Een Hondenleven

We hebben er waarschijnlijk allemaal mee temaken gehad. Die moeilijke keuze je hond te laten inslapen en/of op wat voor manier dan ook de hond overlijdt.
Het wordt vaak vergeleken met het verdriet bij het ovelijden van een naaste.

Zelf heb ik nu nog wel eens tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel als ik aan Sarah denk.
Toch ervaar ik dan ook wel "och heden ja" momenten en kan ik zelfs weer naar foto en filmmateriaal kijken.

Ik moet wel erkennen dat de komst en de liefde van Peer de scherpe kantjes er bij het verdriet om Sara's heengaan enorm verzacht heeft.

30.08.2022 | 17:27 UUR | MAAIKE KOOIJMAN
Hij is er als je ’s ochtends opstaat en ’s avonds naar bed gaat, als je blij bent en verdrietig: je huisdier. Als hij of zij doodgaat, blijft er een gapend gat achter. Maar hoe rouw je om een overleden huisdier?

We vroegen het Antoinnette Scheulderman, auteur van het boek Dan neem je toch gewoon een nieuwe: over mensen en dieren, leven en dood.

Lees HIER meer.

De ene brengt de hond naar de destructie en haalt een nieuwe.
De volgende herdenkt ieder jaar de sterfdag en heeft een ingericht hoekje met kaarsen, halsband en een dure urn.
En toch kunnen ze allebei even verdrietig zijn.

Tara schreef: 31 aug 2022, 10:30 Voor rouw staat geen tijd of vorm. Voor iedereen is het persoonlijk en anderen hebben daar niet over te oordelen.

Dat dus.

Ik ben persoonlijk vrij nuchter daarin. Als het van toepassing is een beslissing nemen in het belang van je huisdier, even flink janken en weer doorgaan. Af en toe komt het gemis weer even naar boven.
Iemand anders uit zijn gevoel anders. Beide is helemaal ok.

om de ene hond rouw ik meer dan om de andere hond. als een hond met 12 jaar dood gaat heb ik daar eerder vrede mee en rouw ik daar minder om als dat ik een hond met nog geen 3 jaar moet laten gaan. soms kan ik nog wel tranen vergieten om mijn 1e toller of mijn 1e golden retriever die ik kocht nadat ik aan kanker was geopereerd.
maar een ander heeft er niks mee te maken hoe ik rouw.

Rouwen is iets heel "natuurlijks" om het woord maar weer even te gebruiken, heel persoonlijk en verschillend aan situaties. Je hebt er zo weinig aan om dat uit te gaan filteren over hoe het eigenlijk moet, of handvatten erin te gaan zoeken.

Waarom moet dit in schreeuwend schrift geschreven.? @Teckeltoos


En verder zijn er geen regels voor. Ieder moet weten hoe hij het zelf doet.

Eens met Fenneke.

Nanna schreef: 31 aug 2022, 11:48 De ene brengt de hond naar de destructie en haalt een nieuwe.
De volgende herdenkt ieder jaar de sterfdag en heeft een ingericht hoekje met kaarsen, halsband en een dure urn.
En toch kunnen ze allebei even verdrietig zijn.

Kan ook allebei. Ik heb van Niko bewust afscheid kunnen nemen met een paar mooie laatste dagen. Die foto's zie ik nog steeds erg graag.
De as van z'n oom met samen hem uitgestrooid. Bij hem had ik niet de behoefte as te bewaren. Wel een plukje haar voor bij de andere dooie honden memorabilia.
Later die dag werd Jaap gebracht en dat is morgen vier jaar geleden.

Een vriend van me reed altijd dezelfde dag door naar het asiel, maakte hem niet uit waar, om een nieuwe boxer op te halen.
Die kon geen dag zonder.

Fenneke schreef: 31 aug 2022, 12:19 Waarom moet dit in schreeuwend schrift geschreven.? @Teckeltoos

Orginele tekst gekopiëerd en geplakt.
Zal het even veranderen

Rouwen is zo ontzettend persoonlijk.
Mijn eerste hond werd 17 jaar, vond het vreselijk en heb wel gerouwd, maar het was klaar en goed.
Onze 2e hond werd maar 4 jaar, dat was een totaal andere manier van rouwen, zo'n jonge hond.
De dood van Yla was zo onverwacht en gruwelijk, dat het heel erg lang pijn heeft gedaan.

