Mooi beschreven, malinois, die afweging. En dat het dan zo fijn uitpakt heeft alles te maken met dat wikken en wegen.
Ik heb zo'n twee jaar gezocht naar een matchende hond. Bij voorkeur een Spaanse herplaatser. Een hond die goed zou passen bij Merlijntje en Javier, en waar ik ook een klik mee zou hebben. Als het aan beide heren lag, zou hier een angstig typetje komen, over wie ze zich zouden kunnen ontfermen. Dat zijn ze zo gewend qua logeerhonden, en dat doen ze geweldig. Maar ik had zin in een onbevangen sportief typetje, en dan iets van een staande hond (een oude liefde).
Ik viel na die lange zoektocht uiteindelijk als een baksteen voor Edison. Het punt was dat hij nog in Spanje bivakeerde. Zou hij matchen met mijn beide heren? Qua gevoel wist ik dat het mijn hond was, maar een hond via internet adopteren, zonder daadwerkelijk kennis gemaakt te hebben

.Toch doorgezet, en het pakte zo mooi uit. Merlijntje en Javier accepteerden die clowneske druktemaker vrij gemakkelijk. Edison was toen ca. 6 maanden, Merlijntje 7 en Javier 13 jaar. Merlijn, de stoicijn, negeerde die rare koekwaus en Javier nam een opvoedende rol op zich. Vieze blikken, een half opgetrokken lip. En nu heeft die oude opportunist Edison voor zijn karretje gespannen. Muizen opsporen mag Edison doen, ze vervolgens vangen en naar binnen schransen doet Javier.
Merlijntje is in de loop der tijd gesteld geraakt op hem, Edison kan de nodige potjes breken, zo mag hij de speeltjes van hem 'roven'. Merlijntje vindt dat geweldig, en reageert er jolig op, springen en dansen.
De komst van Edison heeft veel dynamiek gebracht, ik ben lekker met hem aan de slag, en Merlijntje en Javier geeft het nieuwe impulsen. Win-win.