf dat aan hoef te doen als het niet nodig is (heb ik heel lang wel gevonden trouwens).

Ik ben vast nog wel een aantal dingen vergeten, maar het gaat om het idee. Aloy is technisch gezien een mentale helper, maar zonder haar had ik nog steeds in dezelfde situatie gezeten, dankzij haar heb ik mijn leven weer kunnen opbouwen. Helaas kon een huishond dat voor mij niet, als dat zo was geweest had ik het geweten, want ik had Froo. Overigens vind ik wel dat huishonden van onschatbare waarde zijn, Froo heeft ontzettend veel voor mij gedaan en ook nu betekent ze nog gewoon heel veel, als ik me een keer verdrietig voel is zij nog steeds degene die als eerst bij me komt zitten. En zoals Mo-Yi in jouw situatie, elke hond is natuurlijk gewoon onbetaalbaar.

[Mo-yi]

Je hebt trouwens hulphonden en hulphonden. De een echt duidelijk getraind en met taken, en dan de mentale helpers zeg maar.

Maar die mentale helpers zijn ook opgeleid en kennen hun taken. Wat ik vaak zie is dat mensen denken dat psychosociale hulphonden verward worden met dat Amerikaanse 'Emotional Support Dog' idee, omdat mensen geen goed beeld krijgen van wat die honden doen. Als ik dan vraag of ze de PTSS hulphonden van het KNGF ook geen echte hulphonden vinden, vinden ze die ineens wel echt, omdat ze van het KNGF komen. Terwijl dat natuurlijk 'gewoon' psychosociale hulphonden zijn. Aloy heeft grotendeels dezelfde dingen geleerd.

Oké, sorry, ik heb weer een heel lange reactie. Maar je zegt dat je je wat afvraagt en dat je iets niet heel goed snapt en ik ratel graag over hulphonden. Dus ik wil wel uitleggen wat Aloy voor mij doet in zo'n situatie, mocht je dat interessant vinden. Want zij is zo'n mentale helper. Ik ben alleen wat langdradig. Ik probeer altijd mijn reacties in te korten tot 'kort en bondig', maar ik ben daar duidelijk niet toe in staat.

Ik vraag me soms weleens af waar de mentale hulphonden massaal vandaan komen en hoe of wat, want meer als lekker meegaan naar de winkel snap ik niet heel goed, even afgezien van serieuze plein angsten en dergelijke.

Ik denk dat dat stijgende aantal psychosociale hulphonden gewoon een gevolg is van hun bekendheid. Het gaat als het goed is wel om situaties waarbij de supermarkt geen kwestie is van 'dat kan ik zelf ook wel'. In mijn situatie was dat bijvoorbeeld eigenlijk niet mogelijk. Ik deed het wel, maar betaalde daar wel een heel grote prijs voor. De buitenwereld ziet dat niet, die prijs betaal ik niet altijd in het openbaar (soms wel), ik loop er vrij vaak tegenaan dat mensen die mij gewoon in de winkel met Aloy zien lopen vinden dat ik haar niet echt nodig heb en me dat ook willen vertellen.

Ik speel wel vals, want ik heb gemerkt dat Aloy voor veel mensen gevoelsmatig niet onder de psychosociale hulphonden valt, maar ze is het wel. Ik heb last van aanvallen waarbij delen van mijn lichaam uitvallen omdat mijn hersenen die delen dan niet meer aansturen. Dan kan ik bijvoorbeeld niet meer lopen (en val ik) of heb ik geen functioneel zicht meer. Aloy signaleert op tijd, zodat ik snel een veilige plek kan vinden om te gaan zitten en het af te wachten. Ze kan mij dan ook op mijn verzoek naar een veiligere plek brengen (ik moet dat wel aangeven, ze bedenkt het niet zelf , maar ze zoekt wel zelf de plek en ze kent intelligente ongehoorzaamheid en zal dus stoppen als de situatie niet veilig is ivm auto's, bij de stoeprand, etc.). Omdat die aanvallen worden getriggerd door zowel mentale als fysieke invloeden (zoals bukken) kan Aloy dingen aangeven, zoals producten in de onderste schappen, en dingen zoeken en brengen, zoals een waterflesje in de sportschool of een tasje met medicatie, zolang die in haar bereik liggen. Ze kan ook helpen met het uittrekken van kleding, de wasmachine uitruimen, etc.

