Van de zomer voelde ik een bobbeltje in de wang.
Dit bleek kwaadaardig te zijn, maar volledig weggehaald.
5 maanden later zat er weer een bobbeltje.
Tijdens het onder narcose brengen ging Ollie in een shock.
Gelukkig kwam hij uiteindelijk weer bij.
Hartonderzoek bij de cardioloog was goed, dus is het bobbeltje een week later alsnog diep verwijderd. Deze operatie ging gelukkig goed.
2 weken later voelde ik in de hals een bobbel thv de lymfeklier. Ook op de operatieplek groeide weer wat.
We besloten om hem niet nog weer te laten opereren.
Hoe moeilijk die beslissing ook was.
Bizar hoe snel de tumoren groeiden en ging woekeren.
Hij was vrolijk, at goed, ging graag mee uit maar was wel sneller moe.
Hij sliep veel en diep. En zijn oogprobleem (KCS) , werd erger.
Hij was zo braaf en geduldig tijdens het druppelen en zalven meerdere keren per dag!
We wilden voorkomen dat hij pijn zou tonen of de tumoren in de weg zouden gaan zitten.
Het is zó moeilijk te bepalen wanneer.
De laatste week hebben we een afscheidstournee gedaan.
Een paar speursessies in de duinen, strandwandeling, fijne logeerpartij bij zoon, een extra massage door zijn grote vriendin..
En heel veel lekkere dingen in zn favoriete snuffelkleed en gooi - en smijtbal.
Op het laatste moment nog een leuk spelletje in de kamer.
Hij is maandagavond thuis in ons midden ingeslapen.
Dezelfde maand als dat we hem 11 jaar geleden als jolige pup in ons leven kregen.
Nooit een saai moment met Ollie.
Dol op vakanties in verschillende landen, in alle seizoenen.
Onze vakantie naar Italië volgende maand wordt nu zonder hem.
Het is stil..