Nog steeds moeilijk, heb me er ook nog steeds niet toe kunnen brengen om een in herinnering te schrijven. Kan er geen vrede mee hebben omdat het op zo'n nare manier is gegaan, leeftijd staat daar los van. Al vind ik de leeftijd ook onvoldoende, de gemiddelde leeftijd is 12 tot 15 jaar dus daar het minimum van vind ik ook niet acceptabel eigenlijk. Het is niet meer zo scherp als in het begin, maar nog wel in de dagelijkse dingen die niet meer zijn. Maar moet ook eerlijk bekennen dat ik zowel hem om wie hij was mis, als het hebben van een hond. Vind een hondloos leven vreselijk saai.

Uma is ook al bijna een jaar dood. Vorige week zag ik een Podenco lopen die erg op haar leek en moest weer heel hard huilen. Echt snikken en niet te stoppen. Terwijl ik niet heel vaak meer aan haar denk. Dat laatste klinkt hard, maar eerder had ik dat ik meerdere keren per dag terugdacht aan haar en een knoop in mijn maag kreeg omdat ik haar zo miste. Nu heb ik dat niet meer.
Ik heb laatst ook een heerlijk ontspannen wandeling kunnen maken met honden die op het pad bleven. Toen dacht ik ook wel terug aan Uma, dat dat met die rothond nooit was gelukt

Het was voor mij de eerste keer dat ik een huisdier in liet slapen waar ik echt een band mee had. Onze pony was echt heel erg oud en daar was de keuze ook niet alleen aan mij. Nu was het mijn keuze. Ik dacht dat ik dat heel moeilijk zou vinden maar dat vond ik niet. Ik was heel besloten: het is genoeg. Ik vond daar wel rust in, dat het goed was zo en dat ze ontzettend mooie jaren heeft gehad. Ze had nog 6 jaar mee moeten lopen ja, ze had een oude hond moeten worden want dat paste haar ook zo goed. Ik heb er heel vaak over gefantaseerd hoe het zou zijn als Uma oud en stijf was, zo’n verwende mopperkont. En nu konden we dat nooit gaan meekrijgen. Ik was daar boos om en vond het oneerlijk, nu ik dit typ maakt het me weer van streek. Ik zal er nog wel even over doen. Als ik een hond zie die op haar lijkt ga ik weg want ik moet geheid janken. Als ik een oude windhond of Podenco zie ga ik ook weg want dan word ik jaloers en een beetje boos zelfs. Ik wil dat ook.

Alles gaat gewoon door en dat is ook wel fijn. Ik richt me ook altijd wel snel op doorgaan maar daardoor vergeet ik er soms ook wel even bij stil te staan. Als een ander veel verdriet heeft sta ik ook altijd op als dappere nuchterheid zelve terwijl ik zelf ook het liefst in verdriet zwelg. Met een dreumes en een pup ga je gewoon weer verder met de dag want er wordt veel gevraagd.

Uma gaat mee naar ons nieuwe huis. De boom met de eekhoorn wordt van haar, daar komt haar as. Ze was dol op eekhoorns de boom in jagen. En ze wordt vereeuwigd in glas in lood in ons huis en krijgt een standbeeld bij de voordeur. Kan ze zien wie naar binnen mag, dat had ze graag.

Manu moet echt nog een tijd blijven. Die hond is een stuk van mijn ziel en ik kan nu al in paniek raken om de gedachte dat hij ook ooit gaat. Wat een rotbeesten zijn het toch.

Ik ben nogal nuchter, dus heb er niet veel last van. Van Tama had ik wel een beetje last. Maar dat kwam doordat het op zo rot manier ging. Maar goed, ben er wel overheen. Het is zoals het is.

Onthou ook niet echt de dag waarop ze overleden zijn. Moet ik echt op gaan zoeken.

Anne schreef: 31 aug 2022, 13:47 Nog steeds moeilijk, heb me er ook nog steeds niet toe kunnen brengen om een in herinnering te schrijven. Kan er geen vrede mee hebben omdat het op zo'n nare manier is gegaan, leeftijd staat daar los van. Al vind ik de leeftijd ook onvoldoende, de gemiddelde leeftijd is 12 tot 15 jaar dus daar het minimum van vind ik ook niet acceptabel eigenlijk. Het is niet meer zo scherp als in het begin, maar nog wel in de dagelijkse dingen die niet meer zijn. Maar moet ook eerlijk bekennen dat ik zowel hem om wie hij was mis, als het hebben van een hond. Vind een hondloos leven vreselijk saai.

