Een Hondenleven

Voordat Aloy kwam, ging Froo vaak met me mee. Dat vond ze erg leuk maar omdat haar emmertje snel vol zit, bezorgde het haar ook wel spanning, daarom ben ik daar een tijd geleden al mee gestopt en nam ik haar alleen nog maar mee op rustige wandelingen en dergelijke, de voordelen van het leuk vinden wogen niet op tegen de nadelen van het feit dat haar emmer na een halfuur begon over te lopen. Het leek altijd wel alsof ze positieve spanning ook gewoon vasthield alsof het negatieve spanning was.

Maar sinds Aloys komst is Froo echt een ander hondje geworden. Ze is opgewekter en onbezorgder en haar emmer is ineens drie keer zo groot. En nu Aloy een tijdje alleen thuis kan blijven, besloot ik dat eens te vieren door haar toch weer mee te nemen op een van haar favoriete uitjes: naar een terrasje. En genoten heeft ze. Ze zat heerlijk aan tafel, is flink verwend en op de wandeling terug naar de auto liep ze met lachoogjes en een kwispelstaart opgetogen mee terug. Geen overprikkeling te bekennen. Dit mogen we nog wel een keer doen van haar.

Froo is een hondje dat enorm op mij was afgestemd, ze was ook altijd met mij bezig en omdat ik vaak ziek was, leek ze daar ook heel vaak mee bezig te zijn op een bepaalde manier. Als ik me niet fijn voelde, dan zij ook niet, en dat hield ze ook echt vast. Ik zag dat vorige week nog even terug toen ik met hele zware migraine op bed lag, ze is twee dagen weer de ‘oude bezorgde Froo’ geweest. Vermoedelijk leefde ze daardoor altijd met een soort spanning en alle andere dingen die ze deed gooiden daar nog prikkels bovenop, geen wonder dat ze een redelijk kleine emmer had. Maar sinds Aloys komst is ze wel veel meer met zichzelf bezig en veel minder met mij, op een heel goede manier. Je ziet haar echt met de dag opbloeien en ik word er zo vrolijk van.







Echt geen kans dat ze een aantal maanden geleden buiten was gaan liggen om op haar buikje gekriebeld te worden. Ze was altijd zo op haar hoede en altijd klaar om overeind te springen. Dit is echt zo ongeveer een wonder.



Aloy heeft een eigen topic waarin ik het gevoel heb dat ik altijd loop op te scheppen over hoe goed ze het doet. Maar Froo heeft dat niet en ik wilde toch een keer delen hoe ontzettend knap ze is en hoe goed ze het doet nu. Ik ben zo trots op haar en zo blij dat ze zoveel opgewekter en zorgelozer is. Ze is wel gratis gelijk ook een stukje meer eigengereid geworden, maar dat neem ik er graag bij, want ze is nu gewoon zo heerlijk zichzelf. Er waren mensen in Aloys topic die vanaf het begin gezegd hebben dat Froo Aloy vast hartstikke leuk ging vinden, ondanks mijn zorgen. Jullie hadden helemaal gelijk, and then some. Dus ik wilde even deze foto’s van een vrolijke Froo delen.

Zinodo schreef: 08 jul 2022, 22:58 Dit hele topic is zo feel good maar het wordt ook maar steeds beter fantastisch!

Ja, het is zo geweldig om die verandering in haar te zien! En het is echt niet dat ze eerder ongelukkig was, dat klinkt misschien een beetje zo maar ik heb in het verleden genoeg leuke foto’s kunnen plaatsen waarop ze ook heel blij was, gelukkig! Maar ik heb wel altijd gezegd dat ik het idee had dat het beter kon voor haar. En dat is nu aan het gebeuren.

Heerlijk, zo fijn dat het voor Froo zo positief heeft uitgepakt! Wat kunnen honden die je door en door kent je dan soms toch nog verrassen hè?

