Tosca heeft soms een speelsnep naar mijn gezicht. Niet zozeer met haar tanden, maar alsof ze een hap van mijn adem wil nemen. Je hoort ook een zuchtje naar binnen.
Ik sta het niet toe, dwz. ik stop met spelen of kroelen als ze het doet, maar ik snap bij haar waar het vandaan komt. Ze is echt een bekspeler en is het wat EchoMira ook zegt, niet uit ergernis, maar uit vrolijke opwinding. Geen spanning, maar gewoon spelen zoals ze bij Charlie ook doet; die hapt ze in zijn snuit en oren, dus bij mij wil ze dat ook doen. De eerste keer dat ze dat deed, schrok ik, ik snapte er niks van, want het was toch leuk en gezellig? Maar goed, ze deed het dus juist omdat het leuk en gezellig was.
Ze doet het nu niet meer zo vaak, omdat ze weet dat ik er niet van hou, maar een heel enkele keer als we op haar 'tatami' liggen, kan ze het niet laten.
(We hebben een oud vloerkleedje dat ze onder de bank vandaan trekt als ze vindt dat het tijd is voor een robbertje hondenjudo, echt heel grappig.
Ik heb weleens gelezen dat de bijtgrens vervaagt als je je hond in bijvoorbeeld je handen laat bijten, maar als we stoeien, kan ik mijn hond in Tosca's bek leggen zonder dat ze dan kracht op haar kaken zet. In het begin was ik er heel voorzichtig mee, maar omdat ik haar nu vertrouw, sta ik wel meer toe. Ik heb namelijk ook weleens gelezen (god, ik lees te veel
Charlie is meer een karatehondje, altijd met die pootjes in de weer. Je snapt het niet, want die zijn superkort, wat dus heel koddig is als hij er mee gaat staan zwaaien.
Hoe zijn jullie hierin? Mag je hond met zijn bek spelen, in je handen 'bijten'? Heb je regels die bij het stoeien niet gelden, maar verder wel?


