Ik heb dat ook wel met Amoz. Hij was ca. 14, dus hij heeft natuurlijk een heel mooie leeftijd bereikt, maar het was zo onverwachts en zo plotseling Hij was nog zo ontzettend fit en oogde helemaal niet echt als een oude hond, dus ik had er gewoon nog helemaal geen rekening mee gehouden. En dan opeens is het zomaar voorbij. Afscheid moeten nemen op de tafel van de dierenarts, terwijl ik op het moment dat hij onder narcose ging nog geen seconde had bedacht dat dit misschien het einde zou zijn.
Naast het verdriet omdat ik hem ontzettend mis, kwam er ook nog die shock bij. Bij Taartje hield ik er al drie jaar rekening mee dat het ineens afgelopen zou kunnen zijn omdat zij tumoren had, en het was een kwestie van afwachten tot ze daarvan (of van de uitzaaiingen) last zou krijgen. Zij was ook echt een oude hond, dus bij haar had ik veel meer het gevoel dat het goed was. Natuurlijk was er ook verdriet, maar dat was zachter, ik kon er makkelijker in berusten. Bij Amoz was het veel rauwer en harder, ik kon het niet eens beseffen.
En ja, ik heb nog steeds momenten dat ik opeens in huilen uitbarst omdat ik hem verschrikkelijk mis. Dat gevoel dat er een groot gemis is, dat er iets wezenlijks ontbreekt ook al sta je er op dat moment niet bewust bij stil, heb ik nog elke dag. Ook al staan er ook veel heel leuke en positieve dingen tegenover, onder andere mijn andere honden, waar ik ook echt wel met heel mijn hart van geniet. Maar zij zijn niet Amoz.

Op die vraag in de titel van het topic heb ik eigenlijk maar een kort antwoord.
Op mijn eigen manier.

Volgens mij kun je niet zozeer zelf kiezen hoe je rouwt. Je hebt het maar te doorstaan, en de één doet dat gemakkelijker dan de ander.
De manier waarop is voor mij wel de belangrijkste factor, zowel bij mensen als dieren. Onze eerste hond overleed met 14 jaar, dat was verdrietig maar het is te accepteren. Coda's overlijden is alweer bijna 6 jaar geleden, ze werd maar 4, maar de manier waarop heeft heel veel indruk gemaakt, en nog steeds. Daar word je helaas gewoon een ander mens van. Maar datzelfde ervaar ik nog veel intenser bij de mensen die veel te vroeg, op een nare manier overleden. Ik dacht lange tijd dat de rouw om Coda niet intenser kon, maar dat neem ik terug
Ja, een hond is altijd bij je en je hecht je er enorm aan, dat is ook niet te onderschatten. En mensen die geen huisdieren hebben zullen überhaupt niet begrijpen dat dat net zo goed een rouwproces is. Maar het is toch een heel andere connectie dan die met mensen die zo dicht bij je staan.

Het is voor mij wisselend. Sacha was bijna 14 en Chester ruim
16. Dat kan ik accepteren. Een paar dagen flink verdrietig en janken en daarna is het goed.

Penny was een ander verhaal. Die was pas 8 en werd zo abrupt uit m'n leven weggerukt. Zo lopen we nog een uur in het bos en 's avonds was ze weg. Dat deed zoveel pijn. Het is nu 19 maanden geleden en langzaam zakt het verdriet. Maar af en toe overvalt het verdriet me toch weer. Mis mijn hartehondje zo.

Dat wisselt per huisdier. Mijn eerste hond vroeger thuis is ingeslapen zonder dat ik er bij was. Piswoest was ik daarover maar mijn ouders dachten dat ik dat niet aan zou kunnen, achteraf heb ik ze aangegeven dat ik het vast heel zwaar had gevonden maar dit vond ik nog veel moeilijker.

Mijn eerste echte eigen hond was 14,5 uiteraard was het naar en heb ik 2 dagen lopen janken om het gemis maar ze was oprecht op. Ik heb haar laten inslapen vanwege dementie, lichamelijk was ze helemaal niet op maar de paniek elke avond weer omdat ze er gewoon niks meer van snapte en dat ik aan dat leed een einde kon maken gaf me wel troost.

Maylo, nog geen drie jaar mogen worden. Daar ben ik echt wel langere tijd kapot van geweest ondanks dat 48 uur later Droef hier op de bank zat omdat we wel weer een oldie moesten hebben. Maylo zijn naam staat dan ook net onder mijn nek op mijn rug getatoeëerd, die dikkop verdiende een speciale plek en moest voor altijd bij me zijn.

Kat Sjaakie is bijna 15 geworden en heb ik weinig moeite mee gehad kwam ook deels door zijn karakter, wij lagen elkaar gewoon niet zo.

