GOLPP

[Flamme]

Oftewel: Geriatric Onset Laryngeal Paralysis Polyneuropathy.

Ik had er nooit van gehoord, maar Kian wordt er van “verdacht”.
Omdat jullie er misschien wat aan hebben deel ik zijn verhaal hier.

Het is een ouderdomsaandoening waarbij niet alleen de zenuwen naar de stembanden achteruitgaan, maar ook langzaam de zenuwen naar de achterpoten en de slokdarm.
Op dit moment vallen vooral zijn stembanden op. Hij kan alleen nog maar hees blaffen, tot bijna zonder geluid blaffen. Alleen bij Heeeel grote opeinding komt er soms een normaal geluid uit.
Kian hoest al lang (als in enkele jaren) soms. Hij slijmt daarbij behoorlijk. Afgelopen zomer heeft hij last gehad van de temperaturen. Na een wandeling rochelt en hijgt hij flink met bijbehorende slijmdraden. Hij heeft daarnaast behoorlijk spierzwakte in de achterhand dus een wandeling langer dan 2,5 km zit er niet meer in (naast het uitlaten).
Het hoesten is hij al vaak op gecontroleerd. Longen en hart zijn prima in orde. Hij heeft enkele maanden geleden narcose gehad om een fistel in de mond en 4 kiezen eruit te halen. Dat doorstond hij glansrijk.

Hij is verder een eeuwig optimistische blije enthousiaste oude man. Ligt op de rug te spelen, wandelt enthousiast mee, rent (als het niet warmer is dan 22 graden) zijn rondjes en eet en drinkt als een bootwerker.

Er is een mogelijkheid om een operatie aan de stembanden te laten doen. Dat zou ervoor zorgen dat hij tijdens rennen en wandelingen niet meer gaat rochelen en dat dus langer volhoudt. Dit geeft per direct verlichting tijdens het rennen en bij “opwinding”, oftewel de momenten waarop hij nu rochelt. Echter het risico op een ernstige (verslikkings) longontsteking (doordat 1 stemband naar de zijkant wordt vastgezet) neemt met 20% toe.
Het is een progressieve aandoening overigens.
De overweging is dus wel of niet opereren.

Gezien Kians geschiedenis met de vorige operatie zou dat ws prima kunnen.
Komende week gaan we weer naar de DA om de verdere opties door te spreken.
Opereren kiezen we naar alle waarschijnlijkheid niet voor.
Kian is ruim 12. Zijn spierzwakte zal met opereren niet veranderen. Hij verslikt zich letterlijk nooit. Hij is een hartstikke blije hond.
We zien dus het meeste in het inzetten op zoveel mogelijk ondersteunen zolang het leuk blijft voor hem. Daar zijn nog wel wat medicamenteuze mogelijkheden in.
In ieder geval pijnstillers en mogelijk gabapentine.
Sowieso gaan we voor hem een fijne periode in van koel weer. En wordt het weer zomer, dan is hij ook 13 jaar.
Leuk voor hem staat voorop. We gaan het zien.

[Kells]

Wat ik mij afvraag; is het niet late onset MO? (Megaesophagus) Het komt vaker voor bij setters. Mijn eerste Ier leed daar ook aan (naast haar epilepsie) en ik herken de symptomen. Wellicht is het een idee om een foto te laten maken van zijn slokdarm.

[Flamme]

Daar is wel kort over gesproken maar dan mogelijk in combinatie met de stembandparese.

Toch lijkt het daar niet op omdat de ergste symptomen zich echt op specifieke momenten bij toenemende drukte/opwinding voordoen.
Hij hoest en verslikt zich nooit overigens. (Tot nu toe).

Maar ik ga het zeker nog eens meenemen komende week.