Maar ook voor alleen mijn autisme kan ze veel, ze geeft het aan als de stress te hoog oploopt, daardoor kan ik op tijd verstandige beslissingen nemen, zoals even de rust opzoeken, en voorkom ik ellende. Op slechte dagen houdt ze me in contact (en voorkomen we ellende). Ze kan zitplekken zoeken, kassa's zoeken, uitgangen zoeken, een bekend persoon of voertuig zoeken. Op openbare locaties waar veel andere mensen zijn kan ze tussen mij en andere mensen gaan staan waardoor ik me veiliger voel, bij de tandarts kan ze diepe druk uitoefenen. En ik heb gezien hoe mensen daarop kunnen reageren hoor (ik heb ook wel getwijfeld of ik dit zo openbaar wilde delen, maar een onderdeel van mijn groeiproces is me iets minder mogen aantrekken van wat andere mensen van me vinden ). Verman je, doe het gewoon zonder die hond, stel je niet aan. Maar drie dagen vol aanvallen en twee weken totaal niet kunnen functioneren als nasleep van een simpele tandartscontrole vind ik zelf wel wat heftig, ik vind niet per se dat ik mezelf dat aan hoef te doen als het niet nodig is (heb ik heel lang wel gevonden trouwens).

Ik ben vast nog wel een aantal dingen vergeten, maar het gaat om het idee. Aloy is technisch gezien een mentale helper, maar zonder haar had ik nog steeds in dezelfde situatie gezeten, dankzij haar heb ik mijn leven weer kunnen opbouwen. Helaas kon een huishond dat voor mij niet, als dat zo was geweest had ik het geweten, want ik had Froo. Overigens vind ik wel dat huishonden van onschatbare waarde zijn, Froo heeft ontzettend veel voor mij gedaan en ook nu betekent ze nog gewoon heel veel, als ik me een keer verdrietig voel is zij nog steeds degene die als eerst bij me komt zitten. En zoals Mo-Yi in jouw situatie, elke hond is natuurlijk gewoon onbetaalbaar.

Juist mooi zo'n helder verhaal!
Begrijp me niet verkeerd ook, want ik heb zelf ook een tijd geholpen met assistentie honden, dat zijn geen hulphonden maar assisteren dan wel, al werden daar ook honden voor kinderen met autisme getraind voor assistentiehond, en ook aangevers voor rolstoel eigenaren, en signaalhonden voor ptss en ook diabetes.
Andere kant is dat ik ook een paar mensen ken die sowieso al veel in de hondenwereld zitten, zelf een diagnose hebben en hun eigen hond labelen als hulp hond, want zo kunnen ze lekker overal mee naartoe ( letterlijk hun interpretatie ).
En ik snap heel goed wat autisme ook met je doet, ik herken de stress momenten en paniek/ontploffing in je hoofd, alles laten vallen en naar huis vluchten. Ik heb zelf niet de fysieke uitvallen.
Ik zit nu in een situatie waar ik zeeen van tijd heb, en herken dat dagen moeten bijkomen-opladen of juist mn rust weer vinden, maar ik heb het geluk dat ik die tijd ook wel heb, dus eigenlijk bouw ik het zo wat in, dat is wel een luxe.( boodschap of andere winkel is ook alleen wanneer die winkel opengaat, dat er zo goed als niemand is, nog geen radio aanstaat, snel mn dingen pakken, afrekenen en weg en snel naar huis.
Voor mij was Mo super waardevol, en ze was echt een sociaal lijntje. Doordat zij graag contact maakte met mensen en er snel gepraat werd tegen haar, zo kreeg ik contacten met buurtjes. Van al die contacten is er maar 1 over eigenlijk, want de rest vind t allemaal zo erg voor me dat het voor hun ongemakkelijk wordt en ze me vermijden..nou ja, omgekeerde wereld ook

[EchoMira]

Van al die contacten is er maar 1 over eigenlijk, want de rest vind t allemaal zo erg voor me dat het voor hun ongemakkelijk wordt en ze me vermijden..nou ja, omgekeerde wereld ook

Weet je zeker dat je dat niet inkleurt? Ik vind het namelijk helemaal niet erg om te luisteren naar iemand die verdrietig is maar soms is het ook "ik laat het maar even anders moet ze weer alles omhoog halen en dat lijkt me voor haarzelf niet fijn".

Komt er nog steeds op neer dat er even wat minder of zelfs amper gepraat wordt maar het is geen "god, heb je haar weer met haar smartlap".