Het is moeilijk onder woorden te brengen hoeveel jij me hebt gebracht. Hoeveel we elkaar hebben gebracht. Hoe we samen hebben geleerd elkaar te begrijpen. Hoe uiteindelijk 1 blik van jou voldoende was om precies te weten wat je wou zeggen of vragen.
Hoe je me hebt geleerd dat niks vanzelfsprekend was. Hoe jij ervoor hebt gezorgd dat ik wist dat ik ook echt met honden wilde gaan werken. Hoe jij mijn passie voor beweging, voor bewustzijn en voor zelfvertrouwen hebt aangewakkerd. En hoe fijn is dat? Want daardoor ben je nooit echt weg, sterker nog je gaat in zoveel honden doorleven. Niet alleen in Snuck of welke hond dan ook nog komen gaat, maar ook in alle honden die ik nog kan helpen.
Jij hebt me geleerd hoe ik begrip moest hebben. En geduld. Oh jongens, zoveel geduld.
Lief lief Loutje, je bent in mijn ziel gekropen. Ook in mijn hart, maar vooral in mijn ziel.
Hoeveel we samen hebben ondernomen. We zijn in 10 landen geweest. We hebben talloze klim en klauter wandelingen gemaakt dwars door Europa. We hebben gesnuffeld. We hebben gehoopert, gemantraild en ja zelfs obedience vond je leuk. Als het maar samen was (en eerlijk is eerlijk eten, heel veel eten).
Je hebt me zoveel geleerd over gedrag, over voeding, over bewegen, over sport, over samenwerken, over mogen zijn, over acceptatie. Het is eigenlijk gewoon belachelijk wat je me allemaal hebt geleerd.
Ik ben zo dankbaar dat je zoveel uit je leven hebt kunnen halen. Dat we ruim 2,5 jaar reservetijd hebben gekregen. Dat je meer dan 9 levens hebt gegeven met al je acties; van rattengif, tot springen van een 2 meter hoge muur tot over een 30 meter diep ravijn springen omdat je vond dat ik niet snel genoeg ging.
Lief Loutje, dankjewel. Dankjewel voor alles.
SUB FINEM
En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten
de liefste te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen-en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.
Heel veel sterkte, wat een verrijking voor je leven is ze geweest & zal ze blijven!
