Na twee maanden suffe schijndrachtperiode was ze eindelijk weer 'ontwaakt' uit het progesteronbad en had ze er helemaal zin in om weer eens een trainingsuurtje 'Gehoorzaamheid recreanten' mee te doen op de hondenschool. Ze had door haar enthousiasme echt een inventief dagje, gaf oa. bij het 'los volgen' een eigen invulling aan toestellen die er helemaal niet bijhoorden en vond zichzelf duidelijk heel grappig/knap
Zo ook bij de oefening 'terug plaatsje' : de bedoeling is dat je ze eerst aflegt bij/op hun riem, dan het riedeltje 'oproepen, naast' en dan weer terugsturen naar hun plekje waar de riem ligt. Om het helemaal juist te hebben moeten ze binnen de halve meter van de riem liggen, die marge krijgen ze dus sowieso, maar bij het aanleren ga je natuurlijk uit van 'de ideale uitvoering' en dat is óp de riem (maakt mij verder geen bal uit, heb min 5 miljoen procent wedstrijdambities maar goed, als je iets doet wil je het toch bij benadering goed doen).
Karma vliegt dus terug richting riem maar gaat niet erop maar ervóór liggen, en ik kon daardoor niet goed zien of het nog wel een beetje klopte en zei 'neenee, Karma, helemáál plaatsje!'.
En wat deed mevrouw? Terwijl ze bleef liggen wrikkelde ze wat zodat ze richting riem gedraaid lag, en gaf met een jolig gezicht (moet ze sowieso weinig moeite voor doen) met uitgestrekte poot een mép op de riem : 'oké, poot ligt op de riem, nu tevreden, vrouwtje
Ik kan me vaak harder verbazen over dit soort kleine details die van enorm inzicht getuigen dan van pakweg een hond die 100 op 100 scoort op een wedstrijd.



