Vlak daarna hebben we ook afscheid van Opoe genomen wegens dementie. Ondanks dat ze vrijwel niks deed en nog geen 2 jaar bij ons was, was ze achteraf gezien wel enorm aanwezig. De eerste week ben ik meerdere malen in janken uitgebarsten als ik weer thuis kwam met Droef en Izzy en ze stond ons niet springend bij de deur op te wachten om haar snacks op te eisen. Kat Sjonnie liep al langere tijd te kwakkelen nadat we Sjaakie hadden laten gaan. Maar was het stress, gemis of toch wat anders. Uit alle onderzoeken kwam niks. Tot het moment kwam dat hij ineens niet meer kon eten en zijn keel vol kanker bleek te zitten. Dat vond ik toch wel heel naar want ergens denk ik nog steeds wat we signalen hebben gemist of toch niet goed onderzocht hebben. Hij is uiteindelijk ook ruim 13 geworden en daar kan ik mee leven alleen de manier hoe we hem moesten laten gaan was zwaar. Hij zou geopereerd worden en ondanks de waarschuwing dat hij de operatie mogelijk niet zou overleven hoop je toch op beter nieuws en niet op bericht dat je beter je kat niet meer kan laten wakker worden.

Het is nu vier en een halve maand geleden dat we Jura hebben laten inslapen. Die eerste twee weken ofzo vond ik echt heel heftig, ik moest zo vaak huilen! Ik voelde haar ook nog constant om me heen en miste haar ook weer heel vaak bij alles. Ik heb ook nog twee maanden heel veel over haar gedroomd, hele levensechte dromen waarbij ik me besefte dat het niet echt was en haar dan in mijn droom ging aaien. Heel waardevol vond ik dat.
Nu is het een beetje gezakt maar nog steeds komt het verdriet echt met vlagen. Elk nieuw seizoen nu voor het eerst weer zonder haar. Morgen naar een plek die zes maanden dicht was voor wandelaars met honden ivm broedseizoen, ik weet nu al dat ik ga janken daar.

Manuma schreef: 31 aug 2022, 14:03 Uma gaat mee naar ons nieuwe huis. De boom met de eekhoorn wordt van haar, daar komt haar as. Ze was dol op eekhoorns de boom in jagen. En ze wordt vereeuwigd in glas in lood in ons huis en krijgt een standbeeld bij de voordeur. Kan ze zien wie naar binnen mag, dat had ze graag.

Dat vind ik heel bijzonder en een mooi eerbetoon.

Heb nog mijn eerste honden en krijg al een brok in m’n keel als ik eraan denk dat dat moment komt. Het is onvermijdelijk natuurlijk.
Laatst ben ik er in een split second bijna eentje kwijtgeweest door een ontzettend dom ongeluk. Heb met trillende benen staan janken van de schrik. Dan besef je weer extra hoeveel je ze moet koesteren.

Manuma schreef: 31 aug 2022, 14:03 Uma is ook al bijna een jaar dood. Vorige week zag ik een Podenco lopen die erg op haar leek en moest weer heel hard huilen. Echt snikken en niet te stoppen.

Ja, dat vind ik ook echt moeilijk hoor, honden zien die er op lijken.

Onze honden en mijn kat vroeger thuis werden oud. Ik was al uit huis toen ze overleden. Natuurlijk vond ik het wel verdrietig, en heel soms miste ik ze wel een beetje, maar het deed niet echt veel pijn. Toen mijn poes Kiki op 17 jarige leeftijd overleed was ik niet eens echt heel verdrietig; we zaten al een poosje te spelen met de vraag wanneer het genoeg was (ze was dement), en dit was eigenlijk ideaal. Ze was niet ziek, het had geen nare aanloop, ze was oud, het ging snel, wij waren erbij, wat wil je eigenlijk nog meer?

Toen mijn stiefvader overleed (i know, niet echt een huisdier ) werd de grond echt onder mijn voeten weggeslagen. Dat is iemand die voor me heeft gezorgd sinds ik heel klein was. Niet altijd tot wederzijds genoegen, maar toch. Heftig. Ik dacht dat ik wel wist wat rouw en verlies was. Maar toen kwam Oor. En haar dood was zo naar, of eigenlijk de aanloop er naartoe, de achtbaan. Oh het is dit, hey het is beter, shit ze is toch nog niet beter, hey het blijkt iets heel anders, ja ze wordt echt beter, shit het gaat weer slechter, laatste eindsprint, yes ze gaat het redden!!!! Ohnee toch niet. Verschrikkelijk. Met haar uitgemergelde lijf. Acht jaar, veel te jong, ze wou nog zo graag, maar ze kon écht niet meer. Die hond was een deel van mezelf. Dat laten gaan is zó anders dan wat dan ook. Zo anders dan bij mijn stiefvader (of oma's en opa's enzo), waarbij het je overkomt, je hebt er geen invloed op. Maar nu bepaal je zelf het proces; gaan we wel of niet naar de dokter, doen we dit medicijn wel of niet, kunnen we dit of dat wel betalen, stad en land afreizen voor de juiste voeding, alles in dat lijfje proppen, jasje aantrekken als ze naar buiten moest, drukke honden afweren, kussentjes schikken, de bottige ribbetjes aaien, je hond aankijken om te zien hoe die er in staat nog, en zien dat het genoeg is. Dat ze zo veel van je houdt, en jij van haar. Ik wist niet dat ik zo intens verdrietig kon zijn. Ik heb zo ontzettend veel gejankt. En het zo onwijs fysiek gevoeld, dat gemis.

Ik ben wel heel bewust bezig geweest met hoe ik wilde rouwen. Ik heb bijvoorbeeld expres mijn herinneringen aangezet op Facebook. Omdat ik wist dat als ik niet elke dag iets van haar zou zien, dat ik de rest van mijn leven zou moeten janken als ik onverwacht een foto tegen zou komen ofzo. En ik wilde echt heel graag met liefde en warme herinneringen op haar terug willen kijken. En ik heb het boek gelezen dat genoemd wordt in de openingspost. Dat gaf mij ook veel herkenning, en dat werkte louterend. Ook heb ik een foto van haar gemaakt na het inslapen. Als een soort bevestiging van dat ze echt overleden was, je ziet het meteen daar dat ze er niet meer is. Die bekijk ik nu nooit meer, maar op dat moment had ik er gek genoeg troost aan. En ik heb het blikje waar al haar lekkers in zat gevuld met haar spulletjes; bal, riem, plukje haar, flesje met as. Die staat nu op de kast, voor niemand behalve mij herkenbaar. Ik kijk er eigenlijk nooit in, maar toen ik na de verhuizing even niet wist waar hij was, was ik toch kort in paniek.
Ik heb wel het gevoel dat ik "goed" heb gerouwd. Ik heb het een plek kunnen geven, ik heb troost geput in hoe fijn het afscheid was, ik heb mezelf ruimte gegeven om verdriet te hebben en ik heb er voor gezorgd dat ik nu met veel liefde en plezier aan haar terug kan denken, waardoor ze voor altijd een beetje bij me blijft. Het gemis is er bij (steeds minder) vlagen nog steeds, maar het doet niet meer zo vreselijk zeer.

@mijke Weet dat Oor ook door iemand anders nooit vergeten zal worden.
Steeds als ik haar naam hoor zie ik die " We gaan lol maken !!!!!" kop van haar voor me waarop ze kort daarop een oorvijg uitdeelde aan een hond die ze te opdringerig vond.

runninggirl schreef: 31 aug 2022, 19:07

Manuma schreef: 31 aug 2022, 14:03 Uma is ook al bijna een jaar dood. Vorige week zag ik een Podenco lopen die erg op haar leek en moest weer heel hard huilen. Echt snikken en niet te stoppen.

Ja, dat vind ik ook echt moeilijk hoor, honden zien die er op lijken.

Ja, ik ook. 2 weken na Sem zijn dood kwam er een hond op mijn werk die echt als 2 druppels water op hem leek. In eerste instantie schrok ik me kapot, daarna kwamen uiteraard de tranen.

Eind april liet ik Sem inslapen. Ik wist dat het er aan zat te komen en met zijn dood op zich heb ik wel vrede. Het enorme, rauwe verdriet wat kwam viel me zwaar. De eerste weken kon ik echt alleen maar huilen. Dat is allemaal wel minder heftig geworden, al gaat het wel in vlagen. De laatste nachten droom ik weer regelmatig over hem en als ik dan wakker wordt doet het pijn.
Sem was oud en op en ook al heb ik vrij onverwachts besloten dat het klaar was, ik had me er al wel weken/maanden op voorbereid dat hij de zomer wellicht niet zou halen. Ik heb ook wel katten op hele jonge leeftijd in moeten laten slapen en daar heb ik nooit vrede mee gekregen. Dat voelt zo oneerlijk. Een van mijn katten was pas 1,5 jaar en ik heb hem voor mijn gevoel in laten slapen voor ik hem écht kende. Het is een ander verdriet ook. Daar ben ik meer boos, omdat het zo oneerlijk was. Het gemis van Sem is veel intenser en heftiger.