Er zal vast wel al een topic over zijn, maar ik kan het niet vinden dus start maar een nieuwe.
Om van me af te schrijven, maar misschien ook wel om wat advies n.a.v. wat ik nu in dit geval constateer.
Ik heb in afgesloten deel van Forum, besef ik me nu, verteld dat plots vorige week onze Aki is ingeslapen. Als ik eraan toe ben zal ik waarschijnlijk nog een IM maken van onze lieve kanjer.
Bij overlijden van Finn had ik Bluf. Zij was erbij toen ik Finn thuis liet inslapen. Ging rustig, en ze kwam er regelmatig bij, toen de dood bij hem was ingetreden liep zij weg en is niet meer echt in de buurt gekomen van zijn lichaam.
Zij leek er ok mee om te gaan in het begin, maar na ca. 3 weken werd ze lusteloos tot het depressieve aan, wat ik ook ondernam met haar.
Dat veranderde toen Jol met mijn vriend bij ons introk, ook al moest Jol eigenlijk niet veel van haar hebben, toch merkte ik aan Bluf dat alleen al de aanwezigheid van haar als andere hond in huis haar weer deed opbloeien.
Jol heeft niet aan de dood van Bluf kunnen wennen, die was mee in de auto toen we de beslissing moesten maken om Bluf ook plots te moesten laten gaan, we hebben Jol niet eens erbij gelaten toen Bluf was overleden en zijn naar huis gereden zonder Bluf. Geen idee waarom we dat toen zo hebben gedaan, eenmaal thuis werd echter binnen een paar uur ons (Dr)Aki gebracht door de fokkers, omdat hun gevoel ze dat ingaf toen ze hoorden van overlijden van Bluf. We zouden hem een week later ophalen, samen met Bluf en Jol.
Dus Jol kon niet eens laten landen dat Bluf er niet was, die kreeg met Aki van doen.
Was niet direct liefde op eerste gezicht, ze had hem trouwens wel al eerder gezien en ervaren. Maar Jol was toch liever enig hond.
Aki en zij waren ok, maar niet de dynamiek waar je toch soms op hoopt als je meerdere honden hebt.
Toen we Jol meenamen naar DA omdat ze zo slecht was acuut, had Aki thuis al door dat het mis was met Jol, toen we haar in de auto meenamen hoorden we nog een kreet van hem, dat was intens en bijzonder achteraf.
Hij had het ook net als Bluf na een weekje niet meer wel.. minder enthousiast, depri, geen lol meer in dingen.. terwijl ze nu niet per definitie dolden met elkaar.
Toen Chara er uiteindelijk bij kwam maanden later, ging dat niet vanzelf direct goed, maar eenmaal ok zag je hem helemaal opbloeien, en die 2 hadden een hele goed klik.
Goede match en hij leerde open te zijn en spelinteractie op "herdermanier" van haar, en voor mij prachtig om te zien dat het een klik was zoals ik die ooit met Finn en Bluf had mogen ervaren.
Paar maanden later kwam Glory erbij, Aki was haar sterke leider en rots in branding, en Chara was de jeugdfactor voor Glory waar ze goed mee kon dollen en stoeien.
Nu is plots Aki er niet meer.
En weer een andere dynamiek.
Kattendames zijn ineens vaak aan de knok met elkaar
Chara lijkt ineens "volwassen" met wandelingen waren zij en Glory nog wel eens aan het dollen onderling, en Aki liep erbij. Maar er wordt nog wel gespeeld, maar niet altijd meer gaat Chara er op in, zit ze wat meer op de omgeving te letten, een andere hond in te schatten.
Alsof zij die "taak" nu ineens op zich neemt en ze voorheen vertrouwde op de houding en reactie van Aki die er als "stille" op de achtergrond bij liep.
Glory sinds gisteren merkte ik echt wat veranderingen. Gaat wat vaker op plekken van Aki liggen. Is angstiger en minder zeker en lijkt zich ook niet op te trekken aan Chara die toch behoorlijk stabiel is.
Gisteren moesten we een lift in bijvoorbeeld, dat heeft ze vaker gedaan, alleen niet die lift. Enorme paniek en angst, zo heftig had ik bij haar nog nooit ervaren, het was onverwachts en enorm zielig. Terug heeft Jac haar dan ook opgetild in de lift, maar ze vond er geen steun in.
Los van dat ik benieuwd ben naar ook ervaringen van jullie, puur omdat ik het interessant vind om te lezen en ook voor anderen die misschien voor het eerst met een afscheid te maken hebben en steun of lering kunnen hebben aan een topic als dit, vraag ik me nu ook het volgende af m.b.t. Glory.
Zet ik even in een reactie hierna.
