Het hele fenomeen van twee honden doet ze goed. Dat beseffen mensen echt te weinig. Heel veel problemen die je hebt als je een enkele hond hebt verdwijnen als sneeuw voor de zon bij een tweede hond. Honden snappen elkaar het beste en met name angst is heel erg gemakkelijk bij te sturen met een tweede angstloze hond. Tom was een totaal wild hondje. Happen bij aaien, kende niks en moest niks van mensen weten. Na twee dagen zat hij op de bank, sprong zelf de auto in en deed gewoon alles na wat Bas deed. Zonder Bas zou het maanden en maanden intensief trainen zijn geweest aan een angsthond. Met Bas was Tom na een paar dagen totaal omgedraaid.

Een tweede hond kan alles veranderen en meestal positief.

Marc schreef: 09 jul 2022, 09:12 Het hele fenomeen van twee honden doet ze goed. Dat beseffen mensen echt te weinig. Heel veel problemen die je hebt als je een enkele hond hebt verdwijnen als sneeuw voor de zon bij een tweede hond.

Wilde ik ook zeggen. Honden zijn gewoon niet gemaakt om alleen te leven, en de meeste mensen denken dat dat 'alleen' er niet is omdat zij die plaats innemen, wel, dat doen ze niet.

Frootje schreef: 08 jul 2022, 22:47 and then some.

Dat had ik zelfs niet kunnen bedenken .

Marc schreef: 09 jul 2022, 09:12 Het hele fenomeen van twee honden doet ze goed. Dat beseffen mensen echt te weinig. Heel veel problemen die je hebt als je een enkele hond hebt verdwijnen als sneeuw voor de zon bij een tweede hond. Honden snappen elkaar het beste en met name angst is heel erg gemakkelijk bij te sturen met een tweede angstloze hond. Tom was een totaal wild hondje. Happen bij aaien, kende niks en moest niks van mensen weten. Na twee dagen zat hij op de bank, sprong zelf de auto in en deed gewoon alles na wat Bas deed. Zonder Bas zou het maanden en maanden intensief trainen zijn geweest aan een angsthond. Met Bas was Tom na een paar dagen totaal omgedraaid.

Een tweede hond kan alles veranderen en meestal positief.

Hier ben ik het deels wel mee eens, maar ik vind het echt een veel te simplistische voorstelling van zaken.

Ik weet zeker dat Amoz, Amy en Arlo niet de honden waren geweest die ze nu zijn zonder het voorbeeld van Mila. En dat is geen stabiele of angstloze hond, maar wel een hond die goed gesocialiseerd is met het leven als huishond, met mensen, andere honden, een drukke omgeving en dat zijn ook geen dingen waar zij moeite mee heeft. Daar hebben al mijn herplaatsers zich enorm aan opgetrokken.
Maar dat wil niet zeggen dat ze niet hun eigen issues hebben of kunnen ontwikkelen die helemaal los staan van dat goede voorbeeld. Zoals dat Amy in de loop der tijd een aantal ogenschijnlijk vrij onschuldige minder leuke ervaringen heeft gehad met vreemde honden, waardoor zij nu veel spanning heeft bij het ontmoeten van vreemde honden, wat waarschijnlijk ook samenhangt met het gebrek aan socialisatie op dat vlak en natuurlijk ook met haar individuele karakter. Dat Mila die honden prima vindt, maakt echt niet dat Amy ze daardoor ook niet meer spannend vindt.
Mila is wel zelfzekerder geworden sinds Amy en Amoz erbij kwamen, maar op haar individuele angsten heeft dat nauwelijks invloed gehad. Ik denk wel dat ze mentaal is gegroeid door haar rol in de roedel, maar het feit dat mijn andere honden totaal niet bang zijn/waren voor bijvoorbeeld onweer, maakte niet dat Mila's angst daarvoor minder werd. Juist andersom: Amoz was ook een beetje bang voor vuurwerk, niet zo bang als Mila dat hij volledig in paniek raakte, maar hij liep dan ijsberend, binnensmonds blaffend, met een lage houding en staart tussen de poten door het huis, en op de een of andere manier werd Mila daardoor minder bang Terwijl zij vele jaarwisselingen heeft meegemaakt met andere honden die totaal niet bang waren voor vuurwerk en dat had geen enkele invloed op haar vuurwerkangst.
Het hangt volgens mij ook heel erg van de hond af hoe zeer hij zich laat beïnvloeden door andere honden. Bij honden die altijd met honden hebben geleefd, is de kans denk ik sowieso veel groter dat ze zich optrekken aan het voorbeeld van andere honden dan bij honden die veel meer op mensen zijn georiënteerd. Mila is sowieso een hond die zich heel weinig aantrekt van andere honden, die laat zich bijvoorbeeld ook nooit meeslepen in het gedrag van andere honden, daar is zij veel te autonoom voor. Terwijl honden als Amy en Arlo direct reageren op reacties van andere honden. Als een andere hond in de tuin blaft, weten Amy en Arlo niet hoe snel ze moeten gaan kijken waarom er geblaft wordt en gaan meteen meedoen. Andersom reageert Mila totaal niet als de andere honden blaffen, dat zal haar echt worst wezen.

