Mo-yi is sowieso al een hond die ergens heel blij achteraan rent, als je bv een balletje weggooit, en die dan even aantikt met dr neus, mij blij aankijkt; joe, hier ligt ie he! de rest kan je zelf wel
, en dan weer dr eigen ding doet.Toch hebben we dat vroeger dus wat extra geoefend, want ja, op gehoorzaamheid wil je niet helemaal een flater slaan al is de hilariteit ook wel lollig. Eenmaal op het veld, met andere honden..apporteerde ze als een malle, de 1 na het andere speeltje werd vrolijk tot in mn hand gebracht.
Eenmaal alleen op een veld is alleen het rennen erheen leuk, en vindt ze dat ik niks aan mn handjes mankeer en als ik m terug wil kan ik m zelf wel halen, we zijn immers zelfstandig.
Thuis gaan oefenen met de speeltjes die ze de tuin in sleept. Als ik haar dan binnen riep dan stuurde ik ze steeds op pad om de beestje te halen, en dr Fant en dat ging heel lang goed. Ikke trots want ze ruimt dr eigen speeltjes op.
En ergens heb ik dat grondig verpest.
Als ik nu in de deuropening sta te wijzen; waar is Fant? Dan staat zij binnen, achter me, wat te kwispelen met een blik van; Ja? daar ligt Fant ja..goed gezien van jou
en dat doe ik dan dus daar ga je al