Diana schreef: 09 jul 2022, 09:43 maar ik vind het echt een veel te simplistische voorstelling van zaken.

Ik vind wel dat ze elkaar nodig hebben, maar niet in de zin van 'optrekken aan elkaar'. Dat heb ik hier eigenlijk zelfs nog maar zeer zelden gezien, alle angstjes en angsten waren er - of niet, en of de andere honden dan evenwichtig waren op dat punt of niet heeft nooit iets terzake gedaan.

Die eerste foto

Inge O schreef: 09 jul 2022, 09:58

Diana schreef: 09 jul 2022, 09:43 maar ik vind het echt een veel te simplistische voorstelling van zaken.

Ik vind wel dat ze elkaar nodig hebben, maar niet in de zin van 'optrekken aan elkaar'. Dat heb ik hier eigenlijk zelfs nog maar zeer zelden gezien, alle angstjes en angsten waren er - of niet, en of de andere honden dan evenwichtig waren op dat punt of niet heeft nooit iets terzake gedaan.

Ook niet bij jouw herplaatsers?
Ik kan me voorstellen dat het anders werkt bij honden die bij jou zijn geboren en opgegroeid als pup, of dat je het dan minder merkt omdat ze het met de paplepel ingegoten krijgen.
Ik denk dat het ook niet zozeer om concrete angsten gaat, maar meer om hoe je meedraait in het dagelijks leven en wat er van je wordt verwacht (door mensen, in onbekende situaties, etc.). Amoz vond bijvoorbeeld wandelen de eerste keer heel eng, hij kon überhaupt nog niet echt aan de lijn lopen, maar zag ook dat Amy en Mila heel vrolijk werden en dat we blijkbaar iets heel leuks gingen doen. Dat hielp hem enorm, drie dagen later was hij al net zo blij om te gaan wandelen, terwijl hij twee dagen daarvoor nog plat op de grond in de heg van de buren ging liggen. Ik denk niet dat hij zo snel als een blad aan een boom was omgedraaid als ik dat alleen voor elkaar had moeten krijgen, zonder Amy en Mila erbij.
Dit is maar gewoon een willekeurig voorbeeldje, in dit geval 'hielpen' Mila en Amy ook concreet door hem steeds op te gaan halen, waardoor hij uiteindelijk onder die heg vandaan kwam, maar dat hoeft niet eens: gewoon door blijde verwachting van de andere honden kan een bange hond al heel erg geholpen worden in sommige situaties. Dan gaat het denk ik niet zozeer om concrete angsten, maar om onzekerheid en het eng vinden omdat ze niet weten wat de bedoeling is.

Zo mooi om te zien! Ze ziet er echt lekker ontspannen uit.

Ik merk het hier met Joy ook hoor, sinds de komst van Abby durft ze veel meer, en soms is ze zelfs ondeugend!
Ze kon het met de mannen ook goed vinden, maar Abby is echt haar maatje. Abby durft ook gewoon veel meer dan dat Joy durfde, en omdat Abby dus dingen doet, doet Joy ze nu ook.
En dan heb ik het over echt heel simpele dingen als op haar gemak door de kamer lopen. Uiteraard liep ze wel door de kamer, maar altijd op volle snelheid. Nu ze gezien heeft dat Abby rustig loopt en haar geen enge dingen overkomen, loopt Joy ook op haar gemakje van de ene ruimte naar de andere.

Ik denk dat twee honden inderdaad voor de meeste honden wel een groot verschil maakt, ik denk dat de meeste honden daar ook gewoon baat bij hebben. Maar Froo was natuurlijk al een jaar of twee niet meer echt alleen, alleen in de avonden was ze nog alleen met mij. En juist omdat ze verder niets aan Mowin leek te hebben vond ik het lastig in te schatten of ze gelukkig zou gaan worden van een tweede hond. Dat was ook het hele punt met Froo: ze was heel obsessief baasgericht. Haar hele leven draaide om mij en ze was zelden met iets anders bezig, zelfs niet met zichzelf. En omdat ze dat zo deed dacht ik ook gewoon dat ze dat leuk vond en dat dat was wie ze was. Vermoedelijk vond ze het ook wel fijn, anders had ze het niet gedaan, maar ik denk nu dat het tegelijkertijd niet was wat ze nodig had.

Ik heb nog steeds niet het idee dat ze een hondenhond is, ze is veel meer een mensenhond. Ze verkiest een knuffel van een mens wel boven een speelsessie met een van de honden (maar ze speelt dus wel met Aloy, dus ze zal er inderdaad gerust behoefte aan hebben!) en ze heeft ook echt wel behoefte aan individueel leuke dingen doen. Maar ze is niet meer zo obsessief. Misschien omdat Aloy ook veel met de baas bezig is, terwijl Mowin helemaal niet op mij gericht is (ik ben natuurlijk ook niet zijn baas). Ik was bang dat de aandacht delen voor Froo een probleem zou zijn, maar ik heb het vermoeden dat het haar juist heel erg goed doet en helpt om ook te zien dat er andere dingen in het leven zijn dan alleen de baas.

Ik zou Froo trouwens niet angstig kunnen noemen. Je kon altijd al een bom naast haar laten ontploffen zonder dat ze een spier vertrok. Als er een stabiele hond nodig was die zomaar overal langsliep en niet moeilijk deed over ‘enge dingen’ dan had je daarvoor juist heel goed Froo kunnen gebruiken. Maar dat neemt niet weg dat die bom natuurlijk wel een prikkel is en die stapelde ze op, waardoor ze wel altijd heel gespannen was en geen rust kon vinden. Ze slaapt tegenwoordig veel meer, ik denk dat ze de dingen nu echt verwerkt en dat ze daardoor ook meer kan hebben nu. Maar qua angst is ze eigenlijk alleen panisch voor andere honden en dat is niet veranderd, daar kan een andere hond voor Froo ook geen verandering in brengen. Los van de discussie of dat wel zo werkt (ik vind mijn hondenkennis niet uitgebreid genoeg om daar überhaupt iets over te zeggen maar ik vind jullie kijk erop heel interessant ) is haar angst daar sowieso veel te heftig voor. Als ik een stabiele hond mee heb zal Froo niet automatisch het gevoel krijgen dat zij dan ook niet bang hoeft te zijn voor die andere honden. Dat was wel fijn geweest, want dan was ze er nooit zo bang voor geweest, dat trucje had ze dan allang van sociale Mowin af kunnen kijken.

Ik heb voordat Aloy kwam wel altijd alles gedaan om te proberen Froo toch wat meer in die rust te krijgen. We deden cursussen om haar zelfvertrouwen te vergroten en deden veel dingen die echt om haar draaiden, in plaats van om mij. Maar uiteindelijk denk ik dat ze ook gewoon meer afstand en ruimte nodig had. Ik heb een heel sterke band met haar, maar het was tegelijkertijd ook een behoorlijke valkuil. We hebben nu nog steeds een heel sterke band maar hij is wel anders, ze ligt veel vaker lekker op zichzelf in plaats van tegen mij aan, wil vaak liever oogcontact en horen wat voor brave meid ze is dan dat ze geaaid wil worden, etc.

Wat fijn dat het zo goed uitpakt voor Froo en dat het samen ook zo goed gaat.
Ze is ook al zo'n schatje om te zien.

Diana schreef: 09 jul 2022, 06:23 Heerlijk, zo fijn dat het voor Froo zo positief heeft uitgepakt! Wat kunnen honden die je door en door kent je dan soms toch nog verrassen hè?

Dat zeker, ik had deze verandering niet verwacht in elk geval. Ik was er al jaren mee bezig om te kijken waar nu precies het ‘probleem’ zat, maar blijkbaar was ik dat gewoon. Nu ja, niet dat ik dus ooit het gevoel heb gehad dat ze ongelukkig was (gelukkig maar, want dat had ik echt heel rot gevonden ). Maar ik ben gewoon blij dat ze van ‘gespannen blij ei’ naar ‘echt gelukkig en meestal ontspannen hondje’ is gegaan.

Nanna schreef: 09 jul 2022, 10:06 Die eerste foto

Ze voelde zich een prinsesje, zo verwend op haar troon.

Petra schreef: 09 jul 2022, 11:21 Zo mooi om te zien! Ze ziet er echt lekker ontspannen uit.

Ik merk het hier met Joy ook hoor, sinds de komst van Abby durft ze veel meer, en soms is ze zelfs ondeugend!
Ze kon het met de mannen ook goed vinden, maar Abby is echt haar maatje. Abby durft ook gewoon veel meer dan dat Joy durfde, en omdat Abby dus dingen doet, doet Joy ze nu ook.
En dan heb ik het over echt heel simpele dingen als op haar gemak door de kamer lopen. Uiteraard liep ze wel door de kamer, maar altijd op volle snelheid. Nu ze gezien heeft dat Abby rustig loopt en haar geen enge dingen overkomen, loopt Joy ook op haar gemakje van de ene ruimte naar de andere.

Ja, ze was echt ontspannen. Daar word ik heel blij van want ze kende het hele fenomeen ontspanning niet.

Wat fijn voor Joy dat ze zichzelf nu zo gevonden heeft! Dat is wel echt een situatie waarin een andere hond voor het zelfvertrouwen een verschil heeft gemaakt dan. Goed dat Joy en Abby elkaar zo gevonden hebben.

Omega schreef: 09 jul 2022, 11:47 Wat fijn dat het zo goed uitpakt voor Froo en dat het samen ook zo goed gaat.
Ze is ook al zo'n schatje om te zien.

Ja, ze is zo schattig om te zien. Ze begint nu eindelijk wat volwassener te worden in haar uitstraling (ze is bijna 4,5). Al is dat misschien gewoon omdat haar masker zo aan het vergrijzen is.

Wat fijn dat ze t zo goed doet!

Diana schreef: 09 jul 2022, 10:16

Inge O schreef: 09 jul 2022, 09:58

Diana schreef: 09 jul 2022, 09:43 maar ik vind het echt een veel te simplistische voorstelling van zaken.

Ik vind wel dat ze elkaar nodig hebben, maar niet in de zin van 'optrekken aan elkaar'. Dat heb ik hier eigenlijk zelfs nog maar zeer zelden gezien, alle angstjes en angsten waren er - of niet, en of de andere honden dan evenwichtig waren op dat punt of niet heeft nooit iets terzake gedaan.

Ook niet bij jouw herplaatsers?
Ik kan me voorstellen dat het anders werkt bij honden die bij jou zijn geboren en opgegroeid als pup, of dat je het dan minder merkt omdat ze het met de paplepel ingegoten krijgen.
Ik denk dat het ook niet zozeer om concrete angsten gaat, maar meer om hoe je meedraait in het dagelijks leven en wat er van je wordt verwacht (door mensen, in onbekende situaties, etc.). Amoz vond bijvoorbeeld wandelen de eerste keer heel eng, hij kon überhaupt nog niet echt aan de lijn lopen, maar zag ook dat Amy en Mila heel vrolijk werden en dat we blijkbaar iets heel leuks gingen doen. Dat hielp hem enorm, drie dagen later was hij al net zo blij om te gaan wandelen, terwijl hij twee dagen daarvoor nog plat op de grond in de heg van de buren ging liggen. Ik denk niet dat hij zo snel als een blad aan een boom was omgedraaid als ik dat alleen voor elkaar had moeten krijgen, zonder Amy en Mila erbij.
Dit is maar gewoon een willekeurig voorbeeldje, in dit geval 'hielpen' Mila en Amy ook concreet door hem steeds op te gaan halen, waardoor hij uiteindelijk onder die heg vandaan kwam, maar dat hoeft niet eens: gewoon door blijde verwachting van de andere honden kan een bange hond al heel erg geholpen worden in sommige situaties. Dan gaat het denk ik niet zozeer om concrete angsten, maar om onzekerheid en het eng vinden omdat ze niet weten wat de bedoeling is.

Oh ja, in jouw voorbeeld met Amoz zal dat zeker weten geholpen hebben, maar daar heb ik geen ervaring mee want mijn 2 herplaatsers waren nog jong en gewoon (wel in het asiel) als pup al bij mensen opgegroeid.

Ik bedoel inderdaad meer concrete echte angsten : zo heeft bange Mafje er nooit iets aan gehad dat de rest blaakte van zelfvertrouwen, en heeft nu (hopelijk tijdelijk) vliegenfobische Karma er niks aan dat de rest niks om vliegen geeft, maar dat soort voorbeelden gaf je ook al.

Je kan alles relativeren maar de waanwezigheid van soortgenoten doet veel meer dan letterlijk op bepaalde zaken beïnvloeden. Het geeft de hond in totaal opzicht een boost. Nooit meer echt alleen. Altijd een hond aan je zijde geeft rust en zelfvertrouwen. Bas trekt zich enorm op aan blije Guus die voor de duivel niet bang is en Tom deed alles wat Bas deed. Op de ophaaldag hang hij rillend aan de leuning van de autostoel en je kon zijn oogwit zien en zijn nagels kwamen er helemaal uit om zich vast te klampen. Na twee dagen sprong hij zelfverzekerd na Bas de auto in, zat naast haar en het leek alsof hij nooit anders had gedaan. Ik bedoel dus niet zozeer dat een tweede hond echte diepe angsten weghaalt maar meer goed voorbeeld doet volgen en de rust van samenzijn maakt gewoon heel veel meer mogelijk.

Marc schreef: 09 jul 2022, 14:41 Je kan alles relativeren maar de waanwezigheid van soortgenoten doet veel meer dan letterlijk op bepaalde zaken beïnvloeden. Het geeft de hond in totaal opzicht een boost. Nooit meer echt alleen. Altijd een hond aan je zijde geeft rust en zelfvertrouwen. Bas trekt zich enorm op aan blije Guus die voor de duivel niet bang is en Tom deed alles wat Bas deed. Op de ophaaldag hang hij rillend aan de leuning van de autostoel en je kon zijn oogwit zien en zijn nagels kwamen er helemaal uit om zich vast te klampen. Na twee dagen sprong hij zelfverzekerd na Bas de auto in, zat naast haar en het leek alsof hij nooit anders had gedaan. Ik bedoel dus niet zozeer dat een tweede hond echte diepe angsten weghaalt maar meer goed voorbeeld doet volgen en de rust van samenzijn maakt gewoon heel veel meer mogelijk.

Ja, dat ben ik zeker met je eens. Het is ook gewoon veel makkelijker als een andere hond het goede voorbeeld kan geven, dan wanneer jij als mens een hond al die dingen moet leren, dat is voor een hond veel onduidelijker natuurlijk. Zeker voor honden die nog nooit huishond zijn geweest, is dat van onschatbare waarde. Maar ook met een pup als Fayah merkte ik dat zij vanzelf meeging in de stroom, dus deed wat de andere honden ook deden, waardoor een heleboel meteen veel meer vanzelf ging.

Wat een genietfoto